کتاب برونته

کتاب برونته نوشتۀ پالی تیل با ترجمۀ مزدک بلوری در نشر نی به چاپ رسیده است. این کتاب، نمایشنامه‌ای در ۲ پرده است و خواهران برونته را در حال نوشتن رمان‌هایشان به تصویر می‌کشد.

درباره کتاب برونته

کتاب برونته، نمایشنامه‌ای در ۲ پرده است. نمایش‌نامه با مقدمه‌ای آغاز می‌شود که طی آن هنرپیشه‌ها لباس‌های امروزی‌شان را با لباس‌های دورهٔ ویکتوریا عوض می‌کنند و با عوض کردن لباس وارد نقش‌شان می‌شوند. صحنهٔ نمایش، شبیه سالن تمرین در اواخر جلسۀ تمرین است. اشیای مربوط به نمایش همراه با تکه‌های مختلفی از اثاثیهٔ دورهٔ ویکتوریا اطراف سالن را پر کرده است. همه‌جا کتاب پراکنده است. برخی کتاب‌های قدیمی و جدید دربارهٔ خواهران برونته. وقتی تماشاچیان وارد می‌شوند هنرپیشه‌ها از قبل روی صحنه حاضرند و لباس تمرین امروزی به تن دارند. آن‌ها پشت میزی نشسته‌اند و مشغول مطالعهٔ کتاب‌هایی دربارهٔ خواهران برونته هستند.

زمان حال، در پردهٔ نخست نمایش‌نامه برونته، روزی در ژوئیهٔ ۱۸۴۵ است که ان و برانول از تورپ گرین که در آن معلم سرخانه هستند، بازمی‌گردند. در این زمان، امیلی در حال نوشتن بلندی‌های بادگیر بود و شارلوت می‌خواست نوشتن جین ایر را آغاز کند. برای همین کتی، قهرمان بلندی‌های بادگیر و برتا، زن دیوانهٔ رمان جین ایر در صحنه‌ها حضور دارند.

کتی و برتا هم‌زمان که به ذهن خالقان‌شان می‌آیند بر روی صحنه ظاهر می‌شوند. کتی بسیار شبیه آنچه در بلندی‌های بادگیر است ظاهر می‌شود. امیلی در حال نوشتن آن بخش از رمان است که کتی دچار تب و هذیان شده و به پایان زندگی‌اش نزدیک است. او بالشش را پاره کرده و با وسواس می‌کوشد نام پرنده‌هایی را به یاد بیاورد که پَرشان در بالش ریخته‌ شده است، بدان امید که دوباره او را به کودکی‌اش پیوند دهد.

برتا، زن دیوانهٔ رمان جین ایر، نخستین بار در خیال دوران کودکی شارلوت ظاهر می‌شود که خود را دختری بسیار زیبا و مقبول همه می‌بیند. بعداً برتا به تجلی بخشی از وجود شارلوت بدل می‌شود که شارلوت دوست دارد انکار و از دیگران پنهان کند. در پردهٔ دوم، وقتی جین ایر شکل می‌گیرد، شارلوت نقش جین را بر عهده دارد و به‌عنوان فرشتهٔ مهربان ایفای نقش می‌کند که کانون اخلاقی داستان و نقطهٔ مقابل زن دیوانه است. باقی پردهٔ نخست نمایش‌نامه مجموعه‌ای است از بازگشت به دوران کودکی خواهران برونته که در اواخر پرده به ژوئیهٔ ۱۸۴۵ می‌رسد.

شخصیت‌های نمایشنامه برونته عبارت‌اند از:

خانوادهٔ برونته

پاتریک

شارلوت

برانْوِل

امیلی

ان

کتی

برتا

هنرپیشهٔ ایفاگر نقش پاتریک نقش شخصیت‌های زیر را نیز بازی می‌کند:

راچستر

آقای اِگِر

بِل نیکلز

ارثر

هنرپیشهٔ نقش برانول نقش شخصیت‌های زیر را نیز بازی می‌کند:

هیتکلیف: از رمان بلندی‌های بادگیر

خواندن کتاب برونته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به همۀ دوستداران ادبیات نمایشی، به‌ویژه نمایش‌نامه‌های تاریخی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب برونته

«صدای پاتریک شنیده می‌شود که مراسم خاکسپاری را اجرا می‌کند.

پاتریک: انسان، که از زن زاییده می‌شود، قلیل‌الایّام و پر از زحمات است.. (با صدای آهسته همزمان با دیالوگ زیر ادامه می‌دهد.)

امیلی: بعضی روزها چهار پنج نفر دفن می‌شوند.

شارلوت: و در میان آن‌ها مادر و دو خواهر بزرگ‌ترمان.

ان: انگشت‌هایم را روی حروف تراشیدهٔ سنگ گورها می‌کشم.

امیلی: صدای بیل از خانهٔ ما شنیده می‌شود. و صدای پدر هم. ما این واژه‌ها را، مانند بسیاری از جماعت عبادت‌کنندگان که پیش پدر می‌آیند، از حفظ می‌دانیم.

شارلوت: معدود افرادی خواندن بلدند. تعداد کمتری هم نوشتن.

مکث.

امیلی: آن سوی خانه خلنگ‌زار است.

امیلی با پیش‌بندی که بسته است می‌ایستد و از درِ عقب (رو به تماشاچیان) به بیرون نگاه می‌کند، به خلنگ‌زار. لباس‌هایش بدقواره‌اند و به تنش زار می‌زنند. قیافه‌اش وحشی و رام‌نشده به نظر می‌رسد. خواهرانش می‌آیند و پشت او در آستانهٔ در می‌ایستند.

شارلوت: بوته‌زار سوخته.

ان: این‌جا و آن‌جا سنگی و صخره‌ای.

امیلی: دیواری کوتاه که می‌پیچد و محو می‌شود. حتی مسیر نیز به جایی منتهی نمی‌شود. فقط بالای تپه، بعد هم آسمان.

بالای سر تماشاچیان را نگاه می‌کند. از کتاب وادرینگ هایتس:

می‌توانی قدرت باد شمالی را حدس بزنی وقتی چند بوتهٔ خشک خار می‌بینی که به غایت خم شده‌اند و شاخه‌های‌شان را به یک سو دراز کرده‌اند، گویی از خورشید صدقه طلب می‌کنند. گویی از خورشید صدقه طلب می‌کنند.

روزی در ژوئیهٔ ۱۸۴۵. امیلی دستش را به طرف دهانش می‌برد و برای شاهینش سوت می‌زند. خواهرها راه می‌افتند. شاهین با سرعت فرود می‌آید و روی دستش می‌نشیند. امیلی لحظه‌ای سرش را نوازش می‌کند، تکه‌ای گوشت به او می‌دهد و سپس رهایش می‌کند و شاهین را که در آسمان اوج می‌گیرد تماشا می‌کند. لحظه‌ای که شاهین را رها می‌کند، کتی با لباس خواب ظاهر می‌شود. او بالشش را به دست گرفته و پَری را جلوی نور نگه داشته است. امیلی دست‌هایش را با پیش‌بند پاک می‌کند و به طرف میز آشپزخانه برمی‌گردد.»