کتاب من زلاتان هستم

کتاب من زلاتان هستم نوشتهٔ زلاتان ابراهیموویچ و دیوید لاگرکرنتز‬‬‌‫ و ترجمهٔ ماشااله صفری و طاها صفری است. نشر گلگشت این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر سرگذشت زلاتان ابراهیموویچ، بازیکن سوئدی تیم فوتبال منچستریونایتد، را به قلم خودش و با همکاری دیوید لاگرکرنتز در بر گرفته است.

درباره کتاب من زلاتان هستم

کتاب من زلاتان هستم در ۲۸ فصل نوشته شده است. این کتاب دربارهٔ فردی است که در سال ۱۹۸۱ از والدینی اهل بوسنی و کرواسی متولد شده است؛ زلاتان ابراهیموویچ. او تا سال ۲۰۱۶ برای تیم فوتبال پاریسن‌ژرمن در لیگ فوتبال فرانسه موسوم به «لوشامپیونه» و همچنین تیم ملی فوتبال سوئد بازی کرد. در فوریهٔ ۲۰۰۹ ابراهیموویچ با دریافت حقوقی معادل ۹ میلیون یورو، به‌همراه کاکا، بیشترین حقوق را در میان بازیکنان فوتبال جهان دریافت می‌کرد. همچنین در ۲۸ جولای ۲۰۰۹ بود که نام ابراهیموویچ در بین ۵ بازیکن برتر فصل ۲۰۰۹–۲۰۰۸ قرار گرفت. پس از جدایی از «آث میلان» و پیوستن به تیم فوتبال پاریسن‌ژرمن پردرآمدترین بازیکن لیگ فوتبال فرانسه شد. او در ژوئیه ۲۰۱۶ به منچستریونایتد پیوست.

خواندن کتاب من زلاتان هستم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های زندگی‌نامه‌ای با درون‌مایه‌های ورزشی پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب من زلاتان هستم

«توی یک برنامه تلویزیونی که مثل رینگ بوکس سه نفره بود کلی حرف احمقانه زدم. مثلاً اینکه تیم ملی سوئد مسابقات یورو ۲۰۰۰ را با من قهرمان می‌شد. شاید آن زمان یک مقدار مغرور و جذاب به نظر می‌آمد، ولی بعداً به نظرم اینقدرها هم کار باحالی نبود.

ماه آوریل بود که همان گل را مقابل یورگاردن زدم، روزنامه‌ها غوغا کرده بودند و من تیتر همه‌شان بودم، هر کسی مقاله‌ها را می‌خواند قطعاً فکر نمی‌کرد افتاده‌ترین آدم دنیا هستم. این قضیه مرا اذیت می‌کرد، ممکن بود حتی آدم‌های بزرگی مثل پاتریک اندرسون و استفان شوارز هم فکر کنند یک ابله دهان گشادم.

اینکه ستاره مالمو اف.اف. باشی یک چیز است، ولی بی خیال، تیم ملی؟ کسانی که مدال برنز جام جهانی را داشتند، و باور کنید یا نه، می‌دانستند جو تیم ملی چطور است و اگر بخواهی زیاده‌روی کنیآن هم به عنوان یک بچه تازه وارد ایده خوبی نیست. خدا می‌داند از وقتی در تیم جوانان بودم تمام تلاشم را کردم تا بازیکن محبوبی باشم.

دلم می‌خواست عضوی از گروه باشم، ولی راستش را بخواهید شروع خوبی نداشتم. برای کمپ به سوئیس رفتیم و خبرنگارها تمام مدت کنار کمپ پرسه می‌زدند. خجالت‌آور بود، می‌خواستم داد بزنم که: آهای! هنکه لارسن اون طرف وایساده، برین با اون مصاحبه کنید! ولی از طرفی هم نمی‌توانستم بی‌خیال شوم. توی یک کنفرانس خبری در ژنو یک خبرنگار پرسید فکر می‌کنم شبیه کدام بازیکن بزرگ هستم. جواب دادم: «هیچ کدام. زلاتان فقط یک دونه است!»

امتیاز این سر به زیری از یک تا ده چند بود؟ فهمیدم باید یک چیزهایی را اصلاح کنم، بعد از آن خودم را در حاشیه نگه داشتم. راستش را بخواهید کار زیادی هم لازم نبود، کنار آن اسامی بزرگ احساس خجالت می‌کردم. به غیر از مارکوس آلباک که هم‌اتاقی‌ام بود، با کسی حرف نمی‌زدم. کنار زمین تنها می‌ایستادم. بعد روزنامه‌ها نوشتند: «او یک تک‌رو است و کارها را از راه خودش انجام می‌دهد.» به نظر جذاب بود. احساس می‌کردم زلاتان، شعبده‌باز خاموش هستم. در حقیقت ضایع بودم و دلم نمی‌خواست که روی مخ دیگری بروم، به خصوص هنریک لارسن که ما هنکه صدایش می‌کردیم. او بُت‌ِمن بود. آن موقع در سلتیک بازی می‌کرد و به تازگی در همان سال - ۲۰۰۱ - کفش طلای اروپا را برده بود. او معرکه بود، وقتی فهمیدم کنار هم مقابل سوئیس بازی خواهیم کرد بال درآوردم.»