کتاب رامپ

کتاب رامپ بازروایی افسانه رامیلستیلتسکین نوشته لیزل شرتلیف و ترجمه شهلا انتظاریان است که نشر پیدایش آن را منتشر کرده است. این رمان نوجوان قصه‌ی پسری را دنبال می‌کند که نامش ناقص مانده و در سرزمینی زندگی می‌کند که اسم هرکس با سرنوشتش گره خورده است. از همان نقطه، داستان وارد جهانی می‌شود که در آن طلا، جادو، فقر، رازهای خانوادگی و پرسش درباره‌ی هویت به هم می‌رسند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب رامپ

کتاب رامپ نوشته لیزل شرتلیف از همان فصل‌های آغازین، یک افسانه‌ی آشنا را از زاویه‌ای تازه باز می‌کند و به‌جای تمرکز بر چهره‌ی مرموز قصه، سراغ کودکی می‌رود که همه‌چیز برایش از یک نام ناقص شروع شده است. در دنیای داستان، اسم فقط نشانه نیست؛ نیرویی است که جایگاه، آینده و حتی برداشت دیگران از هر فرد را شکل می‌دهد. به همین دلیل، رنج اصلی قهرمان فقط تمسخر دیگران نیست، بلکه حس ناتمام‌بودن و نرسیدن به معنای واقعی خود است. فضای دهکده، معدن‌های طلا، حضور پری‌ها، کوتوله‌ها، جادوگرها و ترس همیشگی از گرسنگی، حال‌وهوایی ساخته که هم افسانه‌ای است و هم به‌شکل ملموسی سخت و زمینی به نظر می‌رسد.
کتاب رامپ فقط ماجرای کشف یک راز جادویی نیست. داستان همزمان به فقر، قدرت، طمع و بهایی که آدم‌ها برای بقا می‌پردازند پرداخته است. شاه، آسیابان، مالیات، دستمزد ناچیز و وابستگی مردم به طلا، پس‌زمینه‌ای می‌سازد که در آن هر کشف کوچک می‌تواند به دردسر بزرگی تبدیل شود. در کنار این فضا، رابطه‌ی رامپ با مادربزرگش، دوستی پرتنش اما مهم او با رد و کنجکاوی‌اش درباره‌ی مادر و گذشته‌ی پنهان خانواده، لایه‌ی احساسی داستان را شکل می‌دهد. روایت با زبانی پرتحرک و صحنه‌هایی پیش می‌رود که مدام میان شوخی، اضطراب، شگفتی و خطر جابه‌جا می‌شوند. همین ترکیب باعث شده آن کتاب فقط بازگویی یک افسانه نباشد، بلکه داستانی درباره‌ی پیدا‌کردن نام، جایگاه و مسئولیت در برابر نیرویی باشد که می‌تواند هم نجات‌بخش باشد و هم ویران‌کننده.

خلاصه کتاب رامپ

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
رامپ پسری است که فقط بخشی از نامش به او رسیده و در سرزمینی زندگی می‌کند که نام هرکس سرنوشتش را تعیین می‌کند. او در دهکده‌ای فقیر بزرگ شده، مدام به‌خاطر اسمش تحقیر می‌شود و در جست‌وجوی معنای واقعی هویت خود است. وقتی چرخ نخ‌ریسی مادرش را پیدا می‌کند، کم‌کم به رازی جادویی نزدیک می‌شود: توانایی ریسیدن طلا از کاه. اما این کشف، به‌جای حل فوری مشکلات، او را درگیر ترس، پنهان‌کاری، طمع دیگران و پرسش‌هایی تازه درباره‌ی گذشته‌ی مادرش می‌کند. داستان در مسیر جست‌وجوی نام کامل، رامپ را وادار می‌کند میان خواستن، مسئولیت و پیامدهای جادو تصمیم بگیرد.

چرا باید کتاب رامپ را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب رامپ را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان، افسانه‌ی رامیلستیلتسکین را از زاویه‌ی شخصیتی بازسازی می‌کند که معمولاً در حاشیه یا ابهام مانده است.
• موضوع نام و سرنوشت را به مسئله‌ای ملموس تبدیل می‌کند و آن را با هویت، تحقیر و میل به پذیرفته‌شدن پیوند می‌دهد.
• فضای دهکده، معدن، پری‌ها و جادوی ریسندگی، جهانی می‌سازد که هم خیال‌انگیز است و هم زیر فشار فقر و گرسنگی پیش می‌رود.
• رابطه‌ی رامپ با مادربزرگش و رد، داستان را از یک ماجرای صرفاً جادویی فراتر می‌برد و به آن بُعد عاطفی می‌دهد.
• کتاب نشان می‌دهد هر توانایی ویژه لزوماً نجات‌بخش نیست و می‌تواند پیامدهای پیچیده و خطرناک داشته باشد.
• خواننده در طول داستان با پرسش‌هایی درمورد قدرت، طمع، رازهای خانوادگی و مسئولیت فردی روبه‌رو می‌شود.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب رامپ به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های نوجوانی که بر پایه‌ی افسانه‌ها و قصه‌های کهن بازآفرینی شده‌اند.
• خوانندگانی که به داستان‌های فانتزی با محور هویت، نام و سرنوشت علاقه دارند.
• کسانی که از روایت‌های شخصیت‌محور درباره‌ی کودکی تنها، کنجکاو و درگیر رازهای خانوادگی لذت می‌برند.
• مخاطبانی که دوست دارند در کنار جادو و ماجراجویی، با مسئله‌هایی مثل فقر، طمع و انتخاب اخلاقی هم روبه‌رو شوند.
• نوجوانانی که به داستان‌های پرحادثه با فضای افسانه‌ای و شخصیت‌های فرعی به‌یادماندنی گرایش دارند.

بخشی از کتاب رامپ

«اسمم را نمی‌توانستند عوض کنند یا بردارند، چون در سرزمین ما اسم فقط برای این نیست که مردم را صدا بزنند. اسم ما پر از معنی و قدرت است. اسم ما سرنوشت ماست.
سرنوشت من واقعاً افتضاح است.
من از اول هم ریزه‌میزه بودم ولی هشت سال داشتم که رشدم متوقف شد. گرترود، قابله، می‌گوید چون من شیر یک بز ضعیف را خوردم نه مال یک مادر قوی را، کوچولو مانده‌ام ولی خودم می‌دانم که دلیلش فقط اسمم است. کسی که اسم کامل نداشته باشد، درست و حسابی بزرگ نمی‌شود.
سعی می‌کنم زیاد به سرنوشتم فکر نکنم اما همیشه روزهای تولدم یادش می‌افتم. در تولد دوازده سالگی‌ام به هیچ چیز دیگری فکر نکردم. توی معدن نشستم، گِل را دور ظرف چرخاندم و دنبال طلا گشتم. ما طلا، طلا و طلا می‌خواستیم ولی من فقط گل، گل و گل دیدم.
صدای ضربهٔ آهنگین کلنگ در سراسر کوه می‌پیچید. فضا پر از دامپ و دومب بود. به نظرم کوه آواز می‌خواند؛ دامپ، دامپ، دامپ، دومب، دومب، دومب، رامپ، رامپ، رامپ. لااقل آهنگ خوبی داشت.»