کتاب حافظه تصویری

کتاب حافظه تصویری نوشته رایان جیمز است و با ترجمه مهران داور در موسسه انتشاراتی فلسفه منتشر شده است این کتاب مجموعه روش‌های ساده و اثبات شده برای به خاطر سپردن سریع‌تر، طولانی‌تر و بهتر است.

درباره کتاب حافظه تصویری

ذهن ما اطلاعات مربوط به چيزهای عينی‌ای كه تصويری از آنها دارد را به‌مراتب آسانتر از چيزهای كاملاً انتزاعی به‌خاطر می‌سپارد و به‌ياد می‌آورد. به‌همين‌خاطر هم هست كه آدم‌ها چهره‌ی همديگر را خيلی سريعتر از شماره تلفن‌ها به‌‌خاطر می‌آورند. 

علت اين مسئله اين‌است كه ذهن ما انسان‌ها، می‌تواند كلمه‌‌ها را به تصاوير تبديل كند؛ اما اعداد را نه. «تجسم» يعنی تشكيل تصاوير در ذهن. تصاوير ذهنی به‌مدت طولانی‌تری در ذهن می‌مانند تا اعداد و متونِ صِرف. مردم اين وضعيت را با عنوانِ «حافظه‌ی تصويری» می‌شناسند؛ مانند توانايی به‌تصوير‌كشيدنِ يك منظره يا تصوير در حافظه، و وارسیِ ذهنیِ تمامی جزئيات آن.

حافظه يكی از قوای اصلی ذهنی است. توانايی ذهن در به‌خاطر‌سپردن و به‌ياد‌آوردن اطلاعات است. بايد سه مرحله‌ی اصلی از شكل‌گيری حافظه يعنی: رمزگردانی، ذخيره و رمزگشايی را بفهميم تا بدانيم اطلاعات طی چه فرايندی به حافظه تبديل می‌شوند. این کتاب به شما کمک می‌کند حافظه تصویری‌تان را تقویت کنید و این شکل از حافظه را به خوبی بشناسید. 

خواندن کتاب حافظه تصویری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به تقویت حافظه پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب حافظه تصویری

يكی از مدل‌هايی كه در تحقيق در بابِ حافظه خيلی مؤثر بوده است، مدل حافظه‌ی اتكينسون-شيفرين است كه توسط ريچارد اتكينسون، پروفسور روانشناسی و ريچارد شيفرين، پروفسور علوم شناختی در سال ۱۹۶۸ مطرح شد. بر‌اساس اين مدل، حافظه‌ی انسان از سه جزء اصلی تشكيل شده است: «حافظه‌ی حسی»، «حافظه‌ی كوتاه‌مدت» و «حافظه‌ی بلند‌مدت».

حافظه‌ی حسی

حافظه‌ی حسی – مخزن اطلاعات حسی يا محركی كه به حواس می‌رسد – معمولاً به مرحله‌ی حفظ اطلاعات نمی‌رسند؛ چون خيلی زود فراموش می‌شوند يا به آنها توجهی نمی‌شود. بر‌مبنای مدل اتكينسون و شيفرين، ذهن از دريافت تعداد بيش‌از‌حدِ محرك‌ها خودداری می‌كند؛ چون حافظه‌ی حسی خيلی ‌سريع از‌بين می‌رود مگرآنكه به اطلاعات دريافتی آن توجه كافی شود كه در‌اين‌صورت، مغز آن اطلاعات را در حافظه‌ی كوتاه‌مدت ذخيره می‌كند.

حافظه‌ی كوتاه‌مدت

حافظه‌ی كوتاه‌مدت كه گاهی آن را «حافظه‌ی كاری» هم می‌نامند، حافظه‌ای است که دوام آن در مغز بين ۱۸ تا ۳۰ ثانيه است مگرآنكه شخص اطلاعات وارد به آن را در همين مدت‌زمان تمرين كند. به‌نقل‌از اتكينسون و شيفرین، منظور از «تمرين‌كردن» در اين‌مورد، يعنی اينكه فرد بارها و بارها آن اطلاعات را در مغز خودش تكرار كند كه درصورتی‌‌كه اطلاعات حافظه‌ی كوتاه‌مدت به‌دفعات تكرار شوند، بعداً به حافظه‌ی بلند‌مدت منتقل می‌شوند.

حافظه‌ی بلند‌مدت

اگر اطلاعات در مدت‌زمان نسبتاً طولانی در حافظه‌ی كوتاه‌مدت بمانند به‌طور خودكار به حافظه‌ی بلند‌مدت انتقال می‌يابند؛ در‌اين‌حالت، آن‌دسته از اطلاعات به حافظه‌ی بلند‌مدت تبديل می‌شوند.

رويدادهای دردناك و نظاير آن كه به‌طور هيجانی به افراد وارد می‌شوند، معمولاً وارد حافظه‌ی بلند‌مدت می‌شوند. اطلاعاتی كه وارد حافظه‌ی بلند‌مدت می‌شوند تا مدت‌زمان نامعينی در آنجا باقی‌می‌مانند. مثلاً ممكن است اطلاعات يك‌سال يا تا آخر عمر در حافظه‌ی بلند‌مدت بمانند و معمولاً فقط وقتی از دست‌می‌روند كه مغز، خودش دچار زوال و اضمحلال گردد.