کتاب مغز پولادین من

کتاب مغز پولادین من نوشتهٔ حامد اختیاری و وحیده کرباسی است. انتشارات مهرسا این کتاب خودیاری را روانهٔ بازار کرده است. چطور با پرورش تاب‌آوری در مغزمان، بحران‌های زندگی را سالم و سربلند سپری کنیم؟

درباره کتاب مغز پولادین من

کتاب مغز پولادین من حاوی مجموعه‌ای از چهارچوب‌هایی بر اساس دانش مغز است که در مواجهه با چالش‌ها به شما کمک می‌کند. این چهارچوب‌ها به شما کمک می‌کند تا در شرایط بحرانی از نحوهٔ عملکرد مغز خود درک مناسبی داشته باشید. این موضوع به شما در گذراندن بحران‌ها کمک می‌کند. ایده‌ای که باعث نوشتن و تولید این کتاب شده است، از دورهٔ «حفظ سلامت روان در شرایط بحران» در زمان کرونا خلق شد. هدف حامد اختیاری و وحیده کرباسی و تولیدکنندگان کتاب «مغز پولادین من»  این است که به خوانندگان یادآوری کنند، هر چقدر دانش و آگاهیشان را دربارهٔ عملکردهای مغز خود بیشتر کنند، بهتر می‌توانند حتی در بدترین بحران‌های زندگی هم دوام بیاورند و می‌توانند از رنج و اندوه با کمترین آسیب روحی گذر کنند. این کتاب تلاش می‌کند تا مهارت بسیار مهم تاب‌آوری را در خوانندگان متجلی سازد. کتاب «مغز پولادین من» آداب مطالعهٔ خاصی دارد که در ابتدای کتاب دربارهٔ آن توضیح داده شده است. در کتاب علاوه‌بر آشنایی با موضوعات مختلف با زبان ساده، پرسشنامه‌هایی نیز قرار داده شده است که می‌توان از آن‌ها برای درک شرایط و احساسات خود استفاده کرد؛ همچنین در مراحل مختلف تمرین‌هایی گذاشته شده است تا افراد گام‌هایی را برای بهبود تاب‌آوری خود بردارند. در این کتاب ۱۶ پله وجود دارد که عناوین برخی از آن‌ها «حالم بده... مقصر کیه؟»، «مغز هم حال خوب می‌خواد!»، «چه چیزهایی انرژی مغز رو می‌سوزونن؟»، «در بحران‌ها، قفل مغز رو باید شکوند...» و «در بحران‌ها، کدوم عملکرد مغز مهم‌تره؟» است.

خواندن کتاب مغز پولادین من را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب می‌تواند برای کسانی که از ۱۰ سال تا ۱۰۰ سال دارند، مناسب باشد. 

بخشی از کتاب مغز پولادین من

«واقعیت انکارناپذیر این است که در مسیر زندگی باید طیف وسیعی از احساسات انسانی، اعم از خوب و بد را تجربه کنیم، زیرا زندگی دشوار است و انگار قرار نیست کسی بدون درد و رنج زندگی کند. ما باید برای تسکین دردهایمان چاره‌ای بیندیشیم و بتوانیم در برابر فشار چالش‌ها و بحران‌ها ایستادگی کنیم. باید پشتیبانی داشته باشیم که در این شرایط به ما کمک و همدلی دهد. اما به‌راستی چه کسی در زندگی، همیشه و در همه‌حال، آماده‌ی حضور و کمک به ماست؟ چه کسی واقعاً ما را درک می‌کند و می‌تواند با تمام وجود متوجه شود چه درد و رنجی می‌کشیم تا با ما همدلی کند؟ آیا کسی را بهتر از خودمان سرغ داریم که عمیقاً ما را درک کند و در همه‌حال همراهمان باشد؟ باید بدانیم که ما همیشه هستیم و می‌توانیم به خودمان کمک کنیم، حتی اگر فرد دیگری در دسترسمان نباشد.»