کتاب ایران و آمریکا

کتاب ایران و آمریکا؛ از ۱۷۲۰ میلادی تا امروز نوشتهٔ جان قزوینیان با ترجمهٔ سعید کلاتی در نشر ثالث چاپ شده است. این کتاب به بررسی جامع روابط بین ایران و ایالات متحده می‌پردازد و تاریخ روابط این ۲ کشور را از قرن هجدهم تا زمان حال بازگو می‌کند.

درباره کتاب ایران و آمریکا؛ از ۱۷۲۰ میلادی تا امروز

این کتاب به تحلیل روابط دیپلماتیک دو کشور و همین طور به تعاملات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی میان ایران و آمریکا در طول قرن‌ها اشاره دارد. قزوینیان با توجه به منابع معتبر و نگاهی متعادل، تلاش می‌کند تا داستان کاملی از این روابط پیچیده ارائه دهد. جان قزوینیان، تاریخدان و نویسندهٔ ایرانی - آمریکایی، متولد ۱۳۵۳ است. او بیشتر به‌خاطر پژوهش‌های خود در زمینهٔ تاریخ روابط ایران و آمریکا شناخته می‌شود. او از آرشیوها و مصاحبه‌های متنوع برای ارائهٔ تصویری واقعی از روابط این ۲ ملت استفاده کرده است. کتاب با هدف فراهم‌کردن درکی جامع‌تر از تاریخ پیچیده این روابط نوشته شده است.

کتاب ایران و آمریکا؛ از ۱۷۲۰ میلادی تا امروز در مقدمهٔ خود اشاره می‌کند که تاریخ روابط بین ایران و آمریکا اغلب با حادثه‌های منفی و بحران‌هایی مانند گروگان‌گیری در سال ۱۳۵۸ و کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تعریف می‌شود. اما قزوینیان سعی می‌کند تا به ما نشان دهد که تاریخ روابط این دو ملت، بسیار گسترده‌تر و قدیمی‌تر از این رخدادها است. از آغاز سدهٔ هجدهم میلادی، آمریکایی‌ها و ایرانی‌ها با نگاهی مثبت به یکدیگر می‌نگریستند و تعاملات فرهنگی و سیاسی نزدیکی داشتند. این کتاب با استناد به منابع تاریخی غنی، از جمله آرشیوهای ایران و آمریکا، دوره‌هایی از دوستی و تعامل مثبت بین دو کشور را نیز بررسی می‌کند. نویسنده به رویکردهای متفاوتی که ایران و آمریکا در مقاطع مختلف تاریخی نسبت به یکدیگر داشته‌اند، می‌پردازد و تلاش می‌کند تا تصورات رایج در این باره را بازنگری کند.

کتاب ایران و آمریکا؛ از ۱۷۲۰ میلادی تا امروز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران تاریخ معاصر ایران و ایالات متحده، دانشجویان روابط بین‌الملل و محققانی که مایل به بررسی تاریخی روابط بین این دو کشور و سیاست‌های خاورمیانه هستند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب ایران و آمریکا؛ از ۱۷۲۰ میلادی تا امروز

«این معادله در جهت دیگر هم با قدرت تمام در جریان بود. به رغم نمایش مخوف ویتنام در دههٔ چهل، بسیاری از ایرانی‌ها هنوز آمریکا را کشوری اصولاً پایبند به اصول اخلاقی می‌دانستند و حساب آن را از قدرت‌های اروپایی که قرن‌ها خاورمیانه را چپاول کرده بودند، جدا می‌کردند. وقتی که شاه در ۱۳۲۰ به قدرت رسید، ایران هنوز اثرهای نزدیک به دو قرن دست‌اندازی و جاه‌طلبی‌های بریتانیا، روسیه و تا حد کم‌تری فرانسه را حس می‌کرد. بنابراین، هر وقت که صحبت از «غرب» به میان می‌آمد، در ذهن ایرانی، ناخودآگاه تصویر اروپایی‌های آزمند و خودخواه تداعی می‌شد. اما وقتی که ایرانی‌ها به کمی آن‌سوتر از غربِ نگاه می‌کردند، قدرتی خیرخواه را می‌دیدند؛ ملتی که به دلیل مخالفت با سلطنت و استعمار به دنیا آمده، از ایدئالیسم شریف الهام گرفته بود و شکلی از سیاست خارجی را دنبال می‌کرد که عمدتاً عاری از خودخواهی و مملؤ از احترام و درک نگرانی‌های ملت‌های ضعیف‌تر بود. این تصویر از آمریکا تا قبل از شروع دههٔ ۱۳۵۰ در حال زوال بود، اما هنوز نزد نخبگان بورژوازی ایران و به خصوص نزد خود شاه خریدار داشت. همان‌طور که آمریکایی‌ها دلِ خوشی از رادیکالیسم جهان عرب نداشتند و یک «خاورمیانهٔ زیباتر» را در اطراف آن یافتند - خاورمیانه‌ای با چهره‌ای دوستانه‌تر و متحدی قابل اعتماد در رأس آن - ایرانی‌ها نیز دلِ خوشی از اروپا نداشتند و یک «غرب زیباتر» را در کنار آن یافتند؛ غربی که ظاهراً با ایدئال‌های لیبرالی‌اش زندگی می‌کرد و آن‌ها را قبول داشت و آماده بود تا دست دوستی و همکاری سخاوتمندانه به سوی ایرانی‌ها دراز کند.»