کتاب روش و نظریه در علوم اجتماعی

در بخش مردم‌نگاری روایی این کتاب نوشته شده است که: «در قدیم، داستان‌ها برای آنچه می‌خواستند روایت کنند، گفته یا نوشته می‌شدند. اجداد ما داستان‌های عاشقانه می‌نوشتند، تاریخ لشکرکشی‌های نظامی را ثبت می‌کردند، دانش‌نامه‌هایی دربارهٔ گیاهان و جانوران فراهم می‌کردند، متن‌های پزشکی، گفتمان‌های فلسفی و تاریخ‌های شفاهی از تجربیات متعدد را بازگو می‌کردند. بعضی از این داستان‌ها را افراد باسواد جامعه می‌نوشتند. بعضی دیگر، مجموعه‌داستان‌هایی شدند که دهان‌به‌دهان منتقل شدند. تصویرسازی‌هایی همچون نقاشی‌های درونِ غارها و وسایل تزئینی، بیان‌گر قدمت طولانی روایات هستند. حکایت‌های استمراریافته مشخصۀ نشانگر روشی هستند که به‌وسیلۀ آن، درکمان را از جهان با سایرین در میان می‌گذاریم. روایات اشکال مشابه یا متفاوتی دارند و به‌نوبهٔ خود، اشکال متفاوت به چگونگی و مکانی که روایت در آن اتفاق می‌افتد و چگونه فهم می‌شوند، بستگی دارد.» روش‌شناسی در علوم اجتماعی همواره جایگاهی ویژه‌ای داشته و محل بحث و تناقض‌های بسیاری به‌خصوص در محیط‌های آکادمیک بوده است. دانشگاه‌ها و فضاهای آکادمیک، معمولاً این دو را از همدیگر جدا می‌کنند اما عملاً هیچ نظریه‌ای را نمی‌توان بدون روش‌شناسی آن فهمید و هیچ روشی هم بدون نظریهٔ آن معنایی ندارد. بنابراین، نظریات و روش‌ها دو موضوع جدایی‌ناپذیر در علوم‌اجتماعی هستند که با هم باید بررسی شوند. این کتاب مجموعهٔ ۹ یادداشت از ۱۲ نویسنده و ویراستار است که به انواع روش‌شناسی‌ها در علوم اجتماعی پرداخته شده است.