کتاب کودک، خانواده و جهان خارج

کتاب کودک، خانواده و جهان خارج نوشتهٔ دی وی وینی کات و ترجمهٔ آسیه اناری و محمدعلی مظاهری تهرانی و مجید مظاهری تهرانی است. انتشارات نسل یاسان این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب کودک، خانواده و جهان خارج

کتاب کودک، خانواده و جهان خارج حاوی مجموعه سخنرانی‌های دی وی وینی کات در شبکهٔ جهانی بی‌بی‌سی است که در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی ایراد شده بود. او بر اعتمادبه‌نفس و باور مادران به خویش تأکید داشته و چنان با مادران جوان سخن گفته که گویی با متخصصانی حرفه‌ای روبه‌رو است. به‌باور وینی‌کات، قدرت مادرگری امری ذاتی و خودانگیخته و اجتناب‌ناپذیر است؛ او همچنین تنها رسالت خود را زدودن زنگارِ اطلاعات و باورهای اکتسابی نادرست از این توان بالقوه دانسته است. اسن کتاب سه بخش دارد؛ «مادر و کودک» و «خانواده» و «جهان خارج». این کتاب دربارهٔ مادران و فرزندان، والدین و کودکان و در نهایت دربارهٔ کودکان در مدرسه و در دنیایی وسیع‌تر است.

خواندن کتاب کودک، خانواده و جهان خارج را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پدرها و مادرها پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کودک، خانواده و جهان خارج

«بسیاری از مادران این سوال را مطرح می‌کنند که: «پدر چطور؟» من فکر می‌کنم برای هرکسی واضح و روشن است این که آیا پدر کودکش را می‌شناسد یا نه، بستگی به کاری دارد که مادر در مورد این مساله انجام می‌دهد. دلایل بسیاری وجود دارد که چرا برای یک پدر سخت است در تربیت و پرورش کودکش شرکت کند و یک دلیل دیگر این است که شاید او به ندرت وقتی کودک بیدار است در خانه باشد. اما اغلب اوقات،‌ حتی وقتی پدر در خانه است، برای مادر کمی سخت است بفهمد چه موقع از همسرش استفاده کند و چه موقع بخواهد که او سر راهش نباشد و مانع کارش نشود. بدون شک، اغلب اوقات خیلی راحت‌تر است قبل از آمدن پدر به خانه، کودک را به تختخوابش ببرید و بخوابانید، درست همانطور که شستن ظرف‌ها و پختن غذا را قبل از آمدن همسر انجام می‌دهید. اما بسیاری از شما، با تجربهٔ خودتان این مساله را قبول دارید که در رابطهٔ بین زوج‌ها این کمک بزرگی است که آنها هر روز در جزئیات ریز و ظریفِ کار مراقبت از نوزادشان مشارکت داشته باشند؛ جزئیات ظریفی که در نظر اشخاص بیرونی چرند و بی‌اهمیت هستند. اما در این زمان به‌خصوص هم برای والدین و هم برای کودک اهمیت بسیار زیادی دارند. البته به‌تدریج که کودک رشد می‌کند و به مرحلهٔ تاتی‌تاتی کردن می‌رسد و بعد تبدیل به یک کودک نوپا می‌شود، این جزئیات پربارتر می‌شوند و همین مساله می‌تواند باعث عمیق‌تر شدن رابطه بین پدر و مادر شود.

می‌دانم بعضی از پدرها ابتدا نسبت به کودکانشان خیلی بی‌میل و محتاط هستند و بدون شک بعضی از آنها را هرگز نمی‌توان وادار کرد به نوزادان علاقه‌مند باشند؛ اما در هر صورت مادران می‌توانند از همسرانشان بخواهند در کارهای کوچک به آنها کمک کنند. می‌توانند حمام گرفتن بچه را در حالی انجام دهند که پدر می‌ببیند و حتی اگر دوست داشته باشد در آن شرکت کند. همان‌طور که گفتم این کاملاً بستگی زیادی به رفتار مادر در این مورد، دارد.

نمی‌توان گفت در تمام موارد خوب است پدر زود وارد کار شود. افراد خیلی با هم فرق دارند. بعضی از مردان احساس می‌کنند گویا می‌توانند نسبت به همسرانشان مادران بهتری باشند یا می‌توانند مایهٔ دردسر باشند. این مخصوصاً وقتی درست است که آنها می‌توانند به راحتی و با موفقیت وارد کار شوند و تقریباً به مدت نیم ساعت «مادران» خیلی صبوری باشند و بعد دوباره از صحنه خارج شوند؛ در حالی که از این حقیت چشم‌پوشی می‌کنند که مادران باید هر روز به طور پیوسته و در هر روز به مدت بیست و چهار ساعت مادران خوبی باشند. ممکن است در بعضی از موارد پدرانی هم باشند که واقعاً می‌توانند از همسران خود بهتر مادری کنند، اما با این حال نمی‌توانند مادر باشند. بنابراین باید برای بیرون آمدن از این مشکل راهی پیدا کرد. البته غیر از این راه که به مادر اجازه دهیم به‌تدریج از صحنه خارج شود. معمولاً مادران می‌دانند خوب عمل می‌کنند؛ پس می‌توانند به همسرانشان اجازه دهند اگر دوست دارند در این کار وارد شوند.»