کتاب هایدن وایت

کتاب «هایدن وایت» نوشتۀ هرمان پاول و ترجمۀ محمد غفوری است و انتشارات آوند دانش آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب هایدن وایت

پالیتی یکی از برجسته‌ترین انتشارات در حوزۀ علوم‌انسانی و اجتماعی است که کتاب‌هایی دربارۀ مباحث روز و پیشرو و عقیده‌های فلسفی سیاسی معاصر منتشر می‌کند و باعث بحث‌های مختلف بین نهادهای عمومی و اجتماعی در سراسر دنیا می‌شود. مجموعه کتاب‌های متفکران مطرح معاصر در زمرهٔ کارهایی است که انتشارات پالیتی به چاپ رسانده است. آثار این مجموعه گلچینی از ایده‌های متفکرانی است که بیشترین اثر را بر یک یا چند بستر اجتماعی از زمانهٔ معاصر گذاشته‌اند و خوانندگان عمومی چندان با آن‌ها آشنا نیستند. مجموعه‌ی متفکران مطرح معاصر با بررسی کارهای مهم‌ترین اندیشمندان غربی، مرزهای تفکر بین مکاتب فکری آکادمیک و جریان‌های عرفی سنتی مختلف را در هم می‌آمیزد.

هایدن وایت یکی از کتاب‌های مجموعۀ متفکران مطرح معاصر است که ایده‌های یکی از مؤثرترین فیلسوفان تاریخ معاصر، یعنی هایدن وایت را معرفی، بررسی و توجیه می‌کند. ازآنجاکه این متفکر روند روایت و اسناد تاریخی را نقد کرده است و بیشتر افکار و ایده‌های هایدن وایت درست تفهیم نشده است، هرمان پاول تلاش کرده است تا در کتاب هایدن وایت به تشریح نظریات او بپردازد.

کتاب هایدن وایت در ۶ فصل تنظیم شده است. عناوین فصل‌های کتاب عبارت است از: «درآمد: چگونه هایدن وایت بخوانیم؟»، «فصل اول: تاریخ‌گرایی اومانیستی: وایتِ ایتالیایی»، «فصل دوم: تاریخ‌نگاری رهایی‌بخش: سیاستِ تاریخ»، «فصل سوم: تخیل تاریخی: چهار اسلوب واقع‌گرایی»، «فصل چهارم: قدرتِ گفتمان: ماجراجویی ساختارگرایانهٔ وایت»، «فصل پنجم: نقاب‌های معنا: رویارویی با امر والا»، «فصل ششم: صناعی کردن تاریخ: وایتِ مدرنیست»

خواندن کتاب هایدن وایت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دانشجویان رشتۀ تاریخ، مورخان و علاقه‌مندان به فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب هایدن وایت

«می‌توان تصور کرد که ادعای برانگیزانندۀ وایت مبنی بر اینکه تمایز مزبور میان فلسفۀ نظرورزانه و تحلیلی تاریخ به همان اندازه پنهان کننده است که آشکارکننده، چه ولوله‌ای درانداخته است. وایت می‌گفت فلسفۀ نظرورزانۀ تاریخ تنها آن چیزی را صریح می‌کند که فلسفۀ تحلیلی تاریخ قصد دارد آن را تلویحی برجای گذارد. مسلماً منظور او این نبود که فیلسوفان تاریخ در نحلۀ تاریخی به‌گونه‌ای تلویحی به نظریه‌های آگوستینی، هگلی یا مارکسی دربارهٔ تحول تاریخی یاری می‌رسانند.»