کتاب ایران پس از مغولان

کتاب ایران پس از مغولان (Iran after the moghols) حاصل گردآوری و ویراستاری سوسن بابایی، ترجمه سیدابوالفضل رضوی و پژوهشی است که انتشارات امیرکبیر آن را منتشر کرده است. این کتاب که جلد هشتم از مجموعه‌ی ایده‌ی ایران به شمار می‌آید، تحولات ایران پس از حمله‌ی مغول‌ها و دوران ایلخانان را بررسی کرده است. نویسنده با بهره‌گیری از مقالات پژوهشگران مختلف، ابعاد گوناگون تاریخ، فرهنگ، هنر، سیاست و جامعه‌ی ایران در این دوره‌ی پرتلاطم را واکاوی کرده است. کتاب حاضر بر پایه‌ی مجموعه‌ای از مقالات تخصصی نوشته شده است که هر یک به موضوعی خاص در زمینه‌ی تاریخ ایران پس از مغولان می‌پردازند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ایران پس از مغولان اثر سوسن بابایی

کتاب ایران پس از مغولان که حاصل گردآوری و ویراستاری سوسن بابایی است، به بررسی دوره‌ای از تاریخ ایران پرداخته است که پس از حمله‌ی مغول‌ها و استقرار حکومت ایلخانان آغاز شد و تا ظهور سلسله‌های محلی و شکل‌گیری هویت ایرانی در قرون میانه ادامه یافت. این کتاب بخشی از مجموعه‌ی ایده‌ی ایران (The Idea of Iran) است که با هدف بازشناسی اندیشه‌ی ایرانی و پیوند آن با تاریخ، جامعه‌شناسی، هنر و دیگر علوم انسانی تدوین شده است. اثر حاضر بر پایه‌ی ۱۲ مقاله از پژوهشگران برجسته شکل گرفته که هر یک به موضوعی خاص مانند مفهوم حکومت، نقش رجال ایرانی، تحولات فرهنگی، معماری، تصوف و ادبیات در عصر ایلخانان و پس از آن می‌پردازند. مجموعه مقاله‌ی ایران پس از مغولان تلاش کرده است تا تصویری چندوجهی از این دوره‌ی تاریخی ارائه و نشان دهد که چگونه ایده‌ی ایران و هویت ایرانی در بستر تحولات سیاسی و فرهنگی پس از مغولان بازتعریف شد.

سوسن بابایی از مؤسسه‌ی هنری کورتولد، دانشگاه لندن (The Courtauld Institute of Art, University of London)، مقالات کتاب ایران پس از مغولان را گرد هم آورده است. او و همکارانش با رویکردی تحلیلی، تعامل میان سنت‌های ایرانی و مغولی و اسلامی را در شکل‌گیری دولت و جامعه‌ی ایرانی بررسی کرده‌اند. نام نویسندگان این مجموعه مقاله عبارت است از جورج لین (دانشکده‌ی مطالعات شرقی و آفریقایی لندن)، چارلز ملویل (دانشگاه کمبریج)، استفان کامولا (دانشگاه ایالتی کانکتیکات شرقی)، علی‌اصغر سیدغراب (دانشگاه لیدن)، توموکو ماسویا، اولگا ام. دیویدسون (دانشگاه بوستون)، مارکو جیووانی برمبیلا، ام. جی. بی. دوموس، توفیق حیدرزاده (دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید)، شیوان ماهندراجاه (دانشگاه سنت اندروز)، لئونارد لوینسون (دانشگاه اکستر)، برنارد اوکِین (دانشگاه آمریکایی قاهره) و جولیا روبانویچ (دانشگاه عبری اورشلیم).

خلاصه کتاب ایران پس از مغولان

محور اصلی کتاب، بازخوانی مفهوم ایده‌ی ایران (The Idea of Iran) و چگونگی تداوم و بازآفرینی هویت ایرانی در دوره‌ی ایلخانان و پس از آن است. نویسندگان مقالات حاضر با تمرکز بر موضوعاتی چون ساختار حکومت، نقش رجال ایرانی در اداره‌ی کشور، تأثیرات فرهنگی و هنری و تحولات اجتماعی نشان داده‌اند که با وجود ویرانی‌های اولیه‌ی مغولان، ایران به‌تدریج به‌سوی بازسازی سیاسی و فرهنگی حرکت کرد. در این دوره، زبان فارسی جایگاه برجسته‌ای در ادبیات، تاریخ‌نگاری و دیوان‌سالاری یافت و آثار مهمی چون جامع‌التواریخ از رشید الدین همدانی پدید آمد. همچنین حمایت شاهزادگان از هنر و معماری، ساخت بناهای شاخص و تولید نسخه‌های نفیس شاهنامه، نشانه‌هایی از احیای فرهنگ ایرانی بود. کتاب به نقش رجال ایرانی در سازگارکردن مغولان با سنت‌های بومی و شکل‌گیری نوعی نظم و ثبات نسبی اشاره می‌کند. در کنار این تحولات، ظهور تصوف، رشد گروه‌های صوفی و شکل‌گیری سلسله‌های محلی مانند جلایریان و مظفریان، فضای متکثر فرهنگی و سیاسی ایران را در این دوره رقم زد. مجموعه مقاله‌ی ایران پس از مغولان با تحلیل منابع تاریخی، ادبی و هنری، تصویری از پویایی و پیچیدگی جامعه‌ی ایرانی پس از مغولان ارائه و نشان می‌دهد که چگونه ایده‌ی ایران در بستر تحولات سیاسی و فرهنگی این عصر بازتعریف شد.

چرا باید کتاب ایران پس از مغولان را بخوانیم؟

مجموعه مقاله‌ی ایران پس از مغولان تحولات یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخ ایران را بررسی کرده است. این کتاب با گردآوری مقالات پژوهشگران مختلف، امکان آشنایی با دیدگاه‌های متنوع درباره‌ی نقش مغولان در بازسازی هویت ایرانی، شکل‌گیری دولت و جامعه و تحولات فرهنگی و هنری را فراهم می‌کند. مطالعه‌ی این کتاب به درک بهتر چگونگی تداوم و بازآفرینی ایده‌ی ایران (The Idea of Iran)، نقش رجال ایرانی در مدیریت بحران و سازگاری با شرایط جدید و تأثیرات متقابل فرهنگ ایرانی و مغولی کمک می‌کند. همچنین کتاب حاضر با پرداختن به موضوعاتی چون تصوف، معماری، ادبیات و تاریخ‌نگاری، تصویری جامع از پویایی فرهنگی و اجتماعی ایران پس از مغولان ارائه داده است. این اثر برای کسانی که به‌دنبال شناخت عمیق‌تر ریشه‌های هویت ایرانی و تحولات تاریخی این سرزمین هستند، منبعی سودمند به شمار می‌آید.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این مجموعه مقاله به پژوهشگران و دانشجویان تاریخ، علاقه‌مندان به فرهنگ و هنر ایران و کسانی که دغدغه‌ی شناخت ریشه‌های هویت ایرانی و تحولات اجتماعی و سیاسی پس از مغولان را دارند، پیشنهاد می‌شود. همچنین این کتاب برای کسانی که به‌دنبال تحلیل‌های چندوجهی درباره‌ی تعامل سنت‌های ایرانی، مغولی و اسلامی هستند، مناسب است.

درباره سوسن بابایی

سوسن بابایی (Sussan Babaie) زاده‌ی سال ۱۹۵۴ میلادی، تاریخ‌نگار هنر و نمایشگاه‌گردان برجسته‌ی ایرانی است که بیشتر به‌واسطه‌ی پژوهش‌ها و نوشته‌هایش در زمینه‌ی هنر ایرانی و هنر اسلامی در دوران مدرن شناخته می‌شود. تحصیلات خود را با کسب مدرک کارشناسی در رشته‌ی طراحی گرافیک از دانشگاه تهران در سال ۱۹۷۸ آغاز و سپس در سال ۱۹۹۴ دکترای خود را در رشته‌ی تاریخ هنر از مؤسسه هنرهای زیبا در دانشگاه نیویورک دریافت کرد. از دهه‌های گذشته به تدریس و پژوهش در حوزه‌ی هنر و معماری اسلامی در دانشکده‌ی تاریخ هنر دانشگاه میشیگان پرداخته و حوزه‌های تخصصی او شامل هنر و معماری ایران از عهد باستان تا عصر حاضر، هنر و معماری در هندوستان، آسیای مرکزی و ترکیه، تاریخ هنر، هنرهای زیبا، روابط شرق و غرب در عرصه‌ی هنر، معماری کاخ‌ها و قصرها، هنرهای درباری، مراسم و تشریفات سلطنتی، خانه‌ها و شهرنشینی و نیز مواجهه‌های بین‌فرهنگی در هنرهای تجسمی شده است. پژوهش‌های او با رویکردی چندرشته‌ای انجام شده و موضوعاتی همچون شهرگرایی، مطالعه‌ی امپراتوری‌ها، بصری‌سازی فرافرهنگی و مفاهیم بیگانه‌گرایی را به‌طور دقیق بررسی کرده است. سوسن بابایی علاوه‌بر فعالیت‌های علمی، تجربه گسترده‌ای در نمایشگاه‌گردانی داشته و بر روی نمایشگاه‌هایی در موزه‌ی هنر هاروارد، موزه‌ی هنر دانشگاه میشیگان و موزه‌ی هنر کالج اسمیت کار کرده است. سوابق شغلی او شامل استادیاری در گروه هنر کالج اسمیت، گروه هنرهای زیبا در دانشگاه نیویورک، مربیگری در دانشگاه راتگرز و محقق کرسی‌های معتبر هنر اسلامی در موزه‌ی متروپولیتن و موزه‌ی بروکلین می‌شود. او همچنین به‌عنوان خزانه‌دار و منشی انجمن مورخان هنر اسلامی، عضو هیئت‌امنای مؤسسه‌ی آمریکایی مطالعات ایران و عضو انجمن مطالعات خاورمیانه و کانون هنرهای دانشجویی فعالیت داشته است. سوسن بابایی افزون‌بر تسلط به زبان انگلیسی، با عربی، فرانسه، آلمانی و ایتالیایی نیز آشنایی داشته و در ایجاد مجموعه‌ی ایده‌ی ایران (The Idea of Iran) با بنیاد سودآور همکاری کرده است. آثار او تأثیر بسزایی در شناخت هنر و معماری صفویان و هنر اسلامی در اوایل دوران مدرن داشته است. او یکی از پژوهشگران برجسته در عرصه‌ی تاریخ هنر ایران محسوب می‌شود. از آثار مکتوب او می‌توان به کتاب‌های «اصفهان و کاخ هایش؛ کشورداری، تشیع و معماری بزم در آغاز دوران ایران مدرن»، «ایران پس از مغولان» و «غلامان خاصه» اشاره کرد.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

سوسن بابایی جایزه‌ای به نام Houshang Pourshariati Iranian Studies Book Award را برای کتاب Isfahan and its Palaces: Statecraft, Shi‘ism and the Architecture of Conviviality in Early Modern Iran در سال ۲۰۰۹ دریافت کرد. این جایزه یکی از معتبرترین جوایز مطالعات ایرانی در رشته‌ی انتشار کتاب‌های پژوهشی و نشان‌دهنده‌ی ارزش پژوهشی بالای اثر در تاریخ هنر و معماری صفوی است. علاوه‌بر این جایزه‌ی مهم، سوسن بابایی بورسیه‌ها و حمایت‌های تحقیقاتی از مؤسسات معتبر همچون Fulbright Regional Scholar Grant، National Endowment for the Humanities Fellowship و کمک‌هزینه‌های پژوهشی از Getty Research Institute نیز دریافت کرده است که همگی نشان‌دهنده‌ی اهمیت کارهای او در سطح بین‌المللی در حوزه‌ی تاریخ هنر و مطالعات ایران و اسلام است.

بخشی از کتاب ایران پس از مغولان

«فترت میان ایلخانان و تیموریان، دوره‌ای که ایران میان تعدادی از حکومت‌های محلی کوچک‌تر تقسیم شد، دوره‌ای است که به‌طور یکسان مورد توجه مورخان تاریخ هنر قرار نگرفته است. اگرچه سهم جلایریان، اینجویان و مظفریان در هنر کتابت به‌طور گسترده مورد تحسین قرار گرفته است، اما حمایت آن‌ها از معماری آنچنان‌که دربارهٔ هم‌عصران ایشان، آل‌کرت انجام شده است، به نحو شایسته‌ای صورت نگرفته است. معماری این عصر، نه تنها به سبب تداوم کلی سبک‌های معماری به ارث رسیده از ایلخانان، بلکه به سبب تولید چندین اثر مهمی که می‌توان آن‌ها را پیشینهٔ بسیاری از ابداعات شکلی و تزئینی دانست؛ آثاری که بدون آن‌ها معماری عصر تیموری ضعیف جلوه می‌کند، محل تأمل است. علاوه بر واکاری ین موضوعات، در این فصل نشان خواهم داد که برخی از بناهای معروفی که به دوره‌های دیگر نسبت داده شده‌اند در واقع مربوط به این دورهٔ پرثمر هستند.»