کتاب حماسه ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه)

کتاب حماسه ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه) نوشته آنجی سپکوفسکی و با ترجمه بهناز حسینی و سینا طاوسی مسرور، ادامه‌ی مستقیم ماجراهای گرالت، سیری و دنیای پرهیولای ویچر است. این کتاب هفتمین جلد از مجموعه‌ی حماسه‌ی ویچر است و انتشارات آذرباد آن را منتشر کرده است. داستان در مرز میان اسطوره، افسانه، سیاست و جادو حرکت می‌کند و هم‌زمان به سرنوشت قهرمانان اصلی و افسانه‌سازی درباره‌ی آن‌ها می‌پردازد. در این جلد، هم با ماجراجویی‌های تازه روبه‌رو می‌شویم و هم با روایت‌هایی که سال‌ها بعد درباره‌ی این قهرمانان گفته می‌شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب حماسه ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه)

کتاب بانوی دریاچه پنجمین و آخرین رمان بلند در مجموعه‌ی ویچر (جادوگر) از آنجی ساپکوفسکی است که نخستین بار به زبان لهستانی در سال ۱۹۹۹ منتشر شد و بعداً ترجمه‌ی انگلیسی آن توسط دیوید فرنچ در سال ۲۰۱۷ عرضه گردید. این کتاب رشته‌های روایی متعددی را که در سراسر مجموعه جریان داشته‌اند به هم می‌رساند. داستان از طریق ساختاری پیچیده و غیرخطی روایت می‌شود که شامل فلش‌بک‌ها، جدول‌های زمانی موازی و طرح قاب‌بندی غیرمعمولی است: مورخی آینده به نام نیموئه و شاگردش، کاندویرامورس، که با فرو رفتن در رویاها و متون باستانی وقایع افسانه‌ای دوران گرالت از ریویا را مطالعه می‌کنند. از طریق تحقیقات آن‌ها، سرنوشت نهایی گرالت، ینفر از ونگبرگ و سیریلا سینترا (سیری) به تدریج فاش می‌شود. رمان چندین درگیری طولانی‌مدت را حل می‌کند، از جمله جنگ میان پادشاهی‌های شمالی و امپراتوری نیلفگارد، دسیسه‌های انجمن مخفی جادوگران و کینه‌های شخصی که شخصیت‌های منفی اصلی مجموعه، جادوگر ویلگفورتس و مزدور لئو بونهارت، را به پیش برده است.

کتاب حماسه‌ی ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه) به دوازده فصل به اضافه‌ی یک بخش پایانی تقسیم شده است و مکان‌ها را مکرراً میان میدان‌های نبرد جنگ‌های شمال، کاخ نیلفگارد، سواحل دریاچه‌ای که کتاب نام خود را از آن گرفته و جهان الهام‌گرفته از آرتور نیموئه تغییر می‌دهد. عناصر کلیدی داستان شامل تشکیل گروهی بعید توسط گرالت به نام «گروه» (شامل داندلیون، میلوآ، رِگیس، کاهیر و آنگولِم) در حالی که خود را به سمت رویارویی نهایی می‌جنگند؛ تسلط سیری بر توانایی‌های نهفته‌اش و ظهور او به عنوان نیرویی قادر به عبور از میان جهان‌ها؛ و دیدار دیرهنگام سه شخصیت محوری مجموعه است. درون‌مایه‌های اصلی شامل بهای سرنوشت، ماهیت فداکاری، تفاوت میان افسانه و حقیقت و امکان رستگاری برای شخصیت‌های معیوب است. رمان همچنین حاوی ارجاعات بینامتنی گسترده‌ای به افسانه‌های آرتوری، ادبیات رمانتیک لهستانی (به ویژه پان تادئوش آدام میکیویچ) و سه‌گانه‌ی جنگ ستارگان است. بانوی دریاچه برنده‌ی جایزه‌ی یانوش ای. زایدل در سال ۱۹۹۹ شد و به‌طور گسترده به‌عنوان پایانی رضایت‌بخش، هر چند تلخ، برای یکی از تأثیرگذارترین مجموعه‌های فانتزی اواخر قرن بیستم در نظر گرفته می‌شود.

خلاصه داستان حماسه ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در آغاز، خواننده با صحنه‌ای شوالیه‌وار و ارجاعی آشکار به افسانه‌های آرتوری روبه‌رو می‌شود؛ جایی که گلهد، شوالیه‌ی جوان، در کنار دریاچه‌ای جادویی با دختری به نام سیری دیدار می‌کند و گفت‌وگویی میان دو جهان و دو سنت افسانه‌ای شکل می‌گیرد. کتاب ساختاری لایه‌لایه دارد؛ بخشی از آن در زمان «افسانه» می‌گذرد، جایی که نیموئه، بانوی دریاچه، در جزیره‌ی اینیش ویتره زندگی می‌کند و با شاگرد جوانش کاندوایرامرز درباره‌ی افسانه‌ی ویچر و دختر ویچر کار می‌کند. آن‌ها با نقاشی‌ها، اسناد، ترانه‌ها و رؤیاخوانی تلاش می‌کنند شکاف‌های روایت را پر کنند و بفهمند واقعاً چه بر سر سیری و گرالت آمده است. در بخش‌های دیگر، کتاب خواننده را به دل ماجراهای اصلی می‌برد؛ از دریاچه‌های جادویی و گورستان‌های الفی تا دربار نیلفگارد و توطئه‌های امپراتور امیر. این جلد، هم ادامه‌ی خط داستانی مجموعه است و هم نوعی بازخوانی و واکاوی افسانه‌ای که پیرامون این شخصیت‌ها شکل گرفته است.

چرا باید کتاب حماسه ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه) را بخوانیم؟

کتاب حماسه‌ی ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه) هم ادامه‌ی ماجرای شخصیت‌های آشناست و هم تأملی درباره‌ی خود افسانه‌سازی. خواننده در آن کتاب، هم نبردها، سفرها و جادو را دنبال می‌کند و هم می‌بیند که سال‌ها بعد، چگونه جادوگران و پژوهشگران از دل نقاشی‌ها و رؤیاها به‌دنبال «نسخه‌ی واقعی» داستان می‌گردند. این ترکیب ماجراجویی و بازخوانی افسانه، تجربه‌ای چندلایه می‌سازد.

خواندن کتاب حماسه ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب حماسه‌ی ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه) به دوست‌داران فانتزی تیره، دنیاسازی مفصل، اسطوره‌های بازآفرینی‌شده و کسانی پیشنهاد می‌شود که جلدهای قبلی حماسه ویچر را دنبال کرده‌اند و می‌خواهند سرنوشت سیری، گرالت و جهان ویچر را در نقطه‌ای پیچیده‌تر و تأمل‌برانگیزتر ببینند.

درباره آنجی سپکوفسکی

آنجی ساپکوفسکی نویسنده‌ی فانتزی لهستانی است که در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۸ در ووچ، لهستان به دنیا آمد. او به عنوان اقتصاددان آموزش دید و سال‌ها به عنوان نماینده‌ی ارشد فروش برای یک شرکت تجارت خارجی کار کرد تا اینکه به نویسندگی روی آورد. او نویسنده‌ای خودآموخته است و تحصیلات ادبی رسمی ندارد. ساپکوفسکی نوشتن داستان‌های کوتاه را در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰ به عنوان یک راه خلاقانه جدا از کار روزمره خود آغاز کرد. اولین داستان کوتاه او، «ویچر» (۱۹۸۶)، در مجله‌ی فانتزی لهستانی Fantastyka منتشر شد و مقام سوم مسابقه‌ی مجله را کسب کرد. داستان به طور غیرمنتظره‌ای محبوب شد و با تشویق تقاضای خوانندگان، ساپکوفسکی به نوشتن داستان‌های بیشتر ویچر ادامه داد که بعدها در مجلدات آخرین آرزو (۱۹۹۳) و شمشیر سرنوشت (۱۹۹۲) جمع‌آوری شدند. او در ابتدا قصد نوشتن یک حماسه‌ی کامل را نداشت، اما موفقیت داستان‌ها او را به نوشتن مجموعه‌ی پنج جلدی ویچر سوق داد: خون الف‌ها (۱۹۹۴)، زمان تحقیر (۱۹۹۵)، غسل تعمید آتش (۱۹۹۶)، برج پرستو (۱۹۹۷) و بانوی دریاچه (۱۹۹۹).

آثار ساپکوفسکی به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شده و میلیون‌ها نسخه در سراسر جهان فروش داشته است. او دریافت‌کننده‌ی جوایز ادبی متعددی از جمله شش جایزه‌ی معتبر یانوش ای. زایدل، جایزه‌ی پاسپورت پولیتیکا و جایزه‌ی ایگنوتوس اسپانیا است. در سال ۲۰۱۶، جایزه‌ی جهانی فانتزی برای یک عمر دستاورد را در کنوانسیون جهانی فانتزی دریافت کرد. اگرچه اقتباس‌های بازی ویدیویی از آثار او به شهرت جهانی رسیده است، ساپکوفسکی گفته است که بازی ویدیویی انجام نمی‌دهد و آن‌ها را یک رسانه‌ی هنری نمی‌داند. او آشکارا از اقتباس‌ها از جمله سریال نتفلیکس انتقاد کرده است، در حالی که نقش آن‌ها را در افزایش فروش کتاب تصدیق می‌کند. او با همسرش در ووچ، لهستان زندگی می‌کند. رمان‌های او به عنوان عاملی برای رایج کردن فانتزی اسلاوی و آوردن ادبیات لهستان به مخاطبان جهانی شناخته می‌شوند.

بخشی از کتاب حماسه ویچر (کتاب هفتم، بانوی دریاچه)

«شوالیه با تکان دادن خود از بهت بیرون آمد، افسار را رها کرد و برای ادای احترام روی ماسهٔ خیس زانو زد. چون همان لحظه فهمیده بود که با چه کسی روبه‌رو شده است. او دستانش را رو به بیرون نگه داشت و با دهان تقریباً بسته گفت: «درود بر شما، بسیار باعث افتخار من است... این مقام والایی که به من اعطا می‌کنید، ای بانوی دریاچه. من شمشیر را خواهم پذیرفت...» پری دهانش را بالای آب آورد. «می‌شه از روی زانوهات بلند بشی و روت رو برگردونی؟ شاید بهتر باشه اِنقدر زل نزنی و بذاری من لباس بپوشم.» او اطاعت کرد. شوالیه شنید که او از آب بیرون آمد، لباس‌هایش را تکاند و درحالی‌که آن‌ها را روی بدن خیسش می‌کشید، ناسزای آرامی گفت. شوالیه مادیان سیاه را بررسی کرد. پوستش مانند مولسکین صاف و پرجلوه بود. بدون شک اسبی با خون اصیل بود، مطمئناً سحر شده؛ و بی‌شک ساکن دیگری از دنیای پریان، مانند صاحبش. «می‌تونی برگردی.» «بانوی دریاچه...» «و خودت رو معرفی کنی.» «من گلهد هستم، از کائر بنیک. یکی از شوالیه‌های شاه آرتور، ارباب کملوت، فرمانروای سرزمین تابستان و همچنین دامنونیا، دیفنینت، پوویس، دیفد...» دختر حرفش را قطع کرد. «و تمریا؟ ردینیا؟ ریویا؟ آئدیرن؟ نیلفگارد؟ این اسامی برای تو معنا دارن؟» «نه. هرگز چیزی از آن‌ها نشنیدم.» او شانه بالا انداخت. به‌غیراز شمشیرش چکمه‌ها و بلوزش را نگه‌داشته بود، شسته و چلانده شده. «فکرش رو می‌کردم. امروز چه روزی از ساله؟» شوالیه که کاملاً مبهوت شده بود دهانش را باز کرد: «امروز، دومین ماه کامل بعد از بِلتِین... بانو...» او با لحن سنگینی گفت: «سیری.» شانه‌هایش را جنباند تا لباس‌هایش بهتر روی پوست در حال خشک شدنش قرار بگیرد. طرز صحبتش عجیب و چشمانش درشت و سبز بود.»