کتاب نور درون

کتاب «نور درون» نوشتۀ میشل اوباما و ترجمۀ شیدا سرمدی است و انتشارات آوند دانش آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب نور درون

کتاب نور درون برای کسانی نوشته شده است که طوفانی را پشت سر می‌گذارند، کسی که وارد مرحلۀ جدیدی از زندگی‌اش می‌شود، چه تحصیل باشد، چه طلاق، چه تغییر شغل، تشخیص بیماری تولد یا ازدست‌دادن فرزند. میشل اوباما با نوشتن کتاب نور درون امیدوار است که بتواند به خوانندگانش کمک کند تا محکم و استوار به راهشان ادامه دهند. او با به اشتراک گذاشتن طوفان‌هایی که پشت سر گذاشته به افراد یاد می‌دهد تا از بیرون به طوفان‌های زندگی یک انسان ۶۰ساله نگاه کنند و ترس‌ها و نگرانی‌های او را بررسی کنند که حالا توانسته از طوفان گذر کند.

میشل اوباما در کتاب نور درون سؤالاتی را مطرح می‌کند و قصد دارد پاسخ‌های آن‌ها را بررسی کند هرچند که خود معتقد است تمام پاسخ‌ها را نمی‌داند؛ اما معتقد است همه می‌توانند محکم‌تر روی پاهایشان بایستند. او پرسش‌های متفاوتی را برای روزگار کنونی و پیرامون ایستادگی هنگام مشکلات و تغییرات مطرح می‌کند؛ مانند اینکه چگونه سازگار شویم؟ با بی‌ثباتی‌های دنیای کنونی چگونه کنار بیاییم تا کمتر آزرده شویم؟ چه ابزارهایی برای محافظت از خودمان داریم؟ ستون‌های حمایتی اضافی را از کجا پیدا کنیم؟ و چگونه می‌توانیم برای دیگران امنیت و ثبات به ارمغان بیاوریم؟

کتاب نور درون در ۱۰ فصل تنظیم شده است. عناوین فصل‌های کتاب عبارت است از: «فصل اول: قدرت کارهای کوچک»، «فصل دوم: رمزگشایی ترس‌ها»، «فصل سوم: آغاز مهربانی»، «فصل چهارم: آیا من دیده می‌شوم؟»، «فصل پنجم: میز آشپزخانۀ من»، «فصل ششم: همسرداری»، «فصل هفتم: آشنایی با مادرم»، «فصل هشتم: کلیت ما»، «فصل نهم: زرهی که بر تن می‌کنیم» و «فصل دهم: اوج گرفتن»

خواندن کتاب نور درون را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های توسعه فردی، موفقیت و خودیاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نور درون

«بچه بودم که پدرم برای اینکه بتواند موقع راه‌رفتن تعادلش را حفظ کند، از عصا استفاده کرد. دقیقاً یادم نمی‌آید کی سروکلۀ این عصا در خانۀ ما که آن زمان در منطقۀ جنوبی شیکاگو بود پیدا شد. فکر می‌کنم چهار یا پنج‌ساله بودم. آن عصا اولین ره‌آورد ام‌اس بود، بیماری ای که باعث شد پای چپ پدرم به‌شدت بلنگد. درحالی‌که پدرم به فعالیت‌های روزانه‌ای مانند کار در تصفیه‌خانۀ آب شهری و کمک به مادرم در امور خانه و تلاش برای تربیت فرزندانی شایسته مشغول بود، ام‌اس آرام و بی‌صدا و شاید خیلی پیش از آنکه نشانه‌ای بروز دهد، بدنش را تحلیل برده و دستگاه عصبی مرکزی‌اش را تخریب و پاهایش را ضعیف کرده بود.»