کتاب ابزارهای کمدی نویسی

کتاب ابزارهای کمدی نویسی نوشتهٔ استیو کاپلان با ترجمهٔ مهدی کیا در نشر چشمه به چاپ رسیده است. این کتاب دربارهٔ مسئلهٔ جدی بانمک‌بودن سخن می‌گوید و ابزارهای مورد نیازتان برای رسیدن به یک کمدی جذاب و تروتمیز را در اختیارتان قرار می‌دهد.

درباره کتاب ابزارهای کمدی نویسی

بخش اول کتاب دربارهٔ شناخت کمدی است. بعد از مطالب نظری، مباحث عملی آغاز می‌شود: «ابزارهای کمدی‌نویسی» ابزارهای بخش دو براساس بیش از یک دهه تحقیق، تجربه و امتحان به دست آمده است، با این هدف نهایی که ابزارها و اصولی که برای فهمیدن، نوشتن، کارگردانی و اجرای کمدی به آن احتیاج دارید در اختیارتان قرار گیرد. بخش ۳ شامل مطالبی است دربارهٔ شوخی‌ها و سیتکام‌ها. پاسخ به سؤال‌های متداول هم در این بخش آمده است. 

مفاهیمی که در این کتاب وجود دارد، این توانایی را به شما می‌دهد که بدانید کمدی دقیقاً چطور خوب از آب درمی‌آید، چرا خوب از آب درمی‌آید و وقتی خوب از آب درنمی‌آید چه مشکلی پیش آمده است. این کتاب ابزارهایی برای حل مشکل در اختیارتان می‌گذارد تا بتوانید جریان کمدی را حفظ کنید. ایده‌هایی («ابزارهایی») که در کتاب ابزارهای کمدی نویسی آمده‌اند به بازیگرها و کارگردان‌ها و نویسنده‌های بی‌شماری کمک کرده‌اند.

کتاب ابزارهای کمدی نویسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به کمدین‌ها و دوستداران یادگیری اصولی کمدی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب ابزارهای کمدی نویسی

«یک مشکل این است که بسیاری از این تعاریف را می‌توان دربارهٔ درام هم به کار برد. آیا مرگ فروشنده و برخیز و بخوان! ۵۳هم دارای ویژگی «تشدید واقعیت» نیستند؟ و اگرچه «غیرمنتظره» می‌تواند به معنای فیلی باشد که دامنِ باله پوشیده، که خیلی بامزه است، ممکن است به معنای اصابت گلوله بین دو چشم هم باشد که قطعاً‌کمدی نیست. علاوه‌براین، اگرچه بسیاری از این مفاهیم دارای عناصری‌اند که در کمدی یافت می‌شود، اغلب آن‌ها صرفاً مفهوم‌اند. استفادهٔ مدام از آن‌ها به صورت عملی دشوار است. بله، همهٔ ما مقالاتی را که وعدهٔ «۴۳ تکنیک بی‌نظیر برای کمدی‌نویسی» می‌دهند خوانده‌ایم، اما فهرستی ناهم‌خوان و نامربوط از ترفندها و نصایح واقعاً چه‌قدر سودمند است؟ مقصودم این است که فرض کنید وسط پردهٔ دوم فیلم‌نامه هستید، به صفحهٔ سفید زُل زده‌اید، نمی‌دانید بعد چه اتفاقی باید بیفتد و کدام مسیر را باید انتخاب کنید، در چنین شرایطی کسی در گوش‌تان زمزمه می‌کند: «طعنه‌آمیز بنویس!» «نامتجانس‌ها رو کنار هم بذار!» «احساس تشدیدشدهٔ واقعیت رو به کار ببر!» توصیهٔ بدی نیست، اما چه‌طور باید آن را عملی کرد؟

بالاخره این کمدی کوفتی چیست؟ برخلاف «بانمک»، کمدی یک شکل هنری با زیبایی‌شناسی خاص خود است که نظر شخصی افراد تأثیر چندانی در آن ندارد. کمدی یکی از کهن‌ترین شکل‌های هنری است که تاریخ پیدایش آن به حوالی همان دورانی برمی‌گردد که تراژدی، فرم دیگر هنرِ نمایش، پدید آمد. اما از همان آغاز، کمدی رادنی دنگرفیلدِ فرم‌های هنری بود و هیچ ارج‌وقربی نداشت.

ارسطو یک کتاب کامل به نام بوطیقا صرفاً دربارهٔ هنر تراژدی نوشت، اما با یکی دو جمله از کنار کمدی گذشت. از آن زمان تاکنون، از لحاظ جدی گرفته شدن، کمدی در سرازیری بوده. دوهزار و پانصد سال بعد، وودی آلن گِله کرد کسانی را که کمدی می‌نویسند و کارگردانی می‌کنند «داخل آدم حساب نمی‌کنند.»

حتی خود این جمعِ کوچک اهالی کمدی هم به‌ندرت دربارهٔ این‌که کمدی دقیقاً چیست توافق دارند. ارسطو گفته کمدی آن چیزی است که مضحک باشد و درعین‌حال آزاردهنده نباشد، چون کمدی دربارهٔ کسانی است که «بدتر» یا «پایین‌تر» از افراد معمولی‌اند. آنری برگسون، فیلسوف فرانسوی، می‌پنداشت کمدی «موجودی زنده با رفتاری ماشین‌وار» است، که یعنی انسان رفتاری ماشین‌وار داشته باشد. زیگموند فروید و سایر روان‌شناسان نظریه‌ای دارند مبنی‌بر این‌که کمدی صرفاً مکانیسم دفاعی پیچیده‌ای است که از ما در برابر خطراتِ آسیب‌های احساسی محافظت می‌کند.»