کتاب دختری که از چنگ داعش گریخت

«دختری که از چنگ داعش گریخت» اثر فریدا خلف، با ترجمهٔ سمیه نصرالهی در مهرگان خرد چاپ شده است. دختری که از چنگ داعش گریخت روایتی از درد و رنج و در عین حال امید و اراده برای زندگی است.

درباره کتاب دختری که از چنگ داعش گریخت

فریدا در خانواده‌ای نظامی متولد شده‌است و پدرش عضو گارد مرزی ارتش عراق است. او از کودکی کار با اسلحه و شیوه‌های دفاع را می‌آموزد اما هرگز تصور نمی‌کند که چه فاجعه‌ای در آینده انتظار او و خانواده‌اش را می‌کشد و تنها تصورش این است که اسلحه تنها شاید زمانی به کارش بیاید که دزدی بخواهد اموال باارزششان را ببرد. آن‌ها در روستایی به نام کوچو در شمال کوه سنجار، شمالی‌ترین نقطهٔ عراق زندگی می‌کنند که ۱۷۰۰ نفر جمعیت دارد. روستایی آباد و طبیعتی زیبا. زندگی به آرامی جریان دارد تا این که فاجعه اتفاق می‌افتد...

روایت فریدا خلف از اسارت در چنگ داعش تنها روایت وحشت از زندانی‌شدن نیست بلکه او در کتاب دختری که از چنگ داعش گریخت، زندگی تحت سلطهٔ حکومتی را توصیف می‌کند که خود را ایدئولوژی برتر می‌داند.

کتاب دختری که از چنگ داعش گریخت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به کتاب‌های زندگی‌نامه‌ای پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب دختری که از چنگ داعش گریخت

«برای ما ازدواج بین دخترعمو و پسرعموها به‌عنوان عاملی جهت اتحاد و همبستگی رایج است. در ضمن باور داشتیم زندگی با اقوام و در کنار هم باعث آرامش می‌شود. همسایه‌های روستاهای ما اغلب اعراب مسلمان بودند. آن‌ها از خیلی جهات با ما متفاوت بودند. نه‌فقط به خاطر دینشان بلکه آداب‌ورسوم دیگری داشتند. ما کردی حرف می‌زدیم، آن‌ها عربی و به‌خاطر این‌که ما ایزدی‌ها تنها با هم‌کیشان خودمان ازدواج می‌کردیم هیچ بستگان دیگری در روستاهای اطراف نداشتیم. بااین‌حال روابط دوستانه و مهم‌تر از آن روابط تجاری با مسلمانان حفظ می‌شد. فروشنده‌های مسلمان اغلب به کوچو می‌آمدند و میوه و آب‌نبات می‌فروختند. بچه‌ها با خوشحالی به استقبالشان می‌رفتند و بزرگ‌ترها هم از اجناس آن‌ها راضی بودند. علاوه بر این هر پسری در روستا یک پدرخوانده‌ی مسلمان داشت. مردی که در طول مراسم ختنه‌سوران کودک را در آغوشش نگه می‌داشت. معمولاً کل روستا برای تماشای این مراسم می‌آمدند. مثلاً وقتی کنیوار، کوچک‌ترین برادرم ختنه شد یکی از دوستان پدرم که مسلمان بود او را بغل کرد به این وسیله او عموی کنیوار شد که قول می‌داد از او مراقبت کند. حتی اگر پیوند خونی بین خانواده‌ها نبود پدرخوانده‌های مسلمان متعهد بودند که به پسر کمک کنند و بعد در بزرگ‌سالی هر وقت که به حمایت احتیاج داشت از او دریغ نکنند. به این شکل روابط بین خانواده‌های ایزدی و مسلمان تقویت می‌شد.

مراسم مذهبی در روستای ما از چرخه‌ی طبیعت جداناپذیر بود. هر روز صبح قبل از این‌که هوا روشن شود با پدر و مادر و برادرهایم به پشت‌بام می‌رفتیم تا شاهد طلوع خورشید و اولین اشعه‌ی نورش باشیم. گاهی اوقات که هوا سرد بود، در خانه می‌ماندیم و جایی که اولین نور صبح‌گاهی به آنجا می‌تابید می‌ایستادیم و مثل وقتی‌که مسلمانان و مسیحیان دعا می‌کنند، دست‌هایمان را باز می‌کردیم.

در کوچو آیین پرستش با جشنواره سره‌سالِ (سال نو) شروع می‌شود که در آن اولین چهارشنبه‌ی ماه آوریل که چهارشنبه‌ی قرمز است را جشن می‌گیریم. در این روز خانه‌هایمان را با گل، تخم‌مرغ رنگی و چراغ‌های رنگی تزئین می‌کنیم که به اعتقاد ما فرصتی برای تولد دوباره‌ی همه‌ی موجودات و شروع جهان است. وقتی کوچک‌تر بودم همیشه برای جمع‌کردن گل‌های مراسم به باغ می‌رفتم. بعد مادرم و دیگر زنان روستا تخم‌مرغ‌رنگی‌ها را در گورستان به‌عنوان پیشکش به اجدادمان تقدیم می‌کردند. سله هوین چهلمین روز تابستان و سله زویستانه چهلمین روز زمستان را جشن می‌گرفتیم. هردوی این جشن‌ها از آیین‌های مذهبی ما بودند که با سه روز روزه‌داری به پایان می‌رسید. بااین‌حال مهم‌ترین رویداد سال، زیارت لالیش بود. در پاییز وقتی گرمای تابستان فروکش کرده بود و هوا دوباره رو به خنکی می‌رفت کل روستا به سمت این مکان مذهبی حرکت می‌کردند. دره‌ای بسیار زیبا و سرسبز که دو چشمه‌ی مقدس آنجا را آبیاری می‌کردند. این مکان در ۱۵۰ کیلومتری شمال شرقی کوچو بین دو کوه دهوک و موصل قرار داشت. برای من لالیش چیزی مثل خانه‌ی دوم بود، مکانی روحانی. وقتی نوزاد بودم پدر و مادرم در سفر سالانهْ من را در گهواره‌ای می‌گذاشتند. حتی وقتی کودک بودم در آب‌های سفید بهاری آنجا آبتنی می‌کردم. لالیش برای ما یک مکان مقدس است.»