کتاب افکار اضطرابی و خودکشی

کتاب افکار اضطرابی و خودکشی نوشتهٔ خالد بادپا را انتشارات رشد فرهنگ منتشر کرده است. این کتاب به بررسی مفهوم اضطراب و نقش آن در بروز افکار خودکشی می‌پردازد.

درباره کتاب افکار اضطرابی و خودکشی

اضطراب به‌عنوان یکی از انواع هیجانات مرسوم آدمی شناخته می‌شود. احساسی که گاه دارای اثرات مثبت و سازنده و مانع از اهمال‌کاری و به تعویق انداختن اولویت‌ها می‌شود و گاه این قدرت را می‌یابد تا تمامیت جسمی و روحی فرد را دچار مخاطره کرده و او را به سرحد فروپاشی روانی و مبادرت به اعمالی چون خودکشی برساند. کتاب افکار اضطرابی و خودکشی به‌قلم خالد بادپا با هدف واکاوی اثرات متقابل وجود دائمی افکار اضطرابی و میل به خودکشی پرداخته و کوشیده تا ابتدا تاریخچه‌ای از شکل‌گیری مفهوم اضطراب، انواع، علل ایجاد، واکاوی مدل‌های روان‌شناختی، بررسی دیدگاهای مذهبی دربارهٔ خودکشی و کنکاش در عوامل سوق‌دهنده به‌سمت خودکشی ناشی از اضطراب بپردازد.

خواندن کتاب افکار اضطرابی و خودکشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

دانشجویان رشته‌های روان‌شناسی و جامعه‌شناسی، درمانگران و مشاوران و هر کسی که به دنبال افزایش آگاهی خود در مورد سلامت روان است، از مطالعهٔ این کتاب سود خواهد برد.

بخشی از کتاب افکار اضطرابی و خودکشی

«مفهوم اضطراب به‌عنوان یک الگوی رفتاری همراه با ترس و حفاطت از خود، قدمتی طولانی دارد. واژهٔ فوبیا از لغت یونانی فوبوس به معنای پسر ارس یا خدای جنگ گرفته شده که به معنای ترس، وحشت و هراس است. فوبوس قادر است تا ترس و وحشت را در قلب دشمنان یونانیان القا کند. بقراط اعتقاد داشت که ترس و وحشت‌های روزمره به افزایش دمای مغز و ازیاد صفرا در مغز منجر می‌شود. در قرون وسطی از ترس‌های غیرمنطقی همراه با خُلق غمگین تحت عنوان ملان‌کولی یاد می‌شد. ترس و اضطراب در فرهنگ اروپا تا پیش از قرن هجدهم عمدتاً به‌عنوان درد و رنج روحی در حوزهٔ علایق نظریه‌پردازان و فلاسفه بود. برای نمونه باور مسیحی شایع این بود که چنین ترسی ناشی از ارتکاب به گناه است. قرن هجدهم شاهد سرآغاز «طبی‌نگری» تجارب ناهنجار ترس بود. لذا برای نمونه مقالات پزشکی مربوط به قلب و احشاء داخلی، توصیف آن‌چه امروز تحت عنوان شکایت امروزی از آن یاد می‌شود (دردهای شکمی، خشکی دهان، احساس فشار در قفسهٔ سینه را آغاز کردند. تپش قلب نشانهٔ بیماری قلبی و تنفس سریع علامت بیماری ریوی قلمداد می‌شد. به دنبال این دوره، نیمهٔ دوم قرن نوزدهم شاهد فرایند «روانی‌انگاری» پدیده‌های طبی بود.»