کتاب شکار شبانه

کتاب شکار شبانه نوشتهٔ صمد طاهری است. نشر نیماژ این مجموعه داستان کوتاه، معاصر و ایرانی را روانهٔ بازار کرده است؛ ۱۲ داستان از ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۶.

درباره کتاب شکار شبانه

کتاب شکار شبانه حاوی یک مجموعه داستان کوتاه و معاصر و ایرانی است؛ ۱۲ داستان از سال ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۶. عنوان این داستان‌ها عبارت است از «جیرجیرک‌ها و مجسمه‌ها»، «بازگشت»، «شکارچی»، «بچهٔ مردم»، «ترانه‌های آبی»، «شکار شبانه»، «عکس»، «پنجشنبه‌های بارانی»، «کابوس»، «ماه در تربیع دوم بود»، «چوب‌سیگار» و «سکوت». تک‌تک داستان‌های این کتاب در عین واقع‌گرایی نابِ ویژهٔ صمد طاهری، سرشار از شگفتی و خلاقیت ماهرانهٔ داستان‌نویسی چیره‌دست است. این نویسنده با وجود همهٔ تحسین‌ها و ستایش‌هایی که نسبت به کتاب «زخم شیر» شنیده و جایزه‌هایی که برای آن گرفته، کتاب «شکار شبانه» را بهترین کتابش دانسته و معتقد است بهترین داستان‌هایش را در این مجموعه گنجانده است.

می‌دانیم که داستان کوتاه به داستان‌هایی گفته می‌شود که کوتاه‌تر از داستان‌های بلند باشند. داستان کوتاه دریچه‌ای است که به روی زندگی شخصیت یا شخصیت‌هایی و برای مدت کوتاهی باز می‌شود و به خواننده امکان می‌دهد که از این دریچه‌ها به اتفاقاتی که در حال وقوع هستند، نگاه کند. شخصیت در داستان کوتاه فقط خود را نشان می‌دهد و کمتر گسترش و تحول می‌یابد. گفته می‌شود که داستان کوتاه باید کوتاه باشد، اما این کوتاهی حد مشخص ندارد. نخستین داستان‌های کوتاه اوایل قرن نوزدهم میلادی خلق شدند، اما پیش از آن نیز ردّپایی از این گونهٔ داستانی در برخی نوشته‌ها وجود داشته است. در اوایل قرن نوزدهم «ادگار آلن پو» در آمریکا و «نیکلای گوگول» در روسیه گونه‌ای از روایت و داستان را بنیاد نهادند که اکنون داستان کوتاه نامیده می‌شود. از عناصر داستان کوتاه می‌توان به موضوع، درون‌مایه، زمینه، طرح، شخصیت، زمان، مکان و زاویه‌دید اشاره کرد. تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در جهان «آنتوان چخوف»، «نیکلای گوگول»، «ارنست همینگوی»، «خورخه لوئیس بورخس» و «جروم دیوید سالینجر» و تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در ایران نیز «غلامحسین ساعدی»، «هوشنگ گلشیری»، «صادق چوبک»، «بهرام صادقی»، «صادق هدایت» و «سیمین دانشور» هستند.

خواندن کتاب شکار شبانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.

درباره صمد طاهری

صمد طاهری در سال ۱۳۳۶ در آبادن زاده شد. او در اوایل انقلاب سال ۱۳۵۷ تحصیل در رشتهٔ هنرهای نمایشی در دانشکده هنرهای دراماتیک تهران را رها کرد. طاهری که جزو نسل سوم داستان‌نویسان ایران است نوشتن را از سال ۱۳۵۳ آغاز کرد، اما از سال ۱۳۵۸ و به‌سبب آشنایی با «ناصر زراعتی» و با انتشار اولین داستان خود در جُنگ «فرهنگ نوین» به‌طور جدی وارد عرصهٔ داستان‌نویسی شد. این نویسندهٔ معاصر ایرانی در سبک رئالیسم داستان‌سرایی می‌کند.

بخشی از کتاب شکار شبانه

«در این ده روزی که از مُردنِ ما می‌گذرد، پدربزرگ کارش این شده است که هر روز عصر عصازنان از لای درِ نیمه‌باز و تاب‌برداشتهٔ حیاط بیاید تو، روزنامهٔ تاخورده‌اش را باز کند و بگذارد روی لبهٔ خاک‌گرفتهٔ حوض و زُل بزند به آب یخ‌زده و خزه‌بستهٔ آن، به کفِ حوض که پُر از شیشه‌خرده است و به سه ماهی گُلیِ مرده که با شکم‌های سفید زیرِ لایهٔ نازکِ یخ شناورند. بعد به چِفتهٔ سوختهٔ انگوری خیره شود که خودش سال‌ها پیش قَلَمه‌اش را آنجا نشانده بود. گهوارهٔ اسباب‌بازی نیلوفر هنوز واژگون آنجا افتاده است، کنارِ تَل خاک و آجر و شیشه. پدربزرگ سیگاری بیرون می‌آورد، باز پی چوب‌سیگارش می‌گردد و باز به‌یاد می‌آورد که از همان شبِ بمباران دیگر آن را ندیده است.

اینجا همه‌چیز در مِهی بنفش شناور است؛ درخت‌ها را که در این مِهِ سنگین نمی‌توان از هم بازشان شناخت، انگار همه از یک نوع‌اند. شاید کاج، شاید سَرو، یا شاید گِز؛ یا چیزی در این مایه‌ها. آدم‌ها که همه کفن‌پیچ‌اند، در این مِهِ سنگینِ بنفش در رفت و آمدند. معلوم نیست به کجا می‌روند، یا شاید از جایی می‌آیند. شاید هم پی آشنایی می‌گردند. هرکس هرجا که خسته شد همان‌جا می‌نشیند. ما هم به اینجا که آمدیم، روز اول را به پرسه زدن گذراندیم. البته به‌جز کنجکاوی خودمان، پافشاری زیادِ بی‌بی هم در این گشت‌و گذارهای بی‌هدف مؤثر بود. چون او بود که اصرار داشت بگردیم تا شاید به آشنایی بربخوریم و از اوضاع و احوالِ اینجا باخبر شویم. خوب که گشتیم و خسته شدیم، نشستیم. و الان درست ده روز است که همین‌جا نشسته‌ایم و به کلنجار رفتن‌های همیشگیِ بی‌بی و دایی‌اسماعیل گوش می‌دهیم.»