کتاب در شب هر خونی سیاه است

کتاب در شب هر خونی سیاه است نوشته‌ی دیوید دیوپ با ترجمه‌ی علی خوروش روایتی تیره، شخصی و تکان‌دهنده از جنگ جهانی اول و حضور سربازان سنگالی در جبهه‌های فرانسه است. این کتاب که نشر هیرمند آن را منتشر کرده است، از دل اعتراف‌ها و ذهن آشفته‌ی یک سرباز سیاه‌پوست، خشونت، جنون، دوستی و احساس گناه را در دل میدان نبرد دنبال می‌کند. راوی درگیر مرگ دوست صمیمی‌اش مادمبا و تبدیل‌شدن خود به هیولایی است که دیگران از او می‌ترسند. در شب هر خونی سیاه است با نثری پرجزئیات، فضای کانال‌ها، گل، خون، موش‌ها و ترس سربازان را به تصویر کشیده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب در شب هر خونی سیاه است

کتاب در شب هر خونی سیاه است داستان آلفا ان‌دیایه، سرباز سنگالی ارتش فرانسه در جنگ جهانی اول است که دیوید دیوپ او را در مرکز یک اعتراف طولانی، پر از تکرارهای وسواس‌گونه و بازگشت‌های ذهنی قرار داده است. آلفا از همان سطرهای آغازین، خود را در حال توضیح «نباید این کار را می‌کردم» معرفی می‌کند و متن به‌تدریج نشان می‌دهد این کار چیست: رهاکردن دوستش مادمبا در مرگی طولانی و سپس آغاز چرخه‌ای از خشونت عامدانه علیه سربازان دشمن. کتاب در شب هر خونی سیاه است در فصل‌های پی‌درپی، مثل موج‌هایی که مدام برمی‌گردند، میان لحظه‌ی مرگ مادمبا، حمله‌ها، بازگشت به کانال، شایعات درباره‌ی «سرباز جادوگر» و خاطرات روستای گراندیول در سنگال رفت‌وآمد می‌کند. دیوپ در این کتاب به‌جای تمرکز بر تاریخ رسمی، به شکاف‌های آن سرک کشیده است: سربازان سیاه‌پوستی که برای ایجاد رعب به خط مقدم فرستاده شدند، با خنجرهای پهن و تصویری که از آن‌ها به‌عنوان «وحشی» ساخته شد. کتاب در شب هر خونی سیاه است در عین روایت صحنه‌های خشن، مدام به پرسش‌های اخلاقی بازمی‌گردد: انسانیت در میدان جنگ چه معنایی دارد، چه کسی واقعاً «وحشی» است و احساس گناه چگونه می‌تواند ذهن یک سرباز را از درون بجود. آلفا در گفت‌وگو با خود، با خدا، با مادمبا و با دشمنان چشم‌آبی، مرز میان دیوانگی موقت جنگ و دیوانگی دائمی را می‌کاود و نشان می‌دهد چگونه قهرمان واحد می‌تواند در نگاه دیگران به جادوگر، روح‌خوار و خودِ مرگ تبدیل شود.

خلاصه داستان در شب هر خونی سیاه است

آلفا ان‌دیایه، سرباز سنگالی، شاهد مرگ طولانی و دردناک دوستش مادمبا در میدان جنگ است؛ دوستی که سه بار از او می‌خواهد گلویش را ببرد و راحتش کند، اما آلفا به‌خاطر «ندای وظیفه» این کار را نمی‌کند. پس از مرگ مادمبا، احساس گناه و خشم در ذهن آلفا به وسواس تبدیل می‌شود و او تصمیم می‌گیرد کاری را که برای دوستش نکرده، برای دشمن انجام دهد. او شب‌ها از کانال بیرون می‌خزد، سربازان چشم‌آبی را در «سرزمین بی‌صاحب» به دام می‌اندازد، شکمشان را می‌درد، گلویشان را می‌برد و دست راستشان را به‌عنوان غنیمت با خود می‌آورد. با افزایش تعداد این دست‌ها، همرزمان سیاه و سفید او را دیگر قهرمان نمی‌بینند، بلکه «سرباز جادوگر» و روح‌خواری می‌دانند که خودِ مرگ را با خود حمل می‌کند و باید از او ترسید.

چرا باید کتاب در شب هر خونی سیاه است را بخوانیم؟

در شب هر خونی سیاه است جنگ را نه از زاویه‌ی استراتژی و تاریخ، بلکه از درون ذهن سربازی نشان می‌دهد که میان وظیفه، دوستی، انتقام و جنون گرفتار شده است. این کتاب تصویری نادر از سربازان آفریقایی در ارتش فرانسه ارائه کرده است و نشان می‌دهد چگونه برچسب «وحشی» بر بدن‌های سیاه حک می‌شود و در عین حال خشونت واقعی از کجا می‌آید.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به ادبیات جنگ، روایت‌های روان‌شناختی از احساس گناه و جنون، و همچنین به موضوع استعمار، نژاد و سربازان آفریقایی در جبهه‌های اروپا علاقه‌مند هستند. همچنین برای مخاطبانی مناسب است که به دنبال متنی تیره، پرجزئیات و تأمل‌برانگیز درباره‌ی خشونت‌اند.

بخشی از کتاب در شب هر خونی سیاه است

«... می‌دانم، می‌فهمم، نباید این کار را می‌کردم. من آلفا ان‌دیایه فرزندِ یک پدرِ پیرِ پیرم، می‌فهمم، نباید این کار را می‌کردم. به خداوندیِ خدا که همین حالا فهمیده‌ام افکارم تنها به خودم تعلق دارد و می‌توانم به هر چه می‌خواهم فکر کنم ولی حرفی نخواهم زد. شاید تنها کسانی که افکارِ محرمانه‌یِ خود را به آن‌ها گفته باشم همرزمانم باشند که آن‌ها هم با کاسه‌های خالی چشم، دست‌وپای قطع شده و صورت‌های از ریخت افتاده به آن دنیا خواهند رفت، طوری که خداوند هم از آفتابی شدن آن‌ها در بهشتِ خود خجالت می‌کشد و تنها شیطان آمادهٔ استقبال از آنان در جهنم است، البته آنان نیز هرگز نخواهند فهمید که من واقعاً که بودم. چیزی هست که نه نجات یافتگان جنگ و نه پدر پیرم و نه مادرم- اگر هنوز زنده باشد- نخواهند فهمید. شرمساری، به اندوهِ مرگ من اضافه نخواهد شد. آن‌ها هرگز تصوری از چیزهایی که از ذهنم گذشته، کارهایی که کرده‌ام و عمقِ باتلاقی که جنگ مرا در آن فرو برد نخواهند داشت. خدا می‌داند که تمام افتخارات خانواده‌ام در امان خواهند ماند؛ افتخاراتِ ظاهری. می‌دانم، می‌فهمم که نباید این کار را می‌کردم. در دنیایِ دیروزی‌ام هیچ جرات و جسارتی نداشتم و خدا می‌داند که در دنیایِ امروزم جرات دارم به هر چیزِ غیرقابلِ تصوری فکر کنم. هیچ ندای بازدارنده‌ای در سرم نمی‌پیچد؛ نه صدایی از نیاکانم و نه صدایی از پدر و مادرم، همه در لحظه‌ای که تصور کردم کاری می‌خواهم انجام دهم - و انجامش هم دادم- در گوشم خاموش شدند. اکنون می‌دانم و به تو قسم می‌خورم که این را درست لحظه‌ای کاملاً درک کردم که متوجه شدم می‌توانم به هرچه می‌خواهم فکر کنم. این‌طور اتفاق افتاد؛ همه چیز ناگهانی و بدون هیچ اخطاری، بی‌رحمانه به سرم برخورد کرد، مثل بذرهای غول‌پیکرِ جنگ از آسمانِ سربی بر سرم بارید، در روزی که مادمبا دیوپ مُرد.»