کتاب نیمه شب دریاچه

کتاب نیمه شب دریاچه نوشته عباس عبدی، رمانی ماجراجویانه و پرتعلیق است که ماجرای سفر سورنا به قشم را از همان لحظه‌های نخست با نشانه‌هایی عجیب گره می‌زند؛ از لندینکرافت و سیرکی که ناگهان سر و کله‌اش پیدا می‌شود تا موزه‌ای پر از استخوان، حیوانات و پرسش‌های بی‌پاسخ. این کتاب را نشر پیدایش منتشر کرده است. در دل این داستان، کنجکاوی نوجوانانه با نگرانی درباره‌ی حیوانات، رازهای جزیره و رابطه‌ی گرم یک نوه با پدربزرگش کنار هم قرار می‌گیرد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نیمه شب دریاچه

کتاب نیمه شب دریاچه نوشته عباس عبدی، داستانی است که فضای سفر، کشف و دلهره را در جزیره‌ی قشم به هم پیوند می‌دهد. راوی نوجوانی به نام سورنا است که همراه خانواده به جزیره می‌رود و خیلی زود با مجموعه‌ای از اتفاق‌های غیرعادی روبه‌رو می‌شود؛ از ورود سیرکی پر از حیوانات تا دیدار از موزه‌ی حیات‌وحش و شنیدن صداها و دیدن نشانه‌هایی که ذهنش را درگیر می‌کنند. حضور باباص، پدربزرگی پرانرژی، شوخ‌طبع و کنجکاو، به داستان رنگ دیگری می‌دهد و رابطه‌ی میان این دو، یکی از محورهای مهم روایت می‌شود.
کتاب نیمه شب دریاچه فقط بر ماجرای بیرونی تکیه ندارد. این کتاب در کنار حرکت و حادثه، به حس دیدن و دقیق‌شدن هم اهمیت می‌دهد. قشم در این رمان فقط یک پس‌زمینه نیست؛ دریا، اسکله، بازار، حوضچه‌ی هامون، موزه، جاده‌های خلوت و محوطه‌ی سیرک، همگی در شکل‌گرفتن حال‌وهوای اثر نقش دارند. نویسنده از دل همین فضاها، موضوعاتی مثل کنجکاوی، ترس، دوستی، مسئولیت‌پذیری و نگاه به حیوانات را پیش می‌کشد. سیرک در داستان فقط یک سرگرمی نیست، بلکه به‌تدریج به نقطه‌ای حساس تبدیل می‌شود که پرسش‌های اخلاقی و احساسی مهمی را پیش می‌آورد.
کتاب نیمه شب دریاچه از زاویه‌دید اول‌شخص روایت می‌شود و همین انتخاب باعث شده تجربه‌های سورنا بی‌واسطه و زنده به متن راه پیدا کند. لحن روایت با سن راوی هماهنگ است و در آن، شوخی‌های خانوادگی، هیجان کشف، ترس‌های ناگهانی و خیال‌پردازی‌های نوجوانانه کنار هم می‌آیند. در بخش‌های مختلف، جزئیات مربوط به حیوانات، موزه و محیط جزیره هم به‌شکل طبیعی وارد داستان شده‌اند و به آن بُعدی ماجراجویانه و جست‌وجوگر داده‌اند. نتیجه، روایتی است که هم بر رابطه‌های خانوادگی تکیه دارد و هم بر کشف رازهایی که آرام‌آرام از دل شب، دریا و محوطه‌ی سیرک بیرون می‌آیند.

خلاصه کتاب نیمه شب دریاچه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
سورنا همراه خانواده برای تعطیلات به قشم می‌رود و از همان مسیر رسیدن به جزیره، با نشانه‌های عجیب سیرکی روبه‌رو می‌شود که حیواناتش توجه او را جلب می‌کنند. او در کنار باباص، پدربزرگ پرشور و ماجراجویش، به جاهای مختلفی سر می‌زند؛ از موزه‌ی حیات‌وحش تا اطراف محوطه‌ی سیرک. کم‌کم پشت ظاهر شلوغ و رنگارنگ سیرک، وضع نگران‌کننده‌ی حیوانات آشکار می‌شود. دیدن شیرهای فشرده در قفس و روبه‌روشدن با یک بچه‌خرس، مسیر ماجرا را عوض می‌کند و سورنا را وارد تجربه‌ای می‌کند که هم هیجان‌انگیز است و هم با حس مسئولیت و دل‌نگرانی همراه می‌شود.

چرا باید کتاب نیمه شب دریاچه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب نیمه شب دریاچه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب ماجرایی پرکشش را در فضای قشم و با جزئیات ملموس از اسکله، بازار، موزه و ساحل پیش می‌برد.
• رابطه‌ی سورنا و باباص، لایه‌ای گرم و انسانی به داستان می‌دهد و فقط نقش همراهی ساده ندارد.
• داستان از دل کنجکاوی یک نوجوان، پرسش‌هایی جدی درباره‌ی رفتار انسان با حیوانات مطرح می‌کند.
• حضور سیرک، موزه‌ی حیات‌وحش و نشانه‌های مرموز، حس کشف و تعلیق را در سراسر روایت نگه می‌دارد.
• خواننده در کنار ماجراهای داستان، با بخشی از زیست‌بوم و حال‌وهوای جزیره نیز آشنا می‌شود.
• روایت اول‌شخص باعث می‌شود ترس، هیجان و تردیدهای سورنا نزدیک و قابل‌لمس دنبال شوند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب نیمه شب دریاچه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های ماجراجویانه‌ای که در بستر سفر و کشف پیش می‌روند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با محوریت رابطه‌ی نوه و پدربزرگ علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند ماجرایی پرتعلیق را در فضای جزیره، ساحل و شب دنبال کنند.
• مخاطبانی که به موضوع حیوانات و پرسش‌های اخلاقی مربوط به نگهداری و نمایش آن‌ها فکر می‌کنند.
• نوجوانانی که از داستان‌های پرحادثه با راوی هم‌سن‌وسال خود لذت می‌برند.

بخشی از کتاب نیمه شب دریاچه

«ماشین را زد کنار. همهٔ شیشه‌ها را پایین داد.
ـ آه وووو...
ـ پمپ نیست باباص... هست یعنی؟
باباص سرش را بیرون‌تر برد و دست گرفت پشت گوشش. دنبال جهت صدا می‌گشت.
ـ نه نیست. صدای آهن روی آهن فرق می‌کنه... هرچقدر هم که زنگ زده باشه باز...
ـ آه وووو...
درِ طرف خودش را باز کرد و پیاده شد. بین ورق‌های موجدار چند سانتی‌متر باز بود. نمی‌دانم کی و چطور اما کمی بعد کنارش ایستاده بودم و از شکاف بین ورق‌ها به درون محوطه نگاه می‌کردم. چند اتاق کوچک، مثل اتاقک‌های نگهبانی وسط محوطه بود. یک قفس بزرگ هم زیر آفتاب بود. چادر جِرخوردهٔ کهنه‌ای از سقفش به چهار طرف آویزان بود. گاهی که باد می‌زد، یک طرف چادر کنار می‌رفت و دوباره سرجایش برمی‌گشت.
ـ دوربین من رو بیار سورنا... تو صندوق عقبه.
ـ می‌خوای عکس بگیری؟
اشاره کرد عجله کنم.
ـ عکس به چه درد می‌خوره اینجا؟
جلد دوربین را انداختم روی کف صندوق و در لنزش را درآوردم.
ـ آه وووو...
صدا انگار از فاصلهٔ چند متری می‌آمد. باباص لنز دوربین را تا آخر بیرون داد و آن را به لبه‌های ورق‌های موجدار چسباند. خیلی دلم می‌خواست بفهمم به چی نگاه می‌کند.
ـ بگیر! نگاه کن! همون‌جا که باد گوشهٔ چادر رو بالا می‌زنه. دستت نلرزه. این دوربین پنجاه برابر بزرگ می‌کنه. نگاهشون کن بیچاره‌ها رو.
آن‌وقت دیدم. رنگ قهوه‌ای روشن و یال‌هایی که با نیمچه بادی تکان تکان می‌خوردند. ده یا بیست یا بیشتر. نمی‌شد بشماری. سر یکی زیر شکم آن یکی بود و دست‌های یکی روی کمر دیگری. یکباره قفس تکانی خورد و صدایی از گلوی سی چهل شیر آفریقایی که روی هم افتاده بودند، در آمد.»