کتاب خانه ام آتش گرفته ست

کتاب خانه ام آتش گرفته ست نوشته آریل دورفمن و ترجمه زرین جوادی، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که نشر هیرمند آن را منتشر کرده است.
این اثر به سراغ زندگی آدم‌هایی می‌رود که زیر فشار سانسور، ترس، سوءظن و خشونت سیاسی روزگار می‌گذرانند، اما در همان فضای تیره، هنوز نشانه‌هایی از وفاداری، مقاومت و انتخاب اخلاقی دیده می‌شود. داستان‌ها فقط از سرکوب نمی‌گویند؛ از لحظه‌ای می‌گویند که یک انسان باید تصمیم بگیرد تا کجا با ترس کنار بیاید و از کجا دیگر نه.
نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خانه ام آتش گرفته ست

کتاب خانه ام آتش گرفته ست نوشته آریل دورفمن، مجموعه‌ای ۱۰ داستانی است که فضای آن از تجربه‌ی حکومت نظامی، سانسور، تبعید، مراقبت دائمی و زندگی در سایه‌ی ترس شکل می‌گیرد. مترجم در مقدمه توضیح داده است که این داستان‌ها در پیوند با سال‌های سرکوب و کشتار نوشته شده‌اند و دورفمن در آن‌ها سراغ موقعیت‌هایی رفته که انسان ناچار است میان امنیت، سکوت، وفاداری، عشق و وجدان خود یکی را انتخاب کند. در این مجموعه، سیاست فقط یک پس‌زمینه نیست؛ نیرویی است که وارد خانه، رابطه، زبان و حتی خیال آدم‌ها می‌شود.

کتاب خانه ام آتش گرفته ست فقط بر رخدادهای بیرونی تکیه ندارد، بلکه نشان می‌دهد ترس چگونه به درون آدم‌ها راه پیدا می‌کند و نگاه آن‌ها را به نزدیک‌ترین افراد زندگی‌شان تغییر می‌دهد. در یکی از داستان‌ها، یک ممیز حکومتی هنگام خواندن رمانی ممنوعه، کم‌کم خودش را در متن پیدا می‌کند و مرز میان وظیفه‌ی اداری و بحران شخصی‌اش از بین می‌رود. در داستانی دیگر، نامه‌ای ظاهراً خصوصی، لایه‌های پیچیده‌ای از سوءتفاهم، تعصب و خشونت پنهان را آشکار می‌کند. بعضی روایت‌ها از دل خانواده می‌گذرند، بعضی از دل خیابان و اداره، و بعضی از دل حافظه و فقدان؛ اما همه در یک نقطه به هم می‌رسند: اینکه قدرت سیاسی فقط بدن‌ها را کنترل نمی‌کند، بلکه زبان، اعتماد و روابط انسانی را هم فرسوده می‌کند.

کتاب خانه ام آتش گرفته ست از نظر حال‌وهوا میان تلخی، اضطراب و نوعی امید سرسخت در رفت‌وآمد است. شخصیت‌های آن قهرمان‌های پرزرق‌وبرق نیستند؛ بیشتر آدم‌های عادی‌اند که در لحظه‌ای حساس باید تصمیمی بگیرند که شاید کوچک به‌نظر برسد، اما معنای زندگی‌شان را عوض می‌کند. همین تمرکز بر آدم‌های بی‌نام‌ونشان، به داستان‌ها نیرویی انسانی داده است. این کتاب تصویری از جامعه‌ای می‌سازد که در آن هر حرکت ساده می‌تواند بار اخلاقی و سیاسی پیدا کند و هر سکوتی معنایی فراتر از سکوت داشته باشد.

خلاصه داستان خانه ام آتش گرفته ست

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب خانه ام آتش گرفته ست مجموعه‌ای از ۱۰ داستان کوتاه است که هرکدام بخشی از زندگی انسان‌ها را در فضای سرکوب روایت می‌کنند. در یکی از داستان‌های مهم مجموعه، ممیزی باسابقه مأمور بررسی رمانی می‌شود که به‌روشنی علیه دیکتاتوری نوشته شده است. او در حین خواندن، شباهتی هولناک میان خودش و یکی از شخصیت‌های کتاب پیدا می‌کند و همین کشف، نگاهش را به شغل، پسرش و جایگاهش در نظامی که به آن خدمت کرده تغییر می‌دهد. در داستان‌های دیگر نیز آدم‌ها با ترس، خیانت، سوءظن، عشق، حافظه و مسئولیت اخلاقی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و هر روایت، لحظه‌ای از انتخاب را پیش چشم می‌گذارد.

چرا باید کتاب خانه ام آتش گرفته ست را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب خانه ام آتش گرفته ست را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب نشان می‌دهد سرکوب سیاسی چگونه وارد زندگی روزمره و روابط خانوادگی می‌شود.
• داستان‌ها موقعیت‌هایی را پیش می‌کشند که در آن‌ها انتخاب اخلاقی از هر شعار مهم‌تر می‌شود.
• خواننده با چهره‌های مختلف ترس، خودسانسوری، سوءظن و مقاومت آشنا می‌شود.
• مجموعه، به‌جای تمرکز بر شخصیت‌های استثنایی، آدم‌های عادی را در لحظه‌های تعیین‌کننده دنبال می‌کند.
• تنوع داستان‌ها امکان می‌دهد موضوع قدرت و آزادی از زاویه‌های مختلف دیده شود.
• مقدمه‌ی مترجم زمینه‌ای روشن برای فهم جایگاه این داستان‌ها در کارنامه‌ی آریل دورفمن فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب خانه ام آتش گرفته ست به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاهی که بر ترس، قدرت و مسئولیت فردی تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به روایت‌های سیاسی و انسانی درباره‌ی زندگی زیر سایه‌ی دیکتاتوری علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند ببینند سانسور و سرکوب چه اثری بر خانواده، عشق و اعتماد می‌گذارد.
• مخاطبانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با فضای پرتنش و تأمل‌برانگیز لذت می‌برند.
• خوانندگانی که به آثار آریل دورفمن و جهان فکری او کنجکاوند.

بخشی از کتاب خانه ام آتش گرفته ست

«جمعه صبح، به‌محض خواندن متن، فهمید ناچار خواهد شد آن را سانسور کند.
طبق معمول، اشاره‌ها به حکومت، تلویحی بود. اگر مسئله فقط چند کلمه اینجا و آنجا بود، تنها کاری که باید می‌کرد، خط زدن کلمات موهن، محدود کردن چند پاراگراف، تغییر بعضی معانی و درنهایت دادن مجوز چاپ مشروط بود. اما ماجرا به این سادگی نبود. این رمان، چرخش، حمله‌ای مستقیم، ویرانگر و بی‌رحمانه به فساد، رشوه‌خواری و سرکوب حکومت بود.
دون آلفونسو از اینکه دوستش برگانته، ویراستار بخش، از او خواسته بود حتی نگاهی به این متن بیندازد شگفت‌زده شد. طبق قوانین، دیگر تأیید اولیهٔ یک نوشته، مانند دوره‌های بسیار محدود قبل، الزاماً واجب نبود. حالا کتاب‌ها بعد از انتشار بررسی می‌شدند. و این تغییر، انتشاراتی‌ها را مجبور به خودسانسوری بی‌امانی کرده بود؛ هیچ‌کس نمی‌خواست هزاران نسخه کتاب در انبار دراندشت و نمور وزارت اطلاعات خاک بخورد.
تا صفحهٔ سی این واقعیت آشکار شده بود، بااین‌حال دون آلفونسو که معمولاً مرد تأثیرپذیری نبود و برعکس، به قضاوت‌های برق‌آسا و به‌دور از احساساتش مشهور بود، خود را به‌دست افسون متن سپرد؛ به‌دست نثر منعطف، پراحساس و غافل‌گیرکننده‌ای که گویی هر کلمه در آن مشغول معاشقه با آوای خود بود. به خواندن ادامه داد.»