کتاب نامه هایی به هیچ کس

کتاب نامه‌ هایی به هیچ‌ کس، نوشته احمد اکبرپور، رمانی برای نوجوانان است که نشر پیدایش در سال ۱۳۹۴ آن را منتشر کرده است. داستان درباره‌ی پسری به نام قباد است که در یک آبادی نزدیک دریا زندگی می‌کند و به نوشتن و خیال‌پردازی علاقه دارد. ماجرا زمانی آغاز می‌شود که قباد به عمه‌مهوان نامه می‌نویسد؛ زنی که سال‌ها چشم‌به‌راه مردی مانده است که برای کار به خارج رفته و دیگر بازنگشته است. قباد در جریان این نامه‌ها با دنیایی از خاطره، انتظار، باورهای محلی و خیال روبه‌رو می‌شود و نگاهش به آدم‌ها و اتفاق‌های اطرافش تغییر می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نامه‌ هایی به هیچ‌ کس اثر احمد اکبرپور

کتاب نامه‌ هایی به هیچ‌ کس، نوشته‌ی احمد اکبرپور، داستان پسری نوجوان است که علاقه‌ی زیادی به نوشتن دارد و دنیای اطرافش را از دریچه‌ی نگاه و خیال خود می‌بیند. داستان در یک آبادی ساحلی می‌گذرد؛ جایی که سفر به خارجه، چشم‌انتظاری برای مسافران و حرف مردم بخشی از زندگی روزمره است. عمه‌مهوان یکی از شخصیت‌های مهم داستان است؛ زنی که سال‌هاست از مردی که دوستش دارد خبر ندارد و همچنان در انتظار بازگشت اوست. قباد به عمه‌مهوان نامه می‌نویسد و همین کار باعث می‌شود به زندگی او نزدیک شود.

احمد اکبرپور در این کتاب، زندگی روزمره‌ی مردم آبادی را با خواب‌ها، افسانه‌ها و باورهای محلی در هم می‌آمیزد. دریا، مرد آبی‌پوش، نخلستان، ساحل، خانه‌ها و کوچه‌های آبادی در ذهن قباد با معنایی فراتر از آنچه دیگران می‌بینند، شکل می‌گیرند. او در کنار درس و مدرسه، درگیر پرسش‌هایی درباره‌ی آدم‌های اطرافش و اتفاق‌هایی است که پاسخ روشنی برایشان پیدا نمی‌کند. همین نگاه کودکانه و خیال‌پردازانه فضای داستان را شکل می‌دهد و خواننده را به دنیای درونی قباد نزدیک می‌کند.

انتظار و غیبت از موضوع‌های اصلی کتاب هستند. قباد در ارتباط با عمه‌مهوان و آدم‌های دیگر آبادی، با مفهوم دلتنگی و چشم‌به‌راهی آشنا می‌شود و تلاش می‌کند آنچه را می‌بیند و می‌شنود برای خود معنا کند. حضور بی‌بی‌زیتون، رسم‌ها و باورهای محلی و تصویرهایی که قباد از دریا و مردمان آن در ذهن دارد، فضای داستان را شکل می‌دهد. نوشتن نیز برای او راهی است تا احساسات و پرسش‌هایش را بیان کند و بهتر با دنیای اطرافش کنار بیاید.

خلاصه داستان نامه‌ هایی به هیچ‌ کس

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

قباد، نوجوانی خیال‌پرداز و علاقه‌مند به نوشتن، در آبادی‌ای زندگی می‌کند که بسیاری از مردان آن برای کار به خارجه می‌روند. او به عمه‌مهوان نامه می‌نویسد؛ زنی که سال‌هاست در انتظار بازگشت شوهرش است. نامه‌نوشتن باعث می‌شود قباد بیشتر با زندگی عمه‌مهوان و خاطرات او آشنا شود و به سرنوشت مردی که رفته است، فکر کند. در کنار این ماجرا، قباد با حرف‌های مردم، بی‌بی‌زیتون و اتفاق‌هایی روبه‌رو می‌شود که گاه تشخیص واقعیت و خیال را برایش دشوار می‌کنند. او در طول داستان با مفهوم انتظار، دل‌بستگی و غیبت آشنا می‌شود و تلاش می‌کند معنای آن‌ها را بفهمد.

چرا باید کتاب نامه‌ هایی به هیچ‌ کس را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب نامه‌ هایی به هیچ‌ کس را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب دنیای ذهنی یک نوجوان را با خیال‌ها، پرسش‌ها و برداشت‌های شخصی‌اش از زندگی نشان می‌دهد.
• این داستان تصویری از زندگی مردم یک آبادی ساحلی و تأثیر دریا، مهاجرت و باورهای محلی بر زندگی آن‌ها ارائه می‌کند.
• موضوع‌هایی مانند دل‌بستگی، تنهایی، انتظار و همدلی در این اثر دنبال می‌شوند.
• حضور افسانه و باورهای محلی در کنار زندگی روزمره، فضای متفاوتی به داستان می‌دهد.

خواندن کتاب نامه‌ هایی به هیچ‌ کس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب نامه‌ هایی به هیچ‌ کس به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانانی که به داستان‌های خیال‌پردازانه با شخصیت‌های نوجوان علاقه دارند.
• خوانندگانی که داستان‌هایی درباره‌ی انتظار، دلتنگی، غیبت و دل‌بستگی را دوست دارند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی با فضای بومی و زندگی مردم مناطق ساحلی.
• کسانی که به شخصیت‌های نوجوانِ خیال‌پرداز و پرسش‌گر علاقه دارند.
• خوانندگانی که از داستان‌هایی با ترکیب واقعیت، خیال، خواب و باورهای محلی لذت می‌برند.

درباره احمد اکبرپور

احمد اکبرپور (۹ مرداد ۱۳۴۹)، نویسنده‌ی ایرانی، از چهره‌های شناخته‌شده‌ی ادبیات کودک و نوجوان است. از آثار او می‌توان به شب‌به‌خیر فرمانده، واژه‌های نفهم، من نوکر بابا نیستم، امپراطور کلمات، سه سوت جادویی، قطار آن شب، به چاچالک سقوط کنید، کشک‌های خفن و غول و دوچرخه اشاره کرد که آن را با همکاری دخترش نوشته است. آثار اکبرپور به زبان‌هایی مانند انگلیسی، آلمانی، ایتالیایی، چینی و کره‌ای ترجمه شده‌اند. او در سال‌های فعالیت خود جوایز متعددی از جمله جایزه‌ی کتاب سال وزارت ارشاد در سال ۱۳۷۹، جایزه‌ی نخست شورای کتاب کودک و جایزه‌ی یونیسف در سال ۱۳۸۲ را دریافت کرده است.

بخشی از کتاب نامه هایی به هیچ کس

«خواب و بیدار پا شدم. پیش از اینکه مادر چیزی بگوید و از پدر بخواهد که با معلم‌های من صحبتی بکند، سوار الاغ شدم. کیفم را گذاشتم وسط و دست دور کمر پدر کردم. مادر وقتی می‌خواست گوسفندها را طرف گله ببرد، یواشکی چیزی به پدر گفت و اشاره کرد به من. می‌دانست که من این‌طور حرف‌ها را خوش ندارم. همیشه به پدر سفارش می‌کرد که معلم‌ها بیشتر هوای درس و مشقم را داشته باشند و نگذارند توی خیالات بروم. یک‌بار آقای اشرافی که مدیر مدرسه بود همراه معلم‌مان آمدند خانهٔ ما. بعد از ناهار تا توی کوچه بدرقه‌شان کردیم. مادرم همان‌جا، پیش چشم خودم، رو به آقای اشرافی گفت که هر کتابی غیر از درس و مشق این بچه را جادو می‌کند.»