کتاب رحمت حکیمانه

کتاب الکترونیکی «رحمت حکیمانه» (بازخوانی پروندهٔ شبهات تاریخی و دینی خشونت در اسلام) نوشتهٔ «هادی وکیلی» و منتشرشده توسط به‌نشر، به بررسی و پاسخ‌گویی به پرسش‌ها و شبهات رایج دربارهٔ نسبت اسلام و خشونت می‌پردازد. این اثر با رویکردی تحلیلی و مستند، به واکاوی تاریخی و دینی موضوع خشونت در اسلام پرداخته و تلاش کرده با استناد به منابع اصلی، تصویری دقیق‌تر از آموزه‌ها و سیرهٔ پیامبر اسلام (ص) ارائه دهد. نسخهٔ الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب رحمت حکیمانه اثر هادی وکیلی

کتاب «رحمت حکیمانه» (بازخوانی پروندهٔ شبهات تاریخی و دینی خشونت در اسلام) در فضایی نوشته شده که بحث دربارهٔ خشونت در اسلام به یکی از موضوعات داغ و محل مناقشه تبدیل شده است. نویسنده با تکیه بر تجربیات خود در جلسات دانشگاهی و گفت‌وگو با نسل جوان، مجموعه‌ای از پرسش‌ها و شبهات پرتکرار را گردآوری کرده و به آن‌ها پاسخ داده است. کتاب حاضر ضمن مرور پیشینهٔ تاریخی این شبهات به‌ویژه نقش مستشرقان و رسانه‌های غربی در شکل‌گیری تصویر خشن از اسلام، تلاش می‌کند با رویکردی مستند و تحلیلی به بررسی ریشه‌ها و پاسخ‌های منطقی و دینی بپردازد. این کتاب علاوه‌بر پرداختن به مبانی نظری و روش‌ش��اسی مواجهه با شبهات، نمونه‌هایی از سیرهٔ پیامبر اسلام و تحلیل آیات قرآن دربارهٔ جهاد و خشونت را ارائه داده است. کتاب حاضر به قلم «هادی وکیلی» در دوره‌ای نوشته شده که ابزارهای انتشار شبهه و تردید دربارهٔ اسلام بیش از هر زمان دیگری در دسترس است؛ ازاین‌رو نویسنده سعی دارد با ارائهٔ پاسخ‌های مستدل، راهی برای مواجههٔ علمی و منصفانه با این پرسش‌ها نشان دهد.

خلاصه کتاب رحمت حکیمانه

نویسندهٔ کتاب «رحمت حکیمانه» ابتدا به اهمیت پرسشگری و تفاوت میان سؤال و شبهه می‌پردازد و تأکید می‌کند که مواجهه با شبهات باید با انصاف و عقلانیت همراه باشد؛ سپس سه دستهٔ اصلی شبهات دربارهٔ اسلام و پیامبر اسلام را معرفی می‌کند؛ شبهات مبتنی بر جعل تاریخی، شبهات ناشی از بدفهمی و تفسیر نادرست و شبهات ترکیبی از حق و باطل. بخش مهمی از کتاب به بررسی پیشینهٔ تاریخی شبههٔ خشونت در اسلام اختصاص دارد و نشان می‌دهد که این اتهام، ریشه در آثار مستشرقان و تبلیغات رسانه‌ای دارد. نویسنده با تحلیل مفاهیم خشونت، عدالت و رحمت توضیح می‌دهد که خشونت در آموزه‌های اسلامی همواره در چارچوب عقلانیت و ضرورت اجتماعی تعریف شده و هرگز به‌عنوان هدف یا ارزش ذاتی مطرح نشده است. او در ادامه با استناد به آیات قرآن و سیرهٔ پیامبر اسلام، نمونه‌هایی از رفتارهای مبتنی بر رحمت، مدارا و عفو پیامبر را شرح و نشان می‌دهد که حتی در شرایط قدرت و پیروزی، اصل بر رحمت و گذشت بوده است. نویسنده همچنین به بررسی جنگ‌ها و جهاد در اسلام می‌پردازد و با تحلیل تاریخی و فقهی، تفاوت میان جهاد تدافعی و تهاجمی را توضیح می‌دهد. در بخش‌هایی از کتاب ماجرای برخورد پیامبر با یهودیان مدینه و واقعهٔ بنی‌قریظه به‌تفصیل بررسی و تلاش شده است با استناد به منابع تاریخی و حقوقی، تناسب جرم و مجازات و زمینه‌های وقوع این رخدادها روشن شود. در مجموع، کتاب بر این نکته تأکید دارد که خشونت در اسلام نه یک اصل، بلکه واکنشی عقلانی و محدود به شرایط خاص است و آموزه‌های رحمت و مدارا در سیرهٔ پیامبر و آیات قرآن جایگاه محوری دارند.

چرا باید کتاب رحمت حکیمانه را خواند؟

این کتاب با جمع‌آوری و پاسخ‌گویی به پرتکرارترین شبهات تاریخی و دینی دربارهٔ خشونت در اسلام، فرصتی فراهم می‌کند تا مخاطب با استدلال‌های مستند و تحلیلی، ابعاد مختلف این موضوع را از منظر قرآن، سیرهٔ پیامبر و منابع تاریخی بررسی کند. اثر حاضر علاوه‌بر پاسخ به شبهات، روش مواجههٔ علمی و منصفانه با پرسش‌های دینی را آموزش می‌دهد و به مخا��ب کمک می‌کند تا میان روایت‌های رسانه‌ای و واقعیت‌های تاریخی تمایز قائل شود.

خواندن کتاب رحمت حکیمانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعهٔ این کتاب برای علاقه‌مندان به مطالعات دینی، پژوهشگران حوزهٔ تاریخ اسلام، دانشجویان رشته‌های الهیات و علوم انسانی و کسانی که با پرسش‌ها و شبهات مربوط به خشونت در اسلام مواجه هستند، مفید است؛ همچنین این اثر برای افرادی که دغدغهٔ گفت‌وگوی بین‌دینی یا پاسخ به شبهات رایج در فضای عمومی و رسانه‌ای را دارند، راهگشا خواهد بود.

بخشی از کتاب رحمت حکیمانه

«اما دربارهٔ موضع امام درخصوص جنگ‌ها و فتوحات خُلفا باید گفت اسناد موجودِ دراختیار نشان می‌دهد که امام علی (ع) در هیچ‌کدام از جنگ‌ها یا فتوحات دورهٔ خُلفا شرکت نکرد. هیچ منبع سنّی یا شیعه چنین مطلبی ن��ارد؛ حتی یک سند خلاف آن داریم که امام از شرکت در یکی از این جنگ‌ها استنکاف ورزیده است. مسعودی در مروج‌الذهب روایتی می‌آورد که در جنگ‌های دورهٔ عمر، بین عثمان و عمر گفت‌وگویی درگرفت دربارهٔ اینکه جنگ را چگونه فرماندهی کنند که پیروز شوند. عثمان به عمر گفت: یک نفر هست که اگر فرماندهی جنگ را قبول کند، حتماً پیروز می‌شویم. عمر پرسید او چه کسی است؟ عثمان پاسخ داد علی (ع) است. عمر گفت برو و با او سخن بگو. اگر قبول کرد، او را فرماندهٔ جنگ می‌کنم. عثمان با امام دیدار کرد. تاریخ نوشته است: «فأبی علی ذلک و کرهه»؛ علی (ع) از این کار ابا کرد و از آن کراهت داشت. عثمان هم نزد عمر برگشت و به او گفت علی (ع) حضور در جنگ را نمی‌پذیرد. وقتی سیرهٔ خود امام (ع) را نیز مطالعه می‌کنیم، می‌بینیم که به مدت ۲۵ سال در دوران حکومت ابوبکر و عمر و عثمان، در هیچ منبعی، حتی در متون شیعی از رفتارها و جهاد نظامی و رشادت‌های جنگی امام خبری نیست؛ یعنی امام مطلقاً به حوزهٔ جنگ‌ها و فتوحات، چه فتح ایران و چه روم و چه مناطق دیگر ورود نداشته است.»