کتاب دنیای بدون من

کتاب دنیای بدون من نوشته لیزا تامپسون، ماجرای پسری است که هر بار برای فرار از دردسر کاری می‌کند، بیشتر در دردسر می‌افتد. مکسول بکت در خانه از مشاجره‌های پدر و مادرش خسته است و در مدرسه هم سابقه‌ی بدرفتاری اجازه نمی‌دهد دیگران به توضیح‌هایش اعتماد کنند. بیتا ابراهیمی این رمان نوجوان را ترجمه کرده است و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. داستان در کنار شیطنت‌ها و موقعیت‌های خنده‌دار، فاصله‌ی میان نیت آدم‌ها و تأثیر رفتارشان بر دیگران را نشان می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دنیای بدون من

کتاب دنیای بدون من نوشته لیزا تامپسون، داستان نوجوانی را از نگاه خود او تعریف می‌کند؛ نوجوانی که هم از قضاوت دیگران رنج می‌برد و هم گاهی متوجه آزاردهنده‌بودن رفتار خودش نیست. مکسول بکت راوی اول‌شخص داستان است و اتفاق‌های خانه، مدرسه و محله را باتکیه‌بر برداشت‌های خودش شرح می‌دهد. او برای کارهایش دلیل دارد، اما شرح ماجرا همیشه همان نتیجه‌ای را نمی‌دهد که انتظارش را دارد. خواننده می‌تواند از میان حرف‌های مکسول، رنجش‌ها و نیازهایی را ببیند که خود او به‌روشنی بیان نمی‌کند. شوخی، اغراق‌های نوجوانانه و توصیف‌های بامزه در کنار خشم و احساس تنهایی قرار گرفته‌اند. فضای خانه نیز بخش مهمی از این تجربه است. اختلاف پدر و مادر فقط در دعواهای بلند دیده نمی‌شود؛ جزئیات روزمره، مانند جداکردن خوراکی‌ها، نشان می‌دهند رابطه‌ی آن‌ها چگونه بر زندگی فرزندان سایه انداخته است. مکسول در چنین فضایی گاهی به مقابله پناه می‌برد و گاهی دنبال جایی می‌گردد که بتواند مدتی از تنش فاصله بگیرد.
کتاب دنیای بدون من شخصیت اصلی‌اش را به دو برچسب «بچه‌ی بد» یا «نوجوان misunderstood» محدود نمی‌کند. مکسول می‌تواند برای نجات حیوانی زخمی خطر کند، اما همان پسر در برخورد با دوست نزدیکش تحقیرکننده رفتار می‌کند. این تضاد، موضوع مسئولیت را در کنار نیاز به درک‌شدن قرار می‌دهد. چارلی، دوست علاقه‌مند به علوم او، شخصیتی است که مهربانی و همراهی‌اش همیشه پاسخ مناسبی نمی‌گیرد. بکس، خواهر مکسول، نیز علایق و نگرانی‌های خودش را دارد؛ نگرانی‌هایی که برادرش اغلب جدی نمی‌گیرد. رگ، همسایه‌ی سالمند و فراموش‌کار، فضای دیگری به داستان می‌دهد. خانه‌ی او محل چای‌خوردن، شنیده‌شدن و روبه‌روشدن با اشیای عجیب است. فصل‌های عنوان‌دار، از جمله سطل‌ها، هیولا، چارلی و رگ، توجه را میان این رابطه‌ها جابه‌جا می‌کنند. تجربه‌ی خواندن، همراهی بی‌چون‌وچرا با مکسول نیست؛ خواننده هم دلایل ناراحتی او را می‌بیند و هم فرصت دارد برداشت‌هایش را زیر سؤال ببرد. همین فاصله میان گفته‌های راوی و اتفاق‌های قابل‌مشاهده، زمینه‌ی فکرکردن درباره‌ی دوستی، قضاوت و پیامد انتخاب‌ها را فراهم کرده است.

خلاصه کتاب دنیای بدون من

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
مکسول بکت در کتاب دنیای بدون من، میان خانه‌ای پر از مشاجره و مدرسه‌ای پر از اخطار و تنبیه گیر افتاده است. او گربه‌اش، هیولا، را دوست دارد و در دفاع از او با همسایه‌شان درگیر می‌شود. تلاش برای انتقام‌گرفتن از همسایه نیز دردسر تازه‌ای درست می‌کند. مکسول در مدرسه مشتاق شرکت در جشن و دیدن دو مجری محبوب تلویزیونی است، اما بدرفتاری با چارلی و حادثه‌ای در کلاس ورزش، حضورش را به خطر می‌اندازند. او اصرار دارد ضربه‌ای که به دوستش خورده عمدی نبوده است، ولی سابقه‌اش باعث می‌شود کسی حرفش را نپذیرد. مکسول برای آرام‌شدن به خانه‌ی رگ می‌رود؛ جایی دور از دعواهای پدر و مادر. بااین‌حال، فکر جشن رهایش نمی‌کند و تصمیم می‌گیرد برخلاف ممنوعیت مدرسه، خودش را به مراسم برساند؛ تصمیمی که پنهان‌ماندنش چندان آسان نیست.

چرا باید کتاب دنیای بدون من را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دنیای بدون من را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت اول‌شخص، تفاوت میان توجیه‌های مکسول و تأثیر واقعی رفتارش را نشان می‌دهد.
• داستان فرصتی برای فکرکردن به مرز شوخی، تحقیر و آزار در دوستی فراهم می‌کند.
• جزئیات زندگی روزمره، تأثیر اختلاف والدین بر احساس امنیت فرزندان را ملموس می‌کنند.
• موقعیت‌های طنزآمیز، ماجراهای مدرسه و رابطه با همسایه‌ها را در کنار دغدغه‌ی پذیرفته‌شدن قرار می‌دهند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب دنیای بدون من به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانانی که به داستان‌های مدرسه‌ای و شخصیت‌های دردسرساز علاقه دارند.
• خوانندگانی که دغدغه‌ی دوستی، طردشدن و قضاوت دیگران را دارند.
• والدین و مربیانی که می‌خواهند درباره‌ی خشم نوجوانان و تنش‌های خانه گفت‌وگو کنند.

بخشی از کتاب دنیای بدون من

«به خانه که رسیدیم یکراست به ایوان رفتم. هیولا با دیدن من از رختخوابش بیرون آمد، دمش را تاب می‌داد و نگاهم می‌کرد. بیسکوییتی به او دادم و به راهرو رفتم. مامان و بابا در اتاق نشیمن بودند و در را بسته بودند. پشت در ایستادم و گوش دادم.
«واضحه که اون ناراحته. نمی‌تونی بفهمی؟»
«معلومه که می‌فهمم آماندا. اما فکر می‌کنی من چی کار می‌تونم بکنم؟»
«مثلاً می‌تونی باهاش حرف بزنی، نه؟ تو پدرشی.»
«اون به هر دوی ما نیاز داره! شاید اگه همیشه با من در نیفتی...»
«من؟ من با تو در می‌افتم؟ اوه، حرفت خیلی مسخره‌ست...»
دیگر نمی‌توانستم مشاجره‌ی آنها را تحمل کنم.
داد کشیدم: «می‌رم خونه‌ی رِگ
۲۷
!» و قبل از اینکه بتوانند جواب بدهند، در را محکم پشت سرم بستم.
رگ در خانه‌ی ویلایی کوچکی کنار خانه‌ی خانم بنکز زندگی می‌کرد. این اواخر بیشتر از قبل به دیدنش می‌رفتم. در خانه‌ی رگ خبری از داد و بیداد و بحث و مشاجره نبود. فقط رگ بود و قوطی بیسکوییت و فنجان‌های چای تمام‌نشدنی‌اش.
از جلوی حیاط خانم بنکز که می‌گذشتم، او را دیدم که روی چمن کنار فلامینگوی بی‌سر ایستاده است. دست‌هایم را در جیبم فرو کردم و زمین را نگاه کردم.
رد که می‌شدم خانم بنکز داد زد: «کار تو بود؟ مشکل بچه‌هایی مثل تو اینه که هیچ نظمی تو خونه‌شون برقرار نیست. تو اجازه داری هر کاری که دوست داری بکنی، درسته؟ حد و مرز نداری. این چیزیه که لازم داری. حد و مرز! می‌شنوی؟»»