کتاب مادمازل شنل

«چه خوب. تو هم عاشق بودی هم معشوق. این تمام چیزیه که آدم می‌تونه از زندگی بخواد. بعضیا هیچ‌وقت بهش نمی‌رسن.»

«اگر بی‌بال به دنیا آمدی، مانع رشد بال‌هایت نشو.»

زندگی‌ام خوشایندم نبود، بنابراین دوباره آفریدمش...

به‌نظر کم‌حرف می‌رسید؛ گویی سکوت را از آن جهت ترجیح می‌دهد که می‌داند هر گفتاری هزینه‌ای خواهد داشت.

تو همه‌ش می‌گی هیچ کاری رو خوب بلد نیستی. از کجا می‌دونی وقتی هیچ کاری رو امتحان نکردی؟!

بوی گفت: «اینجا دنیای آزادیه. جایی که آدم رو از روی گذشته و اصالتش قضاوت نمی‌کنن، بلکه به اونچه تبدیل می‌شه و از خودش می‌سازه می‌شناسن.»

«اگر بی‌بال به دنیا آمدی، مانع رشد بال‌هایت نشو.»

ببین پول بعضی آدما رو چقدر احمق بار می‌آره.»

زندگی‌ام خوشایندم نبود، بنابراین دوباره آفریدمش...

فراموشی تنها تسکین دردم بود.

هر زنی ذاتاً منحصربه‌فرده. چه لزومی داره لباساش منحصربه‌فرد باشن

تو همه‌ش می‌گی هیچ کاری رو خوب بلد نیستی. از کجا می‌دونی وقتی هیچ کاری رو امتحان نکردی؟!

به‌نظر کم‌حرف می‌رسید؛ گویی سکوت را از آن جهت ترجیح می‌دهد که می‌داند هر گفتاری هزینه‌ای خواهد داشت.

باید توی کتاب خوندن بهترین باشی و آن‌قدر بخونی که ذهنت رشد کنه. دانش مهم‌ترین چیزیه که آدم می‌تونه داشته باشه

«من همیشه توی رؤیاهام دلم خواسته که با مردی آشنا بشم که عمیقاً عاشقم می‌شه. یه مرد جذاب و باوقار. لازم نیست حتماً پول‌دار یا حتی نجیب‌زاده باشه؛ هرچند اگه باشه بد نیست؛ اما حتماً باید مهربون و باملاحظه باشه و به این دلیل بخواد با من ازدواج کنه که زندگی بدون من براش ممکن نباشه.»

شعار من همواره این بود که تجملات کمتر زیبایی افزون‌تر است

«گاهی باید به ساده‌ترین چیزها راضی و قانع باشیم.

«من شما رو تحسین می‌کنم. شما یاد گرفتید که به‌جای جنگیدن با طوفان خودتون رو در مسیر باد رها کنید و بذارید باد شما رو بالا ببره. خیلی‌ها تلاش می‌کنن اون چیزی بشن که ازشون انتظار می‌ره، درحالی‌که من و شما هر دو می‌دونیم اون چیزی که از آدم انتظار می‌ره اون چیزی نیست که آدم آرزوش رو داره.»

راهبه‌ها همیشه در گوشمان می‌خواندند که یک دختر محترم نباید طمع پول داشته باشد، اما پول از ملزومات بود و من نداشتمش.

تو هم عاشق بودی هم معشوق. این تمام چیزیه که آدم می‌تونه از زندگی بخواد. بعضیا هیچ‌وقت بهش نمی‌رسن

چگونه می‌توانستم توضیح دهم که دیگر بین ما هیچ‌چیز وجود نداشت.

همه از آدم ضعیف سوءاستفاده می‌کنن.»

همه‌چیز کاملاً... عادی بود. آن قدر عادی و معمول که نمی‌شد پذیرفت اینجا موتور دستگاه مرگ جهانی است.

فرمان‌روایی از آنِ شجاعان است!

چگونه ممکن بود شیدای او نشوم؟ او خود خوشبختی بود؛ همانی که انتظارش را کشیده بودم بی‌آنکه بدانم وجود بیرونی دارد.

اگرچه پرنسس‌های هالیوودی در دامن‌های پفی دیور می‌رقصند و در دنیای رؤیایی قصه‌ها به‌سر می‌برند، اما زنان معمولی در زندگی واقعی قادر به پوشیدن آنها نیستند. نباید که چنین بپوشند. مد، بلاهت نیست.

عشق او مثل دود بدون آتش بود

انتظار شکست و ولع ستوده‌شدن دو حس لاینفک زندگی من هستند.

رشته‌هایی که ما را به هم نزدیک می‌کرد به سر حد خود رسیده، مثل درز لباسی که تنگ شده و به زور به تن کرده باشند

چیزی رو که آدم خودش به‌دست نیاورده باشه در حقیقت مال خودش نیست