کتاب اعترافات یک گناه‌کار

«اعترافات یک گناه‌کار» نوشته سنت آگوستین(۴۳۰-۳۵۴م) است. مارکوس اورلیوس اوگوستینوس معروف به اوگوستین قدیس از تأثیرگذارترین فیلسوفان و اندیشمندان مسیحیت در دوران باستان و اوایل قرون وسطی است. او از شکل‌دهندگان سنت مسیحی غربی (کاتولیک و پروتستان) به حساب می‌آید. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: خداوندا، چگونه می‌توانستم چیزی را از تو پنهان کنم، آن گاه که نمی‌خواستم نزد تو بدان اعتراف کنم؟ چرا که دیدگان تو تا عمق ورطه‌ی ‌ضمیر آدمی رسوخ می‌کند و در آن جا همه چیز را عریان و عیان نظاره می‌کند. تو را از خود پنهان می‌کردم و نه خود را از تو. و اینک که ناله‌ها‌ی من گواه بیزاری‌ام ‌هستند که از خود احساس می‌کنم، تو ای روشنایی و شادمانی من، تو معشوق و مطلوب منی، تا جایی که از خود شرمنده شوم، از خود بگریزم تا تو را بگزینم. نمی‌خواهم جز به یاری تو، مورد پسند و رضایت تو یا خودم قرار گیرم. خداوندا، پس من هرچه باشم، مرا می‌شناسی. اینک با اعتراف به درگاه تو چه ثمری می‌خواهم برگیرم؟ پیش از این گفته ام. این اعتراف را من نه با کلمات و الحان زمینی بلکه با کلمات جان و فریاد اندیشه‌ای ‌که به گوش تو آشناست، تقدیمت می‌کنم. هنگامی که قبح، وجودم را فرا می‌گیرد، اعتراف به درگاه تو جز اظهار بیزاری از خودم نیست و هنگامی که حسن در من آشکار می‌شود، برای آن است که لیاقت و شایستگی خود را انکار کرده ام. چه این تو هستی ای خداوند، تو که درستکار را برکت خواهی داد. اما پیش از آن خطاکار را هدایت می‌کنی. و چنین است ای خدای من، که اقرارهایم به درگاه تو گنگ هستند و در عین حال گویا. دهان من خاموش است اما قلبم فریاد برمی‌آورد. من هیچ حقیقتی را به مردم بازنمی گویم مگر آن که تو قبلا آن را از من شنیده باشی.