کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم (قسمت دوم)

کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم (قسمت دوم) نوشتهٔ نهال سهیلی فر است و انتشارات مجید آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم (قسمت دوم)

امروزه سبک‌های گوناگونی در ادبیات به‌وجود آمده است و این مهم دیگر در ادبیات کلاسیک خلاصه نمی‌شود؛ سبک‌هایی که شاید بعضی‌های‌شان به‌مذاق دسته‌ای از افراد بیشتر خوش بیاید و به‌مذاق دسته‌ای دیگر کمتر.

کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم را نمی‌توان در سبک واحدی گنجاند. زیرا ترکیبی است از رمان نو، شرح‌حال‌نویسی، خاطره‌نویسی، فلسفه و روان‌شناسی. اما نکتهٔ برجسته‌ای که در مورد این کتاب وجود دارد این است که نویسنده کوشیده با الهام‌گرفتن از کتاب اعترافات نوشتهٔ «ژان ژاک روسو» و سبک نگارش رمان نو بکوشد با چشم دیگری به‌واقعه‌ها نگاه کند و چیزهایی که کمتر کسی جرئت اعتراف‌شان را دارد یا حتی کمتر بهشان توجه می‌کند، با بیان ساده‌ای روی کاغذ بیاورد.

خواندن کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شرح حال و خاطره و جستار پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چیزهایی که برای هیچ کس تعریف نکردم (قسمت دوم)

«همیشه طرز فکرم این بود که اگر آدم خیلی کسی را دوست داشته باشد، فقط خوشحالی‌اش را می‌خواهد. حالا آن خوشحالی در کنار هرکه غیر از تو باشد. اما خب حالا متوجه شدم که بله، ولی خب خیلی درد دارد، درد واقعی. آن موقع بود که به خودم گفتم کاش می‌شد یک بار دیگر، یک‌جور دیگر امتحان کرد. کاش می‌شد هر موقع از نتیجهٔ چیزی راضی نبودی، یکی از جهان‌های موازی‌ای که باب میلت است را انتخاب کنی و از آنجا بقیه‌اش را ادامه بدهی. اما خب...

کاش می‌شد زندگی ساده بود. آن روز پسری را دیدم که احتمالاً کوچک‌تر از خودم بود، اما ماه‌گرفتگی‌ای داشت. همان‌جایی که من دارم. دوست داشتم صدایش کنم و ماه‌گرفتگی خودم را نشانش بدهم و هر دو پس از رد و بدل لبخندی راه خودمان را برویم، اما خب... این کارها را عجیب می‌دانند.

از آن روز که نووا بیشتر حواسم را به رویای شفاف یا لوسید دریم جلب کرد، گاهی در خوابم کسانی که دوست‌شان دارم را می بینم کسانی که نمی‌توانم در زندگی واقعی داشته باشمشان. شاید غیرممکن وجود نداشته باشد، اما غیرمحتمل حتماً وجود دارد. حیف! کلاهدوز! امیدوارم حالا که دیگر کلاهدوز من نیستی از این‌جور حرف‌زدن‌هایم دلخور نشوی. آخر می‌دانید، کلاهدوز بعد از خواندن کتاب قبلی که گوشه‌ای از چیزهایی بود که در سرم می‌گذشت، خیلی دلخور شده بود. البته وقتی این را به من گفت که دیگر توضیح و توجیهم برایش اهمیتی نداشت. اما خواستم بگویم که خیال نکنید نزدیکانتان شما را درک می‌کنند. تجربه به من ثابت کرده اگر فکرهای عجیب ذهنتان را حتی وقتی برای روانشناسی که هفت‌پشت با شما غریبه هست هم بزنید، بعد از اینکه به زبان آوردیدشان فوراً احساس حماقت می‌کنید. فکرهای توی سرتان را ناشناس بیان کنید، برای کسانی که نمی‌شناسندتان، کسانی که قضاوتتان نمی‌کنند یا حداقل اگر می‌کنند هم، قضاوتشان برای شما اهمیتی ندارد.»