کتاب جشن پارسی

«جشن پارسی» نوشته ساسان ابراهیمی(-۱۳۵۰)، پیرامون فرهنگ، آداب و رسوم کُهَن ایرانیان است. در بخشی از کتاب پیرامون جشن‌های ایرانی می‌خوانیم: بررسی جشن‌های ایرانی و زمان برگزاری آنها نشان دهنده ویژگی‌هایی مشترک در میان همه آنهاست نخست اینکه تقریباً همگی در پیوند با پدیده‌های طبیعی و کیهانی و اقلیمی هستند و به همین دلیل کوشش شده است تا زمان برگزاری آنها هر چه بیشتر با تقویم طبیعی منطبق باشد. دوم اینکه نمی‌توان آنها را متعلق به دین خاصی دانست هرچند برخی تلاش می‌کنند تا این جشن‌ها را در پیوند مستقیم با ادیان بدانند. سومین ویژگی گردهمایی‌ها و مراسم ایرانی در این است که با سرور و شادی همراه هستند و غم و اشک و گریه در آنها جایی ندارد. چهارمین ویژگی جشن‌ها و مراسم ایرانی در احترام به همه مظاهر طبیعت است در هیچکدام از آیین‌های ایرانی اثری از خشونت و بدرفتاری نسبت به گیاهان و حیوانات دیده نمی‌شود، بلکه حتی با آیین‌هایی همراه است که به انگیزه پاکیزگی و نگهداری از محیط زیست برگزار می‌شود. ویژگی پنجم، پیوند ناگسستنی جشن‌های ایرانی با آتش است حتی اگر آن جشن پیوند چندانی با آتش نداشته باشد، اما عموماً اخگری کوچک به آن رسمیت و تقدسی بیشتر می‌بخشید. ششمین ویژگی جشن‌ها و مراسم ایرانی چنین است که با زادروز یا سالمرگ کسی در پیوند نیست، آنچه برای ایرانیان با ارزش بوده و آنرا ثبت کرده و گاه جشن می‌گرفته‌اند، انجام کاری بزرگ بوده است که نمونه‌های آنرا در شاهنامه فردوسی می‌بینیم. هفتمین ویژگی‌ در گستردگی مراسم است ایرانیان جشن‌ها و آیین‌های میهنی خود را به گونه‌ای یکپارچه و با همبستگی و همزیستی شگفت‌انگیزی برگزار کرده و تفاوت‌های قومی و دینی و زبانی را عامل بازدارنده این یگانگی نمی‌دانسته‌اند.