کتاب مهارت حضور در نماز

چاپ دوم کتاب مهارت حضور در نماز نوشتهٔ منصوره شایسته است. انتشارات نیستان هنر این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب مهارت حضور در نماز

چاپ دوم کتاب مهارت حضور در نماز که در چهار فصل به رشتهٔ تحریر درآمده، به موضوعاتی مانند کسب مهارت حضور و مفاهیم و اسرار اجزای نماز و نماز در آیینهٔ روایات پرداخته است. به باور نویسنده، نماز حقیقتی است که هیچ عمل صالحی در ارتقای وجودی انسان و نزدیکی او به حق با آن هماوردی نمی‌کند. در قرآن و روایات، این حقیقت موجب رسیدن انسان به اوج پاکی و عالی‌ترین مقام انسانی یعنی مقام فنای ذاتی است. همراه شوید با آرای منصوره شایسته.

خواندن کتاب مهارت حضور در نماز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب نماز پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مهارت حضور در نماز

«۱ ـ گام اول: قیام

قیام به معنای ایستادن، اولین جزء نماز و از واجبات آن است. درصورتی‌که نمازگزار بتواند بایستد و ایستادن برای او مشقت نداشته و طاقت‌فرسا نباشد، باید در هنگام نیت، تکبیرة‌الاحرام و قرائت بایستد و به چیزی هم تکیه نکند. قیام شامل اذان و اقامه نیز می‌شود اما به دلیل مستحب بودن اذان و اقامه، طبعاً قیام در آن هم مستحب است.

۱ ـ ۱ ـ فلسفه قیام

در قیام که ایستادن در محضر خداست، جسم و روح ما باید در حالت ایستاده قرار گیرد؛ یعنی همان‌طور که از نظر فیزیکی انسان در حالت ایستاده نسبت به سایر حالت‌ها (خوابیده، نشسته و خمیده) مسلط‌ترین موقعیت را نسبت به جسم دارد در حالت قیام نیز باید بیشترین تسلط را نسبت به روح خود داشته و افکار، عواطف و رفتار در تسلط کامل انسان قرار گیرد و از آداب قلبی قیام مراقبت نماید.

۱ ـ ۲ ـ آداب قیام

در حالت قیام در مقابل خداوند، سه ادب باید رعایت شود.

۱ ـ ۲ ـ ۱ ـ ادب اول: توجه به ذل عبودیت و عز ربوبیت

یکی از آداب قیام حس نهایت کوچکی و نیاز بنده در مقابل نهایت بزرگی و بی‌نیازی حق است. در این حالت باید حس کنیم در محضر چه کسی ایستاده‌ایم؛ یعنی بتوانیم رابطه خود با خداوند را درک کنیم و این حس بر قلب ما حاکم شود. در روایتی معصوم ایمان انسان را به‌اندازه این احساس می‌داند. هرقدر این احساس عمیق‌تر باشد، ایمان بیشتر است. اگر ائمه علیهم‌السلام در زمان نماز رنگ چهره‌شان دگرگون می‌شد یا مثل چوب خشک بدون حرکت بودند، به خاطر درک این حضور بود. باید نهایت سعی‌مان را بکار گیریم تا به این احساس برسیم که در محضر حق و مقیم بین یدی الله هستیم و عظمت حق و ذلت بنده به قلبمان منتقل شود. راه‌های کسب احساس ذل عبودیت و عز ربوبیت عبارت‌اند از:

الف) الهام گرفتن از رابطه برده و ارباب

یکی از تمرین‌های مؤثر در تحقق این حس، تجسم رابطه بنده یا برده نسبت به ارباب خود است. حالت پایین افتادن سر و چشم در مقابل ارباب نهایت احساس بندگی نسبت به او را نشان می‌دهد. با اینکه هرگز مالکیت یک ارباب ظاهری نسبت به برده‌اش با مالکیت خداوند نسبت به ما قابل‌مقایسه نیست؛ اما تصویر این رابطه می‌تواند الهام‌بخش باشد. اولاً ارباب صرفاً مالکیت اعتباری دارد؛ یعنی اگر بنده‌اش را بفروشد دیگر مالک او نیست یا اگر کسی علیه برده‌داری قیام کند می‌تواند مالکیت او را از بین ببرد؛ اما مالکیت خداوند زوال‌ناپذیر است. ثانیاً ارباب ظاهری به بعضی از وجوه برده خود مسلط است و مالک باطن و وجود او نیست اما مالکیت خداوند، مالکیت بر تمام هستی و ابعاد وجودی ماست.

برای هر لحظه بودن و نفس کشیدنِ ما میلیاردها شرط باید تنظیم شود پس ما چه مالکیتی بر خودمان داریم؟ بدن ما بدون نور، آب، حرارت و... چیست؟ قوه عقل و خیال ما از کجاست؟ با یک نگاه عمیق متوجه می‌شویم به معنای واقعی هیچ هستیم؛ چون هستی ما وابسته به وجود این همه شرایط است. اگر خود را در بازار برده‌فروشان ببینیم، برده‌هایی هستیم که غذا، مکان، موقعیت و نشست‌وبرخاست آن‌ها به خواست ارباب است. این تصور در ابتدا، حس ما را به حس یک برده نزدیک می‌کند و با گسترش این احساس، سعه ربوبیت خداوند نسبت به محدودیت مالکیت ارباب ظاهری را در نظر می‌آوریم و محبتش را در مقابل استکبار ارباب ظاهری می‌سنجیم.»