کتاب آنجا که هندوانه ها می رویند

کتاب آنجا که هندوانه ها می رویند نوشته سیندی بالدوین و ترجمه آنیتا یارمحمدی است و نشر پیدایش آن را منتشر کرده است. این رمان تابستانی، زندگی دختری ۱۲ ساله را دنبال می‌کند که میان گرمای مزرعه، مراقبت از خواهر کوچک‌ترش و نگرانی عمیق درباره‌ی حال مادرش گیر افتاده است. قصه از دلِ روزمرگی‌های یک خانواده پیش می‌رود، اما خیلی زود لایه‌های اضطراب، رازهای خانوادگی و امید به درمان را هم آشکار می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آنجا که هندوانه ها می رویند

کتاب آنجا که هندوانه ها می رویند نوشته سیندی بالدوین رمانی است که فضای آن در شهری کوچک و کشاورزی می‌گذرد؛ جایی که گرمای سنگین تابستان، مزرعه‌های هندوانه، کلیسا، همسایه‌ها و روابط نزدیک خانوادگی، پس‌زمینه‌ی اصلی روایت را می‌سازند. مرکز داستان دلا است؛ دختری ۱۲ ساله که هم باید با دغدغه‌های معمول سن خودش کنار بیاید و هم با وضعیتی روبه‌رو شود که برای یک کودک، بیش از اندازه بزرگ و فرساینده است. بیماری مادر، سکوت پدر، مسئولیت مراقبت از خواهر کوچک‌تر و ترس از تکرار روزهای سخت گذشته، از همان فصل‌های آغازین بر زندگی او سایه می‌اندازند.
این کتاب فقط بر یک بحران خانوادگی تکیه نمی‌کند، بلکه جهان ذهنی دلا را هم با دقت نشان می‌دهد. او به عددها، قصه‌ها، نشانه‌ها و چیزهای کوچکی که شاید برای دیگران عادی باشند پناه می‌برد تا بتواند آشفتگی اطرافش را تاب بیاورد. در کنار این خط اصلی، دوستی صمیمی دلا با آردن، حضور بانوی زنبور و قصه‌هایی که در شهر درباره‌ی عسل و درمان می‌چرخد، به داستان حال‌وهوایی می‌دهد که میان واقعیت روزمره و امیدی مبهم در نوسان است. روایت از زاویه‌ی دید دلا، هم ترس و خستگی او را منتقل می‌کند و هم میلش را برای حفظ خانواده و پیدا کردن راهی که اوضاع را بهتر کند. همین ترکیب باعث شده این کتاب هم تصویری از یک تابستان دشوار باشد و هم روایتی درباره‌ی مراقبت، شرم، راز و آرزوی خوب‌شدن.

خلاصه کتاب آنجا که هندوانه ها می رویند

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
دلا در مزرعه‌ای در کارولینای شمالی با پدر، مادر و خواهر کوچک‌ترش زندگی می‌کند. یک شب گرم تابستانی، او مادرش را در آشپزخانه در وضعیتی آشفته می‌بیند و می‌فهمد نشانه‌های بیماری‌اش دوباره برگشته است. از آن‌جا به بعد، دلا میان ترس از بدتر شدن حال مادر، پنهان‌کاری پدر، فشار کارهای مزرعه و مراقبت از مایلی گرفتار می‌شود. او در همین روزها به دوستی‌اش با آردن، قصه‌های بانوی زنبور، کتاب‌ها و نشانه‌های کوچک اطرافش چنگ می‌زند تا راهی برای فهمیدن و شاید تغییر دادن اوضاع پیدا کند.

چرا باید کتاب آنجا که هندوانه ها می رویند را بخوانیم؟

دلایل خواندن این کتاب را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• رمان، فشار روانی یک کودک در دلِ بحران خانوادگی را از زاویه‌ای نزدیک و ملموس نشان می‌دهد.
• داستان، زندگی در مزرعه و شهر کوچک را فقط به‌عنوان پس‌زمینه نگه نمی‌دارد و آن فضا را به بخشی از تنش و احساس روایت تبدیل می‌کند.
• خواننده با رابطه‌ی دلا و مادرش، تصویری دقیق‌تر از ترس، مراقبت و درماندگی درون خانواده به دست می‌آورد.
• حضور دوستی، قصه‌های محلی و امید به درمان، روایت را از تلخی یکدست دور می‌کند و به آن لایه‌های بیشتری می‌دهد.
• این کتاب برای کسانی مناسب است که به داستان‌های شخصیت‌محور با محور خانواده، بیماری و تاب‌آوری علاقه دارند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های نوجوانانه‌ای که بر خانواده و احساسات پیچیده تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شهرهای کوچک، مزرعه و تابستان‌های پرتنش علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند روایتی از تأثیر بیماری روانی بر زندگی اعضای خانواده بخوانند.
• مخاطبانی که از شخصیت‌های کم‌سن‌وسال اما دقیق و مشاهده‌گر در داستان لذت می‌برند.
• خوانندگانی که به قصه‌هایی درباره‌ی دوستی، مراقبت و امید در دلِ وضعیت‌های سخت گرایش دارند.

بخشی از کتاب آنجا که هندوانه ها می رویند

«شب‌های تابستان، ماه تا بالای پنجرهٔ اتاقم می‌آید و نور پیچ‌پیچ و نقره‌فامش می‌افتد روی سقف.
دراز کشیده بودم توی تختم. ملافهٔ رویم مثل یک پتو داغ و سنگین بود و به هیاهوی پنکه‌ها گوش می‌دادم، که ذره‌ای در بیرون کردنِ گرما از اتاقم اثر نداشتند. چند ساعت قبل بود که آمدم توی تختم ولی آن‌قدر گرم بود که نمی‌شد خوابید، آن‌قدر گرم که هیچ‌کاری جز دراز کشیدن و تماشای حرکات ماه نمی‌شد کرد. فکرها توی سرم مثل بادی که قبل از طوفان بر دهانهٔ خلیج بوزد، می‌چرخیدند و مایلی کوچولو در آن‌سوی اتاق، توی تخت بچگانه‌اش خر و پف می‌کرد.
در شبی به آن گرمی، فقط یک بچه می‌توانست این‌طور راحت بخوابد.
چشم‌هایم را بستم و گذاشتم که رشتهٔ اعداد بر سیاهی پشت پلک‌هایم ظاهر شوند. عددها را تا جایی که می‌توانستم دوبرابر می‌کردم، کلکی که بابا یادم داده بود و از کارهای موردعلاقه‌ام بود تا خوابم بگیرد. مسئله‌ای جالب برای متمرکز کردنِ ذهنم، و نه آن‌قدرها سخت که بدتر خوابم را بپراند. یک. دو. چهار. هشت. شانزده. سی و دو. شصت و چهار.»