کتاب توتالیتاریسم

کتاب الکترونیکی توتالیتاریسم نوشتۀ هربرت اسپیرو و ترجمۀ هادی نوری است و انتشارات شیرازه کتاب ما آن را منتشر کرده است. کتاب توتالیتاریسم، پدیده حکومت‌های توتالیتار را از زوایای مختلف تحلیل و بررسی کرده است.

درباره کتاب توتالیتاریسم

توتالیتاریسم یا تمامیت‌خواهی (به انگلیسی: Totalitarianism) شکلی از حکومت و نظام سیاسی است که با استفاده از قدرت و با اصل ایجاد وحشت در جامعه، در کلیه امور اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و آموزشی به شکلی انحصاری و با ایجاد فضای خفقان، دخالت می‌کند. این رژیم‌ها توتالیتر نامیده می‌شوند. رژیم‌های توتالیتر با اهرم قانونی که خود وضع می‌کنند، در کلیه عرصه‌های زندگی مردم و حریم خصوصی افراد دخالت نموده و آن را تحت سلطه خود قرار می‌دهند. به گفته هانا آرنت فیلسوف آلمانی، توتالیتاریسم صورت جدیدی از رژیم‌های سیاسی است که ایجاد وحشت (ترور) اصل راهنمای آن است. توتالیتاریسم پدیده‌ای است که در اروپای قرن بیستم سربلند کرد. در همین حوزه نیز فجایعی را به بار آورد که باعث شد نه فقط نظریه‌پردازان علوم سیاسی و اجتماعی به بازبینی جدی برداشت‌های خود از مدرنیته بپردازند، بلکه بنیان فلسفی اروپا را نیز که بر پذیرش بی‌چون و چرای مدرنیته استوار بود به لرزه درآورد. بروز پدیدۀ توتالیتاریسم در غرب و شرق اروپا، نظریه‌پردازان علوم سیاسی و اجتماعی را به بازبینی جدّی در برداشت‌های سیاسی و اجتماعی خویش وادار کرد و به مطالعات گسترده‌ای دامن زد که هم تأمل در قوانین اساسی را شامل می‌شد، هم سنجش مجدد نقش و فعالیّت سازمان‌های صنفی و سیاسی را در برمی‌گرفت و هم ارزیابی اندیشه‌ها را ایجاب می‌کرد. کتاب حاضر مشتمل بر تعدادی از مقالات و مباحث مهمی است که در نتیجۀ این مطالعات منتشر شدند.

خواندن کتاب توتالیتاریسم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای کسانی که به مباحث سیاسی علاقه دارند مناسب است.

بخشی از کتاب توتالیتاریسم

«جهانی‌کردن هدف اساسی و یگانۀ نظام مبنی بر بازسازی نوع بشر در شکل دلخواه خود وجه تمایز اصلی توتالیتاریسم است. رژیم‌های غیر توتالیتر نیز گاهی اوقات یک چنین اهدافی را برای خود قائل می‌شوند، اما به نظر می‌رسد که در این‌گونه رژیم‌ها، این گرایش به جهانی‌کردن، همچون گرایش گاه به گاه‌شان به ایدئولوژی، با شرایط اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی‌ای مرتبط بوده که به طور فزاینده‌ای در همه جوامع مدرن یا در حال مدرن شدن حاکم می‌شوند. برای بسیاری از مردم جهان غرب، هدف برنامه‌های وودرو ویلسون مبنی بر «امن کردن جهان برای دموکراسی» معقول به نظر می‌رسید. پس از جنگ جهانی دوم، هم ایالات متحد و هم اتحاد شوروی و نیز سایر دولت‌های صنعتی مدرن به جوامع عقب مانده‌تر الگوهای متفاوتی از نوسازی ارائه کردند – که از سوی نخبگان آن کشورها نیز مورد استقبال قرار گرفت. به درجات مختلف، هم قدرت‌های غربی و هم بلوک شوروی برای پیشبرد این دگرگونی‌ها از لحاظ اقتصادی و فنی به کشورهای در حال توسعه کمک رساندند. ..»