کتاب بایگانی ادبی پلیس مخفی

کتاب بایگانی ادبی پلیس مخفی نوشته ویتالی شنتالینسکی است. این کتاب به یکی از سیاه‌ترین دوران تاریخ و تاریخچه آزار و شکنجه ادبا و نویسندگان روسی به دست استالین و پلیس مخفی‌اش می‌پردازد. این کتاب را نشر ثالث با ترجمه بیژن اشتری منتشر کرده است.

درباره کتاب بایگانی ادبی پلیس مخفی

در دوران «وحشت بزرگِ» استالینی میلیون‌ها نفر دستگیر و اعدام شدند. قربانیان طیف گسترده و متنوعی را شامل می‌شدند؛ از سیاستمداران و نظامیان تا دانشمندان و اساتید دانشگاه. هیچ بخشی از جامعه نبود که از گزندِ یورش خونین استالین در امان بماند. اهالی فرهنگ و هنر نیز به دلیل حساسیت کارشان در زمرهٔ قربانیان بودند. بیش از دو هزار نویسنده قربانی سرکوب استالین شدند. ادبیات که تا پیش از این ابزاری برای التذاذ روحی و معنوی و آگاهی‌بخشی بود، ناگهان به خون کشیده شد. نویسندگان بی‌رحمانه سلاخی شدند. سرکوب فقط به زندان و اعدام منحصر نمی‌شد. بسیاری از فرط نومیدی و ترس، برای همیشه کار ادبی را کنار گذاشتند.

بایگانی ادبی پلیس‌مخفی حکایت همین دوره‌ی تلخ و خونین است؛ حکایتِ شناعت و جنایتِ یک رژیم مستبد و حکایتِ دروغ‌گویی‌های وقیحانه.

خواندن کتاب بایگانی ادبی پلیس مخفی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به تاریه جهان پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب بایگانی ادبی پلیس مخفی

به او پاسخ دادم: «به گمانم ما باید یک کارگروه درست کنیم که نمایندهٔ دفتر دادستانی، نمایندهٔ کاگ‌ب و نماینده‌ای از کمیسیون ما از اعضایش باشند. بعداً شروع به بررسی پرونده‌های نویسندگان سرکوب‌شده خواهیم کرد؛ یک به یک و با نهایت دقت. هر چیزی که ارزش ادبی یا تاریخی داشته باشد باید منتشر شود و این یعنی اعادهٔ حیثیت هنری. اگر هنوز به فردی قانوناً اعادهٔ حیثیت نشده، پس این وظیفهٔ شماست که...»

آندرییف پرسید: «چه گفتی؟ می‌خواهی یک کارگروهِ سه‌نفره درست کنی؟ نکند می‌خواهی یک ترویکا۸۲ عَلَم کنی؟»

حرفش را قطع کردم و گفتم: «اجازه دهید بگویم این ضدِترویکاست. در دوران استالین مردم به دستور ترویکا و بدون انجام هیچ تحقیقات یا محاکمه‌ای تیرباران می‌شدند. ما باید درست خلافِ این کار را بکنیم و آن احیای حقیقت و عدالت است...»

فضای بحث تا حدودی بهتر و حتی سرخوشانه شد. کارپوف اضافه کرد: «تفاوت دیگری هم وجود دارد. ترویکاهای زمان استالین متشکل از نمایندهٔ دادستانی، نمایندهٔ چکا پلیس‌مخفی و نمایندهٔ حزب بود. اما در ترویکای ما، نویسنده جای حزب را گرفته است...»

من که احساس می‌کردم اوضاع حالا همانی شده که ما می‌خواستیم، گفتم: «دقیقاً، دقیقاً!»

آندرییف گفت: «و شما پیشنهاد می‌کنید چه کسی باید از سوی نویسندگان در این گروهِ کاری حضور داشته باشد؟»

کارپوف خنده‌ای کرد و ضمن اشاره به من گفت: «با اجازهٔ شما، شنتالینسکی نمایندهٔ نویسندگان خواهد بود. هر کسی که ابتکار عمل پیشنهاد می‌کند باید مجازات شود!»