کتاب موزه یک کارخانه است، مجموعه‌ی راهنمای سیاسی برای هنر (جلد اول: هنر معاصر)

«موزه یک کارخانه است» از مجموعه‌ی راهنمای سیاسی برای هنر (جلد اول: هنر معاصر) را ایمان گنجی (-۱۳۶۵) و کیوان مهتدی (-۱۳۶۵) گردآوری و ترجمه کرده‌اند. در مقدمه این جلد از مجموعه راهنمای سیاسی برای هنر، می‌خوانید: متن‌های این کتاب میان بیم و امید در نوسان است؛ بیم‌ها و امیدهایی که تغییرات گسترده‌ی سرمایه‌داری از اواخر دهه‌ی ۶۰ به بعد در واکنش به جنبش‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۷، و به‌طور خاص تحولات دهه‌ی ۹۰ به بعد آن موجب شده‌اند. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، فرو ریختن دیوار برلین، ظهور اینترنت، شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی، همراه با شیوه‌ی تولید غیرمادی و تحقق پیش‌ِبینی مارکس در مورد «انقیاد واقعی» سرمایه و شمول همه‌جانبه‌ی همه‌چیز تحت آن، بحث درباب فرصت‌ها و هراس‌ها را به راه انداخته است. این کتاب به بخشی از این بحث‌ها در سنتی خاص پرداخته و خط سیری از ایده‌های مختلف درباره‌ی سیاستِ هنر معاصر را پوشش داده است. هیتو استیرل، یکی از نویسندگان این کتاب در مقاله‌ای تحت عنوان «سیاست هنر: هنر معاصر و گذار به پسادموکراسی» هراس‌ها و احتیاط‌کاری‌هایی را بیان می‌کند که به‌حق در پرداختن به «هنر» ظاهر می‌شوند: «هنر معاصر نه تنها منعکس‌کننده‌ی گذار به سوی نظم جهانی جدیدی پس از جنگ سرد است، بلکه فعالانه در این گذار مداخله نیز می‌کند. هنر معاصرْ بازیگر عمده‌ای در پیشرفت نابرابرانه‌ی شبه‌کاپیتالیسم در هرآنجایی است که تی‌موبایل پرچمش را فرو می‌کند. حتی در حفاری معدنی جهت استخراج مواد خام برای پردازنده‌های دوهسته‌ای پایش گیر است. آلوده می‌کند، نوسازی می‌کند، مسحور می‌کند. اغوا می‌کند و مصرف می‌کند و آنوقت ناگهان قالتان می‌گذارد و دلتان را می‌شکند. از صحراهای مانگولیا تا فلات‌های مرتفع پرو: هنر معاصر همه‌جا هست! جغرافیای کتاب از این قرار است: فصل اول: نظریه، به طرح و شرح ایده‌ها یا همان بیم و امیدها می‌پردازد که نویسندگان مقالات آن هنرمندان نظریه‌پردازی هستند برای ما ایرانی‌ها ناشناخته - چیزی که شاید حتی مزیت هم باشد؛ فصل دوم نثر پرشدت مانیفست‌هایی را در بردارد که کلیت هنر معاصر امروز را تشکیل داده‌اند و فصل سوم: گفت و گو، نیز از زبان بودریار و آنتونیونگری به مسأله‌ی هنر می‌پردازد.