کتاب یک سال بعد

کتاب یک سال بعد نوشتهٔ آن ویازمسکی و ترجمهٔ قاسم روبین است. نشر مرکز این زندگی‌نامه و کتاب خاطرات را روانهٔ بازار کرده است. نویسندهٔ این اثر که همسر کارگردان فرانسوی، «ژان‌لوک گدار» بود، اینجا از زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش با گُدار می‌گوید.

درباره کتاب یک سال بعد

آن ویازمسکی در ادامه شرح آشنایی‌اش با «ژان لوک گُدار» (کارگردان مطرح فرانسوی) در کتاب «ایام آموختن»، حالا در اینجا، در کتاب یک سال بعد، یک سالی پس از آن ایام، از زندگی مشترک و فعالیت سینمایی‌شان می‌گوید؛ از زمانه پرتلاطم ۱۹۶۸ و حضور در جنبش دانشجویی و اعتصاب‌های سراسری. راوی با شرح حضور اجتماعی از حفظ فردیت و جایگاه خود در جامعه غافل نمانده است. شالودهٔ زندگی زوجِ داستان و رویدادهای اجتماعی مرحله‌به‌مرحله توأمان شکل می‌گیرد. آن ویازمسکی با پایبندی به اصل واقع‌گرایی در سبک زدودن لایه‌های رمانتیک، در اینجا علاوه بر اندوخته‌های ادبی، از آموخته‌های سینمایی‌اش در ساختار روایت، مشخصاً در تقطیع و توالی‌ها و نیز از عامل صدا بهره برده است.

خواندن کتاب یک سال بعد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران زندگی‌نامه‌ها پیشنهاد می‌کنیم.

درباره آن ویازمسکی

آن ویازمسکی در عرصهٔ سینما یکی از نمونه‌هایی بود که با الگوهای رایج جنسی سنخیتی نداشت و ابژهٔ تولید میل نشد. در تئاتر هم روالی خاص خود داشت؛ گزیده‌کار بود، نقش‌آفرینی‌اش در «پانته‌زیله» (اثر هنریش فون کلایست) به‌یادماندنی است. ویازمسکی پس از تحولات ماه مهٔ ۱۹۶۸، رشتۀ فلسفه را رها کرد، اما فعالیت سینمایی‌اش را در کنار همسرش گدار ادامه داد و با فیلم‌سازان صاحب‌نامی نظیر روبر برِسون، پازولینی، گارِل و به‌طورویژه با «ژان لوک گدار» همکاری داشت. همکاری‌اش با گدار در سال ۱۹۷۱ با فیلم «امن و امان» [«همه‌چیز روبه‌راهه»] پایان گرفت. این فیلم یک سال بعد و در سال ۱۹۷۲ به نمایش درآمد. این ۲ در همین سال از هم جدا شدند. ویازمسکی بعد از دوره‌ای پریشان‌احوالی در سال ۲۰۱۷ به علت ابتلا به سرطان از دنیا رفت.

آن ویازِمسکی چند رمان و مجموعه داستان به چاپ رساند؛ از جمله «دختران والا» (مجموعه داستان و برندۀ جایزۀ جامعۀ اهل ادب در سال ۱۹۸۸)، رمان‌هایی چون «کشتی زیبای من» (۱۹۸۹) «مِریمه» (۱۹۹۱)، «دندان‌های نیش» (برندۀ جایزۀ گنکور در بخش نوجوانان، ۱۹۹۳)، «یک مشت آدم» (جایزۀ آکادمی فرانسه در سال ۱۹۹۸)، «سرودهایی در رثای عشق» (۱۹۹۸) «در چهار گوشۀ دنیا» (۲۰۰۱)، «هفت پسر» (۲۰۰۲)، «اسم من الیزابت» (۲۰۰۴)، «دختر جوان» (۲۰۰۷)، «ایام کودکی‌ام در برلن» (۲۰۰۹)، «ایام آموختن» (۲۰۱۲) «عکس‌ها» (۲۰۱۲) و زندگی‌نامهٔ «یک سال بعد» (۲۰۱۵). آخرین کتاب او «مرد مقدس» در سال ۲۰۱۷ منتشر شد.

بخشی از کتاب یک سال بعد

«به لیون که رسیدیم دیگر غروب شده بود، زوج دلوز، ژیل و فانی، منتظرمان بودند. طبق اخباری که از رادیو شنیده بودند، در پاریس تجمع بزرگی برگزار شده بود، مقابل ساعت متروی گاردُلیون. شعارها در دفاع از دنی کوهن بندیت و علیه اخراج او از فرانسه بوده. راه و نیمه‌راه همه گوش‌شان به رادیو ترانزیستوری بود، سخنرانی ژنرال دوگل به‌طور زنده پخش می‌شد، خبر از رفراندوم می‌داد، در آیندۀ نزدیک. فرانسوی‌ها آیا حاضر بودند که او کماکان در رأس حکومت باقی بماند، یا برعکس، حکومت را رها کند؟ همراه با گزارشگر صدای بلندگوها هم از رادیو شنیده می‌شد، گاهی جمله‌ها نامفهوم می‌شد. از کلیاتی که می‌شنیدیم نکات اصلی را درمی‌یافتیم. پاسخ جمعیت به سخنرانی دوگل تند و سریع بود: «هرّی دوگل، هرّی!» فریادها در هم می‌پیچید مدام: «هرّی دوگل، هرّی!» دو صدای نازک و ضعیف هم در جوار ما شعار را تکرار می‌کردند، دو فرزند نونهال دلوز بی‌آن‌که متوجه شویم آرام و بی‌صدا مثل گربه سریده بودند کنج سالن. با شوقی کودکانه می‌خواستند خودی نشان دهند. چهرۀ کودکانه شیطنت‌بار و پُرنشاط‌شان خشکی فضا را پس می‌راند، روحیۀ به‌هم‌ریختۀ ما از رویدادهای نگران‌کنندۀ پاریس را هم کمی عوض می‌کرد. گزارشگر در پایان به نکته‌ای اشاره کرد که ما از آن بی‌خبر بودیم: نیروهای پلیس پیشاپیش به قصد ممانعت از گسترش تظاهرات، راه‌های منتهی به کارتیه‌لاتن را بسته بودند. بعد اضافه کرد: جمعیت کم‌کم متفرق می‌شوند، به‌صورت دسته‌های چندنفری مسیر ضلع راست رودخانۀ سن را پیش گرفته‌اند، به‌نظر می‌رسد که نمی‌خواهند از توصیه‌های سازمان‌دهندگان پیروی کنند.»