کتاب بچه های روحی

کتاب بچه های روحی (Ghost Boys) نوشته جوئل پارکر رودز، رمانی است که از دل یک تیراندازی پلیسی به زندگی پسری ۱۲ ساله می‌رسد و بعد، مرز میان مرگ، خاطره و حقیقت را دنبال می‌کند. داستان فقط درباره‌ی یک حادثه نیست؛ درباره‌ی ترس، تبعیض، خانواده، دوستی و پرسشی است که بعد از یک فقدان خاموش نمی‌شود. این کتاب را نشر پیدایش با ترجمه بهناز پیری منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بچه های روحی

کتاب بچه های روحی نوشته‌ی جوئل پارکر رودز رمانی است که با صحنه‌ی تکان‌دهنده‌ی مرگ جروم آغاز می‌شود؛ پسری ۱۲ ساله که پلیس به او شلیک کرده است. روایت از همان ابتدا خواننده را در موقعیتی قرار می‌دهد که هم با زندگی روزمره‌ی جروم آشنا شود و هم با پیامدهای مرگ او. محله‌ی ناامن، مدرسه‌ای پر از زورگویی، نگرانی همیشگی خانواده و فشار نادیده‌گرفته‌شدن، فضای اصلی داستان را می‌سازند. در کنار این فضا، کتاب به مسئله‌ی نژاد، ترس اجتماعی و تصویری که از بدن و هویت یک کودک سیاه‌پوست ساخته می‌شود، می‌پردازد.

جوئل پارکر رودز در کتاب بچه های روحی فقط به بازگویی یک حادثه بسنده نمی‌کند. جروم بعد از مرگ، همچنان ناظر زندگی خانواده‌اش، دادگاه، واکنش رسانه‌ها و حرف‌های متناقض اطرافیان است. همین زاویه‌ی دید باعث می‌شود داستان همزمان شخصی و اجتماعی باشد. حضور سارا، دختر مأموری که به جروم شلیک کرده، لایه‌ی دیگری به روایت می‌دهد؛ لایه‌ای که در آن شرم، تردید، تربیت خانوادگی و امکان دیدن حقیقت کنار هم قرار می‌گیرند. 

در ادامه، حضور روح امت تیل نیز کتاب را به حافظه‌ی تاریخی خشونت نژادی پیوند می‌زند و نشان می‌دهد که مرگ جروم یک اتفاق جداافتاده نیست. این رمان با فصل‌های کوتاه و جابه‌جایی میان زمان‌های پیش و پس از مرگ، تجربه‌ای می‌سازد که هم بر احساس سوگ تکیه دارد و هم بر پرسش‌های اخلاقی و اجتماعی.

خلاصه داستان بچه های روحی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

جروم، پسری ۱۲ ساله، در محله‌ای زندگی می‌کند که ترس بخشی از زندگی روزانه‌ی آن است؛ از راه مدرسه و زورگویی همکلاسی‌ها گرفته تا هشدارهای همیشگی خانواده. او در مدرسه با پسری تازه‌وارد به نام کارلوس دوست می‌شود و همین دوستی او را به تفنگی اسباب‌بازی می‌رساند؛ چیزی که بعدتر به فاجعه ختم می‌شود. 

پس از شلیک پلیس، جروم به‌ صورت روح در کنار خانواده‌اش می‌ماند و می‌بیند که سوگ، خشم و بی‌عدالتی چگونه زندگی بازماندگان را در بر می‌گیرد. همزمان، او با سارا، دختر مأمور پلیس و سپس با روح امت تیل روبه‌رو می‌شود و کم‌کم تصویر بزرگ‌تری از خشونت، ترس و حقیقت پیش چشمش شکل می‌گیرد.

چرا باید کتاب بچه های روحی را بخوانیم؟

دلایل خواندن بچه های روحی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب مسئله‌ی خشونت نژادی و ترس اجتماعی را از زاویه‌ی یک کودک نشان می‌دهد، نه از فاصله‌ای صرفاً خبری یا حقوقی.
• روایت، سوگ یک خانواده را در کنار سازوکار مدرسه، رسانه و دادگاه قرار می‌دهد و تصویر کامل‌تری از پیامدهای یک شلیک می‌سازد.
• حضور جروم پس از مرگ، امکان دیدن همزمان قربانی، بازماندگان و خانواده‌ی مأمور پلیس را فراهم می‌کند.
• کتاب پیوندی روشن میان یک حادثه‌ی فردی و حافظه‌ی تاریخی تبعیض برقرار می‌کند.
• خواننده بعد از مطالعه، درک دقیق‌تری از این پیدا می‌کند که ترس و پیش‌داوری چگونه می‌توانند واقعیت را تحریف کنند.

خواندن کتاب بچه های روحی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن بچه های روحی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی که به مسئله‌ی تبعیض، خشونت و عدالت می‌پردازند.
• خوانندگانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با راوی نوجوان استقبال می‌کنند.
• کسانی که می‌خواهند تأثیر یک حادثه‌ی خشونت‌بار را بر خانواده، مدرسه و جامعه ببینند.
• مخاطبانی که به روایت‌هایی درباره‌ی سوگ، دوستی و احساس نادیده‌گرفته‌شدن علاقه دارند.
• دانش‌آموزان و بزرگسالانی که می‌خواهند درباره‌ی پیش‌داوری نژادی و پیامدهای آن بیشتر فکر کنند.

جوایز و افتخارات کتاب بچه های روحی

• نامزد بهترین داستان کودک و نوجوان جوایز گودریدز (سال ۲۰۱۸)
• برنده‌ی جایزه‌ی کتاب کودک Jane Addams (سال ۲۰۱۹)
• نامزد جایزه‌ی کتاب گنبد طلایی ورمونت (سال ۲۰۲۰)
• برنده‌ی جایزه‌ی کتاب کودک William Allen White (سال ۲۰۲۱)
• در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک‌تایمز
• و....

بخشی از کتاب بچه های روحی

«"یه‌‌راست بیا خونه. شنیدی جروم؟ یه‌‌راست بیا خونه."

"باشه." همیشه همین کار رو می‌کنم.

مامان دولا می‌شه و بغلم می‌کنه. مامان‌بزرگ پنکیک دیگه‌ای می‌ذاره تو بشقابم. "قول؟"

"قول." هر روزم همین آش و کاسه‌ست.

یه پنکیک می‌چپونم تو دهنم. کیم زبونش رو برام درمی‌یاره.

من بچهٔ خوبی‌ام؛ ولی کاش نبودم. توی دردسر می‌افتم؛ اما دردسرساز نیستم. این دوتا با هم خیلی فرق داره.

خپلم و همه راحت اذیتم می‌کنن. اما بزرگ که بشم، همه باهام رفیق می‌شن. حتی شاید رئیس‌جمهور هم بشم؛ مثل اوباما.

کیم می‌گه حتماً موفق می‌شم. برای همین کاری به کارش ندارم.

گاهی کفرم رو درمی‌یاره. همه‌اش سؤال‌پیچم می‌کنه. مثلاً: "ابرا از چی درست شدن؟" "چرا شکل‌هاشون فرق می‌کنه؟" می‌گه: "بازی ماینکرفت چرته." بهم التماس می‌کنه کمکش کنم چه کتابی از کتابخونه بگیره.»