کتاب ذهن ها چگونه تغییر می کنند

کتاب ذهن ها چگونه تغییر می کنند نوشتهٔ دیوید مک رینی و ترجمهٔ میلاد سبزه آرای لنگرودی است. انتشارات اندیشه آگاه این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر از علم شگفت‌انگیز باور، عقیده و متقاعدسازی سخن گفته است.

درباره کتاب ذهن ها چگونه تغییر می کنند

کتاب ذهن ها چگونه تغییر می کنند، نحوهٔ تغییر عقاید و باورهای افراد را بررسی کرده و در این راه با افرادی که به تئوری‌های توطئه باور دارند، همراه شده است. این کتاب در ۹ فصل و به قلم یک روزنامه‌نگار علمی و شیفتهٔ موضوعاتی در زمینهٔ مغز، ذهن و فرهنگ نوشته شده است. این کتاب را حاوی سفری جذاب در میان علوم اعصاب و روان‌شناسی دانسته‌اند که نشان می‌دهد چگونه نظرات و ایده‌هایمان را شکل داده و به‌روز می‌کنیم. این اثر از علم شگفت‌انگیز باور، عقیده و متقاعدسازی سخن گفته است.

خواندن کتاب ذهن ها چگونه تغییر می کنند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ذهن ها چگونه تغییر می کنند

«گروهی از انسان‌های اولیه را تصور کنید که برای دهه‌ها در مناطقی خشک زندگی می‌کردند، اما شرایط آن‌ها را مجبور به مهاجرت به جنگل‌ها کرد. در ابتدا، ازآنجایی‌که هیچ‌کس نمی‌دانست در آن سرزمین جدید چه باید بکند، آن‌ها بر مهارت‌ها، ایده‌ها، باورها، هنجارها و آداب و رسوم قدیمی‌شان تکیه کردند. لاجرم گرسنگی می‌کشیدند، به خودشان صدمه می‌زدند و به غذای شکارچیان تبدیل می‌شدند، زیرا شیوه‌ها و فناوری‌های قدیمی‌شان که برای زندگی در مناطق خشک مناسب بود در محیط‌های جنگلی جدید کارایی نداشت؛ اما وقتی افراد پیشگامِ گروه شروع به شکل دادن و کشف رفتارها، ابزارها و مهارت‌های مناسب‌تر برای زندگی در جنگل‌ها کردند، سایرین نیز از آن‌ها تقلید کردند. سپس گروه‌ها با پیچیده‌تر شدن فرهنگ جدید، شیوه‌های قدیمی‌شان را کنار گذاشتند. به‌این‌ترتیب طی یک نسل، گروه به سنت‌ها و روش‌های همگانی جدید روی آورد. حال وقتی گروه جدیدی از مناطق خشک وارد این جنگل‌ها می‌شدند و با این گروه از جنگل‌نشینان نسل اولی برخورد می‌کردند، اگر به‌سرعت تغییر می‌کردند (یعنی روش‌های جدید ساکنان آنجا را می‌پذیرفتند) می‌توانستند حتی سریع‌تر از نخستین مهاجران تغییر کرده و از مرگ، بیماری و گرسنگی در امان بمانند.

حال تصور کنید که گروهی از آفتاب‌پرست‌ها که با کاهش منابع غذایی از سرزمینشان بیرون رانده شده‌اند، به سمت دشت‌های قطبی مهاجرت کنند. بقای آن‌ها به یک بخت‌آزمایی ژنتیکی آهسته بستگی دارد و اگر دشت‌های قطبی یک یا دو قرن بعد ذوب شوند، برندگان آن بخت‌آزمایی دوباره درون یک بخت‌آزمایی جدید پرتاب می‌شوند. به‌این‌ترتیب، سختی‌ها و مشقت‌های محیطی دست آخر به بقای آن‌ها پایان می‌داد، درحالی‌که ما به لطف آن سختی‌ها قوی‌تر شدیم.

تحت فشار محیطی، وقتی آن‌دسته از آموخته‌های ما که پیش از این درست بودند تغییر کردند، توانایی عمل کردن به شیوه‌ای درست را به دست آوردیم. در آن زمان، کاری درست بود که اجدادمان را در بیابان برهوت زنده نگه می‌داشت؛ اما امروزه تعیین اینکه چه چیزی درست است دشوار است؛ زیرا تنوع فرهنگی زیادی برای انتخاب وجود دارد و مردم پیرامون مجموعه‌ای از انتخاب‌های رایج جمع می‌شوند؛ اما هر زمان که لازم باشد تا به اجماع اکثریت برسیم و به‌سرعت تغییر کنیم، به لطف سازگاری‌های اجدادمان توانایی انجام این کار را داریم.»