کتاب آدمکش

کتاب آدمکش نوشته‌ی آنتونی شفر نمایشنامه‌ای پلیسی–معمایی است که نشر رایبد آن را منتشر کرده است. شهرام زرگر این متن را به فارسی ترجمه کرده و مقدمه‌ی مفصلی هم درباره‌ی ژانر و نمایشنامه‌های ژانری در ابتدای کتاب آمده است. ماجرا در خانه و آتلیه‌ی نورمن بارتولومیو می‌گذرد؛ نقاشی که شیفته‌ی پرونده‌های قتل و بازسازی جنایت‌های مشهور است و همین شیفتگی او را وارد بازی خطرناکی با پلیس و اطرافیانش می‌کند. متن کتاب برای اجرا روی صحنه طراحی شده و دستور صحنه‌های دقیق و طولانی دارد که فضای تعلیق و خشونت را به‌خوبی تصویر می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آدمکش

کتاب آدمکش نمایشنامه‌ای از آنتونی شفر است که در قالب یک تریلر پلیسی–جنایی نوشته شده و ترجمه‌ی فارسی آن را شهرام زرگر برای مجموعه‌ای با محوریت ژانر فراهم کرده است. در مقدمه‌ی مجموعه، محمد منعم درباره‌ی کلیشه، ژانر، کهن‌الگوها و نسبت آن‌ها با تئاتر امروز توضیح داده است و از همین زاویه، این نمایشنامه به‌عنوان نمونه‌ای «خوش‌ساخت» در ژانر پلیسی و معمایی معرفی شده است. کتاب آدمکش در دو پرده تنظیم شده و صحنه‌ها با دستور صحنه‌های بسیار جزئی، از نور و دکور تا حرکت بازیگران، پیش می‌روند. کتاب آدمکش در بخش مقدمه، بحثی مفصل درباره‌ی ارزش کلیشه‌ها، قواعد نانوشته‌ی ژانر، مفهوم «هم‌نوایی» میان خالق اثر و مخاطب، و تفاوت واقع‌نمایی ژانری با واقع‌نمایی فرهنگی–اجتماعی طرح کرده است. سپس نمایشنامه وارد خانه‌ی نورمن بارتولومیو می‌شود؛ نقاشی که در روستای کوچکی در انگلستان زندگی می‌کند و در همان آتلیه–اتاق نشیمن، ماجرای قتل، مثله‌کردن جسد و بازی ذهنی با پلیس شکل می‌گیرد. کتاب آدمکش با ارجاع‌های متعدد به پرونده‌های واقعی قتل در تاریخ بریتانیا، مرز میان بازی، بازسازی جنایت و ارتکاب واقعی آن را مدام جابه‌جا می‌کند و از خلال گفت‌وگوهای نورمن با گروهبان استنینگ و میلی، به وسواس بیمارگونه نسبت به جنایت و نمایش‌دادن آن می‌پردازد.

خلاصه کتاب آدمکش

کتاب آدمکش داستان نورمن بارتولومیو، نقاشی منزوی در روستای دُزیست است که شیفته‌ی پرونده‌های قتل و قاتلان مشهور انگلیسی شده و در آتلیه‌ی خود جنایت‌های آن‌ها را با مانکن، خون مصنوعی و دستور صحنه‌های دقیق بازسازی می‌کند. او در آغاز نمایش، دختری را بیهوش می‌کند، خفه می‌کند، جسد را مثله می‌کند و تکه‌ها را در بخاری می‌سوزاند؛ صحنه‌ای که همسایه‌ی فضول، خانم میج، از پشت پنجره می‌بیند و پلیس را خبر می‌کند. گروهبان استنینگ وارد خانه می‌شود و در فضایی پر از سوءظن، شوخی و ارجاع به قتل‌های تاریخی، تلاش می‌کند بفهمد چه اتفاقی افتاده است. در ادامه، نورمن با معشوقه‌اش میلی درباره‌ی «نقشه‌ی واقعی» برای کشتن همسرش الیزابت حرف می‌زند و می‌کوشد از شهرتش به‌عنوان «دیوانه‌ی عاشق بازسازی جنایت» به‌عنوان پوشش استفاده کند، بی‌آنکه مرز خیال و عمل برایش روشن بماند.

چرا باید کتاب آدمکش را بخوانیم؟

کتاب آدمکش نمونه‌ای از یک نمایشنامه‌ی پلیسی–معمایی است که هم‌زمان با خلق تعلیق و خشونت، درباره‌ی خودِ جنایت، بازنمایی آن و رابطه‌ی تئاتر با کلیشه‌های ژانری حرف زده است. ترکیب مقدمه‌ی نظری درباره‌ی ژانر با متن نمایشی پرجزئیات، این اثر را به متنی مناسب برای خواندن، تحلیل و حتی تمرین اجرایی در تئاتر تبدیل کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب آدمکش به علاقه‌مندان تئاتر پلیسی، دانشجویان و پژوهشگران نمایش، کارگردانان و بازیگرانی که به متن‌های پرجزئیات برای اجرا نیاز دارند و همچنین کسانی که به پرونده‌های قتل واقعی و بازتاب آن‌ها در ادبیات نمایشی علاقه‌مندند پیشنهاد می‌شود. «…کلیشه‌ها دربردارندة قدرتمندترین کهن‌الگوهای فرمی و مضمونی هستند که توانسته‌اند در طول بیش از ده‌ها هزارسال از میان تمامی حوادت و بلایای تاریخ جان به در برند و آمروزه کماکان کارکرد داشته باشند. کماکان پرفروش‌ترین آثار ادبی. سینمایی و حتی پرمخاطب‌ترین تئاترهای برادوی و وست‌اند – که شاید هر فعال تتاتر ایرانی که علیه کلیشه و ژانرها موضعی متعصبانه دارد آرزوی اجرا در یکی از سالن‌های آنجا را در سر داشته باشد – با توسل به کلیشه‌ها مخاطبان زیادی را به‌سوی خود جلب می‌کنند. اغلب این تتاترها نیز تتاترهایی مبتنی بر ژانر (موزیکال. تریلر. فانتزی. علمی–تخیلی و…) هستند… …وقتی در بافت یک داستان گوتیک قرار بگیریم. اگر در بایان داستان بفهمیم قاتل بی‌رحم داستان، روحی سرگردان در قصری دورافتاده بوده است نه‌تنها تعجب نمی‌کنیم بلکه چون با قواعد این ژانر آشناییم کاملاً این اتفاق را باور می‌کنیم. پس قواعد ژانر در جهت باورپذیری داستان رعایت می‌شوند و ازاین‌رو با قواعد طبیعت و رئالیسم سر ستیز دارند… …بنابراین در انتخاب این دسته نمایشنامه‌ها به‌منظور ترجمه و انتشار نگاه‌مان در بدو امر نه به مضامین عمیق بوده و نه نوآوری‌های فرم‌گرایانه که شاید شبیه موج‌های گاه و بیگاه ظهور می‌کند بلکه نگاه‌مان به مجموعه‌ای از تکنیک‌های پایه‌ای نگارش این متون (شخصیت‌پردازی، درام‌پردازی، دیالوگ‌های دراماتیک، طراحی پیرنگ‌های پیچیده و…) در قالب اثری مبتنی بر ژانر بوده است.»