کتاب در باب اتلاف وقت

کتاب در باب اتلاف وقت نوشته آلن دوباتن و ترجمه نسترن حسینی‌نژاد یزدی، از مجموعه‌ی مدرسه زندگی است و نشر لگا آن را منتشر کرده است. این کتاب تعلل را فقط به‌عنوان تنبلی توضیح نمی‌دهد، بلکه آن را به ترس، کمال‌گرایی، اضطراب انتخاب، حواس‌پرتی و حتی فشارهای تاریخی و اجتماعی پیوند می‌زند. متن با مثال‌های روزمره و ارجاع‌های فرهنگی نشان می‌دهد چرا بعضی کارهای مهم بیش از همه به تعویق می‌افتند و چگونه می‌توان این وضعیت را دقیق‌تر فهمید. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب در باب اتلاف وقت

کتاب در باب اتلاف وقت نوشته آلن دوباتن به یکی از تجربه‌های آشنای زندگی روزمره نزدیک می‌شود: فاصله‌ی میان آنچه قرار است انجام شود و آنچه مدام عقب می‌افتد. متن از همان ابتدا تعلل را نه یک نقص اخلاقی ساده، بلکه مسئله‌ای پیچیده معرفی می‌کند که با شرم، اضطراب، خستگی، ترس از شکست و فشارِ تصویر ایده‌آل از زندگی گره خورده است. نویسنده به‌جای سرزنش‌کردن، سعی کرده است ریشه‌های این وضعیت را روشن کند و نشان دهد چرا انسان گاهی درست در برابر مهم‌ترین کارهایش از حرکت بازمی‌ماند.
این کتاب در فصل‌های کوتاه و موضوع‌محور پیش می‌رود و هر بخش از زاویه‌ای تازه به مسئله نگاه می‌کند. فصل‌هایی مانند ترس و تعلل، لولاهای جیرجیرکننده، پُرمشغله‌بودن، تماشای بیرون از پنجره، کمال‌گرایی، اضطراب وجودی، روان‌کاوی، صومعه، موعد مقرر و در ستایش تعلل نشان می‌دهند که وقت‌کشی فقط به ناتوانی در انجام کارهای اداری یا درسی محدود نیست. گاهی تعلل در روابط، تصمیم‌گیری، خودشناسی، انتخاب مسیر زندگی یا حتی در مواجهه با احساسات رخ می‌دهد. متن همچنین به نقش اخبار، اینترنت، خیال‌پردازی، غذاخوردن و محیط کار در پراکندگی ذهن پرداخته است.
این کتاب فقط در پی توضیح مشکل نیست. نویسنده در کنار تحلیل‌های روان‌شناختی و فرهنگی، به ایده‌هایی هم می‌رسد که می‌توانند نگاه فرد را به زمان و کار تغییر دهند. از تقسیم‌کردن کار به بخش‌های کوچک تا ساختن ضرب‌الاجل شخصی، از بازنگری در معنای بهره‌وری تا پذیرش این نکته که بعضی تأخیرها لزوماً ویرانگر نیستند، همه در خدمت یک نگاه واقع‌بینانه‌اند. حال‌وهوای این کتاب میان تأمل فلسفی، مشاهده‌های روزمره و مثال‌های ادبی و تاریخی حرکت می‌کند و همین ترکیب باعث می‌شود مسئله‌ی تعلل فقط یک عادت بد به نظر نرسد، بلکه به‌صورت بخشی از تجربه‌ی انسانی دیده شود.

خلاصه کتاب در باب اتلاف وقت

کتاب در باب اتلاف وقت تعلل را از چند مسیر بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که پشتِ عقب‌انداختن کارها، اغلب ترس و اضطراب پنهان است نه صرفاً تنبلی. متن توضیح می‌دهد چرا کارهای کم‌اهمیت آسان‌تر انجام می‌شوند اما کارهای مهم به‌دلیل ترس از شکست، کمال‌گرایی یا سنگینی انتخاب متوقف می‌مانند. نویسنده از نمونه‌های روزمره، ارجاع‌های فلسفی و مثال‌های تاریخی استفاده کرده است تا نشان دهد حواس‌پرتی، پُرمشغله‌بودن، اخبار، محیط نامناسب و فشارِ موفق‌بودن چگونه وقت را می‌بلعند. در کنار این تحلیل‌ها، کتاب به امکانِ مدیریت تعلل هم پرداخته است؛ نه با وعده‌ی حذف کامل آن، بلکه با شناخت دقیق‌تر سازوکارش و پیدا‌کردن شیوه‌هایی برای مهار اثراتش.

چرا باید کتاب در باب اتلاف وقت را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب در باب اتلاف وقت را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تعلل را از سطح تنبلی فراتر می‌برد و آن را به ترس، شرم، کمال‌گرایی و اضطراب پیوند می‌دهد.
• متن کمک می‌کند تفاوت میان پُرمشغله‌بودن و پیش‌رفتن واقعی روشن‌تر دیده شود.
• خواننده با نمونه‌های روزمره می‌تواند شکل‌های پنهان اتلاف وقت را در کار، رابطه و تصمیم‌گیری تشخیص دهد.
• کتاب نشان می‌دهد بعضی تأخیرها از فشارِ انتخاب و ترس از ازدست‌دادن ناشی می‌شوند، نه از بی‌مسئولیتی.
• بخش‌هایی از اثر به نقش محیط، اخبار، اینترنت و عادت‌های کوچک در پراکندگی ذهن پرداخته است.
• متن چند پیشنهاد مشخص برای شکستن کارها، ساختن ضرب‌الاجل و کم‌کردن فشار روانی مطرح می‌کند.
• کتاب نگاه سخت‌گیرانه به اتلاف وقت را تعدیل می‌کند و امکان فهم همدلانه‌تری از این مشکل به دست می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب در باب اتلاف وقت به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• کسانی که مدام کارهای مهم را عقب می‌اندازند و می‌خواهند دلیل این چرخه را بهتر بفهمند.
• خوانندگانی که با کمال‌گرایی، ترس از شروع یا ترس از شکست دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
• مخاطبانی که احساس می‌کنند پُرمشغله‌اند اما به مسائل اصلی زندگی‌شان نمی‌رسند.
• کسانی که می‌خواهند درباره‌ی پیوند میان تعلل، اضطراب، انتخاب و خودشناسی بیشتر بدانند.
• علاقه‌مندان به آثاری که موضوعات روزمره را با مثال‌های فلسفی، ادبی و تاریخی بررسی می‌کنند.

بخشی از کتاب در باب اتلاف وقت

«واقعیت اما پیچیده‌تر است و ضمن آن از منظر روان‌شناسی نیازمند موشکافی و نیز شایسته‌ی هم‌دردی بیشتری هست. علت اصلی سستی ما نه از سر تنبلی که از سر ترس ماست. آنچه ما سرخوشانه تنبلی می‌نامیم، در واقع نشانه و پیامد اضطراب است.
عجیب است اما، نزد ما پرداختن به اموری آسان است که از اهمیت چندانی برخوردار نیست. کم‌اهمیت‌بودن آن‌ها سبب می‌شود تا آن نسخه‌ی آسان‌گیر، بی‌خیال و سازنده‌ی ما دست‌به‌کار شود. تا به خود بیاییم؛ آن وظایف را در کوتاه‌ترین زمان ممکن به اتمام رسانده و اصلاً انگار که نه انگار کاری کرده‌ایم، چراکه این امور نزد ما بیشتر شبیه بازی هستند.
باوجوداین، آن قبیل از کارها که بسیار مهم‌اند و چه‌بسا زندگی ما به تکمیل‌کردن آن‌ها بستگی داشته باشد، چنان سبب ترس ما می‌شوند که از زیر بار مسئولیت آن‌ها شانه خالی می‌کنیم. چنان از شکست‌خوردن واهمه داریم که در خود توانایی شروع آن کار را نمی‌بینیم. دست‌کم اگر دست‌نخورده کار را رها کنیم، ریسک انگ ناتوانی یا بی‌کفایتی را به جان نمی‌خریم.
این تحلیل به ما نشان می‌دهد که چگونه می‌توانیم بهره‌وری خود را افزایش دهیم. به ما توصیه می‌شود که اهمیت یک کار را به خود یادآوری نکنیم. خودمان به‌خوبی از اهمیت این کار اطلاع داریم و مشکل دقیقاً همین‌جاست.»