کتاب ناامنی

کتاب ناامنی نمایش‌نامه‌ای از هاله مشتاقی‌نیا است که نشر نی آن را منتشر کرده است. این اثر با قرار دادن چند شخصیت در مسیر سال‌ها دگرگونی، از زخم‌های به‌جا‌مانده از جنگ، فرسودگی روابط، میل به دیده‌شدن و ترس از تنهایی حرف می‌زند. متن نمایش‌نامه از خلال گفت‌وگوها و رفت‌وآمد میان زمان‌های مختلف، زندگی آدم‌هایی را دنبال می‌کند که هرکدام به‌نوعی در جست‌وجوی امنیت‌اند اما مدام به ناامنی‌های عاطفی، اجتماعی و درونی برمی‌خورند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ناامنی

کتاب ناامنی نوشته هاله مشتاقی‌نیا نمایش‌نامه‌ای است که زندگی چند شخصیت را در فاصله‌ای طولانی دنبال می‌کند و از دلِ رابطه‌ها، شکست‌ها و خاطره‌های جمعی، تصویری از اضطراب ماندگار می‌سازد. مرکز این جهان نمایشی رادین راد، آهنگ‌سازی است که میان آرمان هنری، زندگی مشترک، گذشته‌ی شخصی و فشارهای محیطی گرفتار مانده است. در کنار او دی‌نوش، کاوه و غزاله قرار دارند؛ شخصیت‌هایی که هرکدام زخمی پنهان، تمنایی ناتمام یا ترسی قدیمی را با خود حمل می‌کنند. فضای اثر از همان آغاز با صدای همهمه، آژیر، خبر مرگ و خاطره‌ی بمباران شکل می‌گیرد و نشان می‌دهد ناامنی فقط یک وضعیت بیرونی نیست، بلکه در ذهن و بدن آدم‌ها هم خانه کرده است.
کتاب ناامنی فقط بر یک بحران عاطفی تکیه ندارد و لایه‌های مختلفی را کنار هم می‌گذارد: زندگی هنری درگیر محدودیت، فرسایش ازدواج، حسرت مهاجرت، رقابت و رفاقت، افسردگی، میل به فرار و ناتوانی در ساختن یک پناه واقعی. نمایش‌نامه در چند بخش با عنوان‌هایی مثل رؤیا، حضور، خاطره، تنهایی و خداحافظ پیش می‌رود و با جابه‌جایی زمانی، مسیر شخصیت‌ها را از سال ۱۳۶۹ تا ۱۴۰۳ نشان می‌دهد. گفت‌وگوها نقش اصلی را در پیش‌برد متن دارند و از خلال آن‌ها گذشته، سوءتفاهم‌ها، آرزوهای خاموش و شکاف‌های عمیق رابطه‌ها آشکار می‌شود. آنچه این اثر را متمایز می‌کند، پیوند میان تاریخ اجتماعی و زندگی خصوصی است؛ به‌گونه‌ای که ترس از خاموشی، صدای آژیر، فشار کار، حذف‌شدن، تنهایی و حتی موفقیت، همگی در سرنوشت آدم‌ها اثر می‌گذارند. نتیجه، متنی است که هم بر صحنه‌ی بیرونی زندگی تمرکز دارد و هم بر آشوبی که در درون شخصیت‌ها جریان پیدا کرده است.

خلاصه کتاب ناامنی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب ناامنی سرگذشت چند انسان به‌هم‌پیوسته را روایت می‌کند که در سال‌های مختلف، میان عشق، کار، خاطره و فرسودگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. رادین راد، آهنگ‌سازی گرفتار بحران‌های شخصی و حرفه‌ای، در زندگی مشترکش با دی‌نوش نمی‌تواند پناهی بسازد که هر دو به آن نیاز دارند. هم‌زمان، حضور کاوه و غزاله در زندگی او گره‌های تازه‌ای می‌سازد و گذشته، حسرت و سوءتفاهم را پررنگ‌تر می‌کند. نمایش‌نامه قدم‌به‌قدم نشان می‌دهد که چگونه ترس، تنهایی، میل به فرار و ناتوانی در گفت‌وگو، رابطه‌ها را فرسوده می‌کند و آدم‌ها را به مرزهای خطرناک می‌رساند.

چرا باید کتاب ناامنی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب ناامنی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری از پیوند میان زخم‌های تاریخی و بحران‌های عاطفیِ زندگی شخصی ارائه می‌دهد.
• خواننده با شبکه‌ای از شخصیت‌ها روبه‌رو می‌شود که هرکدام شکل متفاوتی از ترس، تنهایی و میل به امنیت را تجربه می‌کنند.
• نمایش‌نامه با جابه‌جایی زمانی، تغییر آدم‌ها و رابطه‌ها را در طول سال‌ها نشان می‌دهد.
• گفت‌وگوهای اثر، بخش مهمی از کشمکش‌های پنهان میان عشق، کار، حسرت و فرسودگی را آشکار می‌کند.
• این کتاب برای کسانی که به نمایش‌نامه‌های شخصیت‌محور و رابطه‌های پرتنش علاقه دارند، ماده‌ی تأمل زیادی فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ناامنی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایش‌نامه‌های ایرانی که بر رابطه‌ها و تنش‌های درونی شخصیت‌ها تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به آثاری درباره‌ی اثر ماندگار جنگ، اضطراب و خاطره بر زندگی روزمره علاقه دارند.
• کسانی که مایل‌اند فرسایش یک زندگی مشترک و پیچیدگی رفاقت و دلبستگی را در قالب نمایش‌نامه دنبال کنند.
• مخاطبانی که از متن‌های گفت‌وگومحور با فضای تلخ، انسانی و تأمل‌برانگیز استقبال می‌کنند.
• دانشجویان و فعالان تئاتر که می‌خواهند با نمونه‌ای از شخصیت‌پردازی و کشمکش در نمایش‌نامه‌ی معاصر فارسی آشنا شوند.

بخشی از کتاب ناامنی

«دینوش: من از معمولی بودن فراری‌ام. نمی‌خوام یکی باشم مثل مامانم، مثل خاله‌م، مثل خیلی از زن‌های دیگه. یعنی نمی‌تونم. من با دلخوشی‌های اون‌ها ذوق نمی‌کنم. نمی‌دونی! شش ماهه دارن مدل لباس می‌بینن واسه امشب، اون وقت خودِ من... این پیرهنو هم تو انتخاب کردی!
رادین: نمی‌دونی چه خوشبختیِ بزرگیه، همین معمولی بودن.
دینوش: من آرزوهای بزرگ‌تری دارم.
رادین: دنبالِ نداشته‌هاتی؟ با من؟
دینوش: (با خنده.) پس فکر کردی چرا زنِ یه هنرمند شدم؟
رادین: این ترسناک‌ترین اعترافیه که آدم می‌تونه شبِ عروسیش بشنوه!
دینوش: (زیر خنده می‌زند.) اون‌قدرها هم ترسناک نیستم، فقط عشقو یه جورِ دیگه می‌خوام پیدا کنم، توی دنیای تو... (خیره به رادین.) دنیای تو که مثل یه جزیره‌ست، دور از همه. منو با خودت می‌بری؟
رادین: من متلاطم‌تر از این حرف‌هام.
دینوش: ولی من هیچ‌وقت به اندازۀ الان آرامش نداشتم. با همۀ آشفتگی‌هام تو که با منی خیالم راحته.»