کتاب خودکشی، علل، شیوع و راهکارهای پیشگیری از آن در جوانان و نوجوانان

کتاب خودکشی، علل، شیوع و راهکارهای پیشگیری از آن در جوانان و نوجوانان نوشته مصطفی انصاری است. این کتاب کمک می‌کند تا بتوان راهی پیدا کرد برای حفاظت از نسل امروز مقابل آسیب زدن به خودشان

درباره کتاب خودکشی، علل، شیوع و راهکارهای پیشگیری از آن در جوانان و نوجوانان

خودکشی اقدامی است که اغلب جوامع آن را منع می‌کنند. بسیاری از مذاهب آن را گناه می‌دانند. برای بیشتر کسانی که طبق سنت مسیحی و یهودی پرورش یافته‌اند، خودکشی بیشتر یک آیین است نه یک موضوع فلسفی. با این وجود نه در عهد قدیم و نه در عهد جدید (دو قسمت از انجیل)، خودکشی مستقیما منع نشده است.

طبق آمار‌های منتشر شده تعداد تقریبی افرادی كه در ایران خودكشی می‌كنند سالانه حدود ۵۰۰۰ نفر می‌باشد، علاوه بر آن تعدادی از افراد در مناطق مختلف كشور خودكشی می‌کنند ولی در آمار كلی سالانه جای ندارند.از آنجا که هر فردی كه خودكشی می‌كند عضوی از یك خانوار ایرانی ۶نفره باشد، حداقل۳۰۰۰۰ نفر از مردم كشور ما بنوعی با مشكل خودكشی و پیامد‌های روانی و اجتماعی آن در گیرند.

پیشگیری از خودكشی همیشه بعنوان یك مشكل بهداشتی مطرح بوده و همواره مورد توجه معاونت سلامت وزارت بهداشت بوده است. بطوریكه در حال حاضر طرح‌هایی تحت عنوان "پیشگیری از خودكشی با درمان افسردگی" و" تدوین برنامه پیشگیری از خودكشی قابل ادغام در سال‌های ۸۷-۸۶ در دست انجام بوده با این هدف كه بتوان با برنامه ریزی كشوری در كاهش پیشگیری از خودكشی راهكار‌های لازم را ارایه نمود. براساس آمارهای منتشر شده، میزان خودكشی ۱.۳ درصد در ۱۰۰ هزار نفر در سال ۱۳۶۳ و ۶.۴ جمعیت در سال ۱۳۸۴ رسیده است. خودكشی در مردان۷.۶ در ۱۰۰ هزار نفر نهمین علت مرگ و میر و در زنان۱.۵ در صد هزار نفر دهمین علت مرگ و میر بوده است. در سال‌های اخیر با توجه به افزایش اقدام به خودكشی و مشكلات اجتماعی دیگر ناشی از آن، موجب گردید تا ضرورت توجه به بر نامه ریزی پیشگیری از خودكشی بیش از پیش احساس شود و نسبت به اجرای طرح ادغام پیشگیری از خودكشی در نظام شبكه بهداشتی اقدام گردد.

این کتاب به مربیان و روان‌شناسان و مشاوران و والدین کمک می‌کند از جوانان و نوجوانان محافظت کنند.

خواندن کتاب خودکشی، علل، شیوع و راهکارهای پیشگیری از آن در جوانان و نوجوانان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به معلمان و مشاوران و والدین پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب خودکشی، علل، شیوع و راهکارهای پیشگیری از آن در جوانان و نوجوانان

خود زنی

خودزنی یا (خودآسیبی) به معنی این است که فرد آگاهانه به بدن خود آسیب برساند؛ طوری‌که به خودکشی منجر نشود اما آثار آن باقی بماند. در قدیم می‌گفتند فردی که می‌خواهد به نوعی مطرح شود دست به این کار می‌زند. رایج‌ترین نوع خودزنی زخمی کردن پوست با یک وسیله تیز است. انواع دیگر آن خراش‌انداختن، سوزاندن، شکستن استخوان، خوردن سم، فرودادن چیزی در حلق یا تراشیدن موی سر (کچل کردن) است. معمولاً خوردن سم یا موادی که به معده آسیب می‌رساند را جزء خودزنی به حساب نمی‌آورند.

به کسی که آگاهانه به بدن خود آسیب می‌رساند می‌گویند خودزنی کرده‌است که معمولاً برای بیان غافلگیرانه یک احساس درونی است. گاهی افرادی که به این کار دست می‌زنند احساس می‌کنند که تا حدودی قصد خودکشی دارند. بیش از نیمی از کسانی که دست به خودکشی زده‌اند سابقه خودزنی داشته‌اند. قصد افراد خودزن می‌تواند تنبیه خود برای بیان ناامیدی یا رهایی از یک تنش غیرقابل تحمل درونی باشد و گاهی برای بیان هر دو. خودزنی می‌تواند نشان‌گر فریادی از طرف فرد خودزن برای جلب کمک باشد.[۳] هر چند، برخلاف تصور عمومی که افراد خودزن برای جلب توجه خودزنی می‌کنند، این مسئله عموماً توسط پژوهش‌های علمی اثبات نشده‌است چرا که این نتیجه یافت شده‌است که افرادی که خودزنی می‌کنند معمولاً علایم خودزنی (مثلاً جای زخم) را از دیگران پنهان می‌کنند. برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که پس از خودزنی فرد خودزن احساس واقعی بودن خود را می‌کند؛ که زنده است. گاهی احساس آرامش قلبی به او دست می‌دهد؛ خلاصه آنکه (شدت) ضربان قلب و (هجوم) خاطرات متوقف می‌شود. نیاز به خودزنی می‌تواند نشانه‌ی وجود اختلالات روانی یا شخصیتی باشد. افرادی که در معرض اضطراب یا فشارهای افسردگی هستند بیشتر احتمال دارد به این کار دست بزنند.

در پژوهشی که توسط حبیب نوبخت نیارق و کارل اینگوار داله در یکی از دانشگاه‌های ایران بر روی ۱۰۰ مرد و ۱۰۰ زن دانشجو با میانگین سنی ۲۵ انجام شد، ۴۰.۵ درصد دانشجویان انجام حداقل یک نوع خودزنی را گزارش کردند. این درصد شیوع خودزنی در ایران با یافته‌های سایر پژوهش‌گران در کشورهای دیگر همخوانی دارد. شایع‌ترین نوع خودزنی ایجاد بریدگی، فروکردن سوزن در پوست، جلوگیری از التیام زخم و حک کردن عبارات و تصاویر بر روی پوست با ایجاد بریدگی بود. در همین پژوهش، مشخص شد که افرادی که سابقه‌ی خودزنی مکرر داشتند، در مقایسه با افرادی که اصلاً سابقه‌ی خودزنی نداشتند یا فقط یک یا دو بار خودزنی کرده بودند، به‌طور معناداری رویدادهای تروماتیک (آسیب‌زای) بیش‌تری پیش از ۱۷ سالگی و سه سال اخیر گزارش کردند و هم‌چنین نمرات بیشتری در مقیاس‌های گسستگی گرفتند. در این پژوهش نشان داده شد که گسستگی رابطه‌ی بین تروما و خودزنی را میانجی‌گری می‌کند.