کتاب صید مروارید

کتاب «صید مروارید» نوشتۀ محمدعلی سدیدالسلطنه بندرعباسی است و نشر ارس آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب صید مروارید

کتاب صید مروارید با نام عربی کتاب المناص فی احوال الغوص و الغواص نوشتۀ مرحوم محمدعلی سدیدالسلطنه بندرعباسی در سال ۱۳۰۸ هجری شمسی در چاپخانۀ «مدرن» و در «کتابخانهٔ طهران» چاپ شد. کتابخانهٔ «طهران» با تشریک‌مساعی و سرمایهٔ مرحوم عباس پرویز مؤلف کتب تاریخی و مرحوم سید حسن تقی‌زاده دانشمند سرشناس معروف صدر مشروطیت ایران و مرحوم مجتبی مینوی استاد پرآوازهٔ فرهنگ و ادب فارسی و گویا مرحومان نصرالله فلسفی و سعید نفیسی و علامه عباس اقبال آشتیانی و چند دانشمند دیگر تأسیس و اداره می‌شده است.

کتاب کوچک کم‌حجم ولی پرفایدۀ صید مروارید از نظر تحقیق و پژوهش‌های علمی و جامعه‌شناسی و زبان‌شناسی ارزش زیادی دارد و بر اساس نوشته‌های مستند این کتاب حتی در علوم، ریاضی و محاسبات و شبکهٔ علمی شمارش اعداد و خواص اعداد در جدول‌های نجومی و ستاره‌شناسی موردتوجه قرار گرفته تا جایی که در مطالعات تطبیقی با ریاضیات و نجوم بابلی هم موردبحث و تحقیق قرار گرفته است. امروزه فناوری‌های بومی و سنتی که اغلب با معیشت و گذراندن زندگی مردم ارتباط تنگاتنگ پیدا می‌کند، یکی از شاخه‌های بسیار مهم در پژوهش‌های مردم‌شناسی است. کتاب صید مروارید هم یک پژوهش توصیفی مردم‌نگارانه به‌حساب می‌آید که در آن روش‌ها، ابزار و مشخصه‌های دیگر این نوع صید در خلیج‌فارس به‌دقت شناسایی و ثبت شده است. 

خواندن کتاب صید مروارید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران آثار پژوهشی و مردم‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب صید مروارید

«جزیرهٔ «دلمه» تعلق به بندر «بوظبی» دارد و تا همین سنوات اخیره مرکز عمده مبایعه مروارید در موسم غوص آنجا بود و فروشندگان مروارید و مشتری‌ها در آنجا شده از کلیهٔ نقاط که در خلیج‌فارس جمع غوص مروارید می‌نمودند و در آن موسم «دلمه» دیگر شهر بزرگی بود. کلیهٔ خانه‌ها از چوب خرما ساخته و اهل حرفت از «بوظبی» به آنجا آمده و دکان بازکرده و فایدهٔ زیاد برداشته و در آن موسم شیخ «بوظبی» یک نفر از اقوام خود به حکومت آنجا فرستادی و از کلیهٔ معامله‌کنندگان و کسبه به تفاوت ثروت و تمولشان برنج و وجه نقد دریافت نمودی و عایدات عمدهٔ شیخ «بوظبی» در همین موسم و همین نقطه بود و آن جزیره در اواخر فروردین مطابق پانزدهم آوریل شروع به آبادی کرده الی اواخر میزان مطابق پانزدهم اکتوبر آن آبادی به پایان رسیده و هرکس با وطان خود مراجعت کرده و «دلمه» را با سکنهٔ معدود خود باقی گذاشته و آب مشروب آنجا گوارا نبود و از چشمه‌سارها است و مخلوط با گل سرخ است و مسافرین متمول آب مشروب با خود داشته و بسیاری از کشتی‌ها آب برای فروش وارد کرده و به قیمت گراف به مصرف می‌رسانیدند.»