کتاب صوتی علم زندگی

کتاب صوتی علم زندگی نوشتهٔ گروه نویسندگان و ترجمهٔ هایده قلعه‌ بیگی است. گویندگی این کتاب صوتی را ندا دریاکناری انجام داده و واوخوان آن را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی راهنمای زندگی سالم با طب آیورودا (پزشکیِ کهن هند).

درباره کتاب صوتی علم زندگی

کتاب صوتی علم زندگی اثری از گروهی از پزشکان طب آیورودا و برگرفته از پزشکی کهن هند با طب «آیورودای ماهاریشی» است. «آیورود» یا «آیورودا» به‌معنی «علم زندگی» است؛ علم زندگی طولانی یا طول عمر. این علم همان پزشکیِ کهن هند است که سابقهٔ آن به ۵۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد و در اصـل، دانشـی بوده است که فرزانگان و خردمندان وِدایی، آن را با‌توجه‌به درون خود کشف کرده بودند و امروز از موفق‌ترین روش‌های پزشکی طبیعی است که در دنیا پذیرفته شده است. با شنیدن کتاب صوتی «علم زندگی» به یاد خواهید آورد که چه ساده است که سالم باشید و چه دشوار است که به قوانین طبیعت بی‌اعتنا باشید و در پیچیدگی‌های خستگی و فشار گرفتار آیید و از نظـم طبیعـت خـود دور و به بی‌نظمی بیماری و کهولت نزدیک شوید. کتاب صوتی «علم زندگی» نوشتهٔ گروه نویسندگان، تعالیمی سـاده و پرمعنا را به شما آموزش داده است؛ تعالیمی که در زیسـتن بهتر و حفـظ سـلامت و پیشـگیری از بیماری‌ها مؤثر است.

شنیدن کتاب صوتی علم زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب صوتی را به دوستداران مطالعه درمورد پزشکیِ کهن هند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب صوتی علم زندگی

«راز نخست یا مفتاح اولیه در وصول به سلامت کامل این است که خود شما آن را انتخاب کنید. انسان، همان‌قدر از سلامتی برخوردار است که آن را ممکن می‌پندارد. سلامت کامل، فقط برخورداری از پنج تا ده درصد بهبود بیشتر از سلامتی خوب نیست، بلکه شامل یک جابه‌جایی کلی در دیدگاه شخص است. آن‌گونه جابه‌جایی که ابتلا به بیماری و ناتوانی‌های دوران پیری را ناپذیرفتنی می‌سازد.

آیا می‌توان اصل «بی‌نقصی کامل» درباره‌ی ساختاری چنین پیچیده چون بدن انسان را نیز باور کرد؟ بنا به گزارش انستیتوی ملی پیری‌شناسی تاکنون هیچ رژیم غذایی، ویتامین، دارو و یا تغییری در روش زندگی قادر نبوده است که توانایی خود را در تضمین طول عمر بیشتر، ثابت کند. با اینکه امکان جلوگیری از اختلالاتی چون بیماری قلبی، سکته، سرطان، تصلب شرائین، رماتیسم‌های مفصلی، بیماری قند، پوکی استخوان و غیره که افراد پیر را به زوال سوق می‌دهد بیش از پیش عمل به نظر می‌رسد، ولی هنوز دور از دسترس است. هرچند که محققان رشته‌ی پزشکی، در محافل عمومی با لحنی خوش‌بینانه از پیشرفت‌های غیرمنتظره‌ای در درمان بیماری‌هایی سخن می‌گویند که قبلاً قابل‌ردیابی نبوده‌اند، ولی در جمع خصوصی خودشان بیش از پیش بدبین هستند و تنها به نوعی پیشرفت تدریجی لاک‌پشت‌وار امید دارند.»