کتاب پروا

کتاب الکترونیکی پروا نوشته‌ی ناهید نورآبادی یکتا و منتشرشده توسط انتشارات عقیل، داستانی از زندگی دختری جوان است که با مسائل خانوادگی، روابط عاطفی و چالش‌های هویتی روبه‌رو می‌شود. این اثر با نگاهی به زندگی روزمره، دغدغه‌ها و روابط میان اعضای خانواده و دوستان، تصویری از جامعه‌ی ایرانی ارائه می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پروا

پروا داستانی معاصر است که در بستر خانواده‌ای ایرانی روایت می‌شود و به زندگی دختری به نام پروا می‌پردازد. این کتاب در سال ۱۳۹۵ منتشر شده و فضای آن عمدتاً حول محور روابط خانوادگی، دوستی‌ها و دغدغه‌های نوجوانان و جوانان شکل می‌گیرد. نویسنده با تمرکز بر جزئیات زندگی روزمره، از مهمانی‌های خانوادگی تا اتفاقات تلخ و شیرین، تصویری ملموس از روابط انسانی و تأثیر رویدادهای گذشته بر حال شخصیت‌ها ترسیم می‌کند. روایت کتاب علاوه بر پرداختن به مسائل عاطفی و هویتی، به موضوعاتی مانند فقدان، سوگواری، خاطرات و کشف رازهای خانوادگی نیز می‌پردازد. در کنار این‌ها، طنز و شوخی‌های میان شخصیت‌ها، فضای داستان را از یکنواختی دور می‌کند و به آن رنگ و بوی زندگی واقعی می‌بخشد. پروا با نگاهی به نسل جوان و دغدغه‌های آنان تلاش می‌کند تصویری از پیچیدگی‌های روابط خانوادگی و اجتماعی ارائه دهد.

خلاصه کتاب پروا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان با روایت زندگی پروا آغاز می‌شود؛ دختری که در کنار پدر، برادر ناتنی‌اش سهیل و دیگر اعضای خانواده زندگی می‌کند. فضای گرم و صمیمی خانواده، مهمانی‌ها و شوخی‌های میان دخترعموها و دخترعمه‌ها، بخش مهمی از روایت را تشکیل می‌دهد. با این حال، سایه‌ی فقدان مادر بر زندگی پروا سنگینی می‌کند؛ مادری که سال‌ها پیش در تصادفی جان خود را از دست داده است. پروا با خاطرات مادر و مادربزرگش (دادا) زندگی می‌کند و وابستگی عاطفی عمیقی به آن‌ها دارد. در میانه‌ی داستان، بیماری و سپس فوت مادربزرگ، ضربه‌ی روحی بزرگی به پروا وارد می‌کند و او را با سوگ و احساس گناه مواجه می‌سازد. کشف یک امانت از سوی مادربزرگ، پروا را به جست‌وجوی گذشته و هویت خود سوق می‌دهد. او با یافتن وسایل و عکس‌های مادرش، بیش از پیش با خاطرات و رازهای خانوادگی روبه‌رو می‌شود. در ادامه، پروا با دفتر خاطرات مادرش مواجه می‌شود و از طریق آن، به حقایقی درباره‌ی گذشته‌ی خانواده و هویت خود پی می‌برد. این کشف‌ها او را با پرسش‌های تازه‌ای درباره‌ی پدر، مادر و جایگاهش در خانواده روبه‌رو می‌کند. روایت، در کنار لحظات تلخ، با طنز و شوخی‌های دوستانه و خانوادگی همراه است و تصویری از رشد، بلوغ و مواجهه با واقعیت‌های زندگی را به نمایش می‌گذارد. پایان داستان باز است و سرنوشت نهایی شخصیت‌ها افشا نمی‌شود.

چرا باید کتاب پروا را خواند؟

این کتاب با روایت صمیمی و جزئی‌نگر خود، تصویری نزدیک از زندگی یک خانواده‌ی ایرانی و دغدغه‌های نسل جوان ارائه می‌دهد. پرداختن به موضوعاتی مانند فقدان، سوگواری، هویت و روابط میان اعضای خانواده، باعث می‌شود خواننده با احساسات و موقعیت‌های شخصیت‌ها همذات‌پنداری کند. همچنین، ترکیب لحظات طنز با موقعیت‌های جدی، فضای داستان را متعادل و خواندنی نگه می‌دارد. پروا برای کسانی که به‌دنبال داستانی درباره‌ی رشد، کشف خود و مواجهه با چالش‌های خانوادگی هستند، تجربه‌ای قابل توجه فراهم می‌کند.

خواندن کتاب پروا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به داستان‌های خانوادگی و اجتماعی، نوجوانان و جوانانی که با دغدغه‌های هویتی و عاطفی روبه‌رو هستند و کسانی که به روایت‌های معاصر ایرانی علاقه دارند، مناسب است. همچنین برای افرادی که تجربه‌ی فقدان یا سوگواری داشته‌اند یا به‌دنبال شناخت بهتر روابط خانوادگی‌اند، می‌تواند مناسب باشد.

بخشی از کتاب پروا

«تارا دخترعمومه یه‌سال از من بزرگ‌تره بنفشه هم دخترعمه کوچیکمه اونم مثل تارا متولد ۱۳۷۳ هستش اونا دقیقأً چهار ماه تفاوت سنی دارن، یعنی تارا چهار ماه از بنفشه بزرگ‌تره، اونا کاملا مخالف همدیگن نه اینکه از نظر طرز فکرشون نه از لحاظ هوشی، ذکاوت چه می‌دونم از این چیزاء تارا خیلی خیلی باهوشه یه چیز عجیب و به همون اندازه شوخ‌طبع. درست برعکس بنفشه این بشر انقد ساده‌س که یه بچه‌ی شش‌ساله هم می‌تونه فرییش بده. وفتی دور هم جمع می‌شیم درست مثل امشب تارا گل مجلس می‌شه و همه رو روده‌بر می‌کنه، اصلا هیچ مجلسی بی‌اون صفا نداره. امشب عمه سمیه مادر بنفشه خانواده‌ی ما و خانواده‌ی عمو سیروس رو دعوت کرده بود به شام... اون خیلی خونگرم و مهربونه، همیشه از این کارا می‌کنه. همیشه به یاد همه هست چه حضوری چه غیرحضوری هرروز واسه ماها زنگ می‌زنه، خیلی ماهارو دوست داره متقابلا ما هم همه اونو دوست داریم و محبوب دل همه‌س. تارا رو به من کرد و گفت: «پروا دست گل توام درد نکنه. خیلی خسته شدی کلی ماهارو تماشا کردی.» خندیدم و گفتم: «آره» خب خیلی خسته کننده بود یه روزی داشتم تحملت می‌کردم.»