کتاب کمبوجیه و من (پادشاهی مهر و کین)

کتاب کمبوجیه و من (پادشاهی مهر و کین) نوشتهٔ آروشا دهقان است. نشر موج این کتاب تاریخی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب کمبوجیه و من (پادشاهی مهر و کین)

«کمبوجیه»، پسر کوروش بزرگ هخامنشی بود. گفته شده است که از او چه در منابع و چه در داستان‌ها تنها به‌عنوان گشایندهٔ مصر و مردی تندخو نام برده شده و کمتر کسی در پی کشف و نوشتن زندگی پرماجرای او بوده است. کتاب کمبوجیه و من (پادشاهی مهر و کین) کوشیده است با تکیه بر بن‌مایه‌ها و یافته‌های باستان‌شناسان به برخی پرسش‌ها دررابطه‌با شخصیت کمبوجیه پاسخ دهد تا چهرهٔ راستین دومین پادشاه هخامنشی را روشن‌تر کند و او را همان‌گونه که شایسته است، بشناساند. در رویدادنامه‌های مصری، بابِلی و منابع غیریونانی، شاه‌کمبوجیه مردی بزرگ است که بیش از هر کس دیگری به پدرش شباهت دارد، اما چه شد که او به مردی دیوانه شهرت یافت؟

بخش‌هایی از کتاب حاضر به‌صورت داستانی نوشته شده و بخش‌هایی از آن نیز به بازگویی تاریخ پرداخته است.

خواندن کتاب کمبوجیه و من (پادشاهی مهر و کین) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران تاریخ ایران باستان و کتاب‌های تاریخ ایران پیش از اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کمبوجیه و من (پادشاهی مهر و کین)

«کمبوجیه در حالی از در کاخش بیرون می‌آد که آتوسا و فایدیم پشت سرش گام برمی‌دارند. غرور آتوسا بهش اجازه نمی‌ده که سرش پایین بگیره و کسی از همراهان شوهرش رو نگاه کنه، اما تلخی نگاه فایدیم بدجوری تا عمق جانم رو می‌سوزونه. نمی‌دونم اون هم مثل دیگران من رو در مرگ بچه‌ش مقصر می‌دونه یا نه، اما مطمئنم که امیدوار بود بعد از خیانت آتوسا، جای اونو در قلب کمبوجیه و دربار بگیره و حالا این منم که همراه شاه به مصر می‌رم، آتوساست که شاهبانو می‌مونه و فایدیم همچنان همسریه که همه از مهربانیش تعریف می‌کنند و براش دل می‌سوزانند.

کمبوجیه به جای این‌که مستقیم به طرف اسبش بره، نزدیک ما می‌شه. با فرماندهانش دیدار می‌کنه و سخنان دلگرم‌کننده‌ای می‌گه. در برابر من بی‌حرکت می‌ایسته. شاید از خودش می‌پرسه به تنها زنی که همراه ماست، همخوابه نیست و قرار هم نیست بجنگد چه باید گفت؟

حالت چهره‌ش عوض می‌شه. جور عجیبی نگاهم می‌کنه. نمی‌دونم تحسینه یا تعجب یا شاید هم سرزنش. شاید این‌جا پوشیدن لباس مردانه برای یک دختر اصلاً پسندیده نباشه.

سرم رو به نشانهٔ احترام خم می‌کنم. یک گام جلوتر می‌رم و نزدیکش می‌ایستم. چشم از من برنمی‌داره. جوری که مطمئن باشم کسی صدامون رو نمی‌شنوه می‌پرسم: «چرا این‌جوری بهم خیره شدید؟»

توجهی به آهسته حرف‌زدنم نمی‌کنه و با همون حجم صدای همیشگی می‌گه: «خیره شده‌ام؟!»

- نگاهتون رو به من دوختید.

لبخند می‌زنه و سرش رو پایین می‌اندازه. این کار رو زیاد انجام نمی‌ده، اما هربار از دیدنش ذوق‌زده می‌شم. رفتارش خیلی بامزه‌ست. پوست صورتش درست مثل پسربچه‌های خجالتی، سرخ می‌شه؛ پسربچهٔ ریش‌دار. در این لحظه هیچ شباهتی به شاهی که برای گرفتن مصر می‌ره، نداره. باز هم زیرچشمی نگاهم می‌کنه.

خودم رو برانداز می‌کنم؛ چیز عجیبی در پوششم نیست. به جز این‌که با لباس مردانه و شمشیر و تیروکمان، سرانداز به سر کردم؛ همون‌طور که کمبوجیه ازم خواست.

کم‌کم همهٔ نگاه‌ها داره به سمتمون می‌چرخه. داریوش، آتوسا و بقیهٔ فرماندهان صورت سنگی هم به رفتار شاهشون خیره شدند؛ بدون هیچ بازتابی که حس درونی و معنای این نگاهشون رو آشکار کنه.»