کتاب توصیف و درمان وسواس موکنی

کتاب توصیف و درمان وسواس موکنی نوشتهٔ مهدی ربیعی و فاطمه قاسمی در انتشارات ارجمند چاپ شده است. 

درباره کتاب توصیف و درمان وسواس موکنی

اختلال وسواس مو‌کنی عبارت است از کندن مکرر و اجباری موها که می‌تواند منجر به از‌دست‌دادن مقدار قابل‌توجهی از مو شود و اختلال بارزی در عملکرد فرد ایجاد کند. ادبیات پژوهش‌های بالینی در حیطهٔ سبب‌شناسی و درمان اختلال وسواس مو‌کنی، تصویر بالینی چندبعدی و پیچیده‌ای را از این اختلال ترسیم کرده است. کتاب توصیف و درمان وسواس موکنی نخستین تلاش علمی و مدون در کشور است که با‌توجه‌به آخرین اصلاحات DSM-5 و جدیدترین مباحث و پژوهش‌ها در این حیطه، توصیفی به نسبت جامع از اختلال وسواس مو‌کنی و درمان آن ارائه داده است.

مشخصات کتاب توصیف و درمان وسواس موکنی

تألیف

دکتر مهدی ربیعی

استادیار گروه روان‌شناسی بالینی

دانشگاه علوم پزشکی بقیةاللّه

فاطمه قاسمی

کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی

کتاب توصیف و درمان وسواس موکنی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به درمانگرها و دانشجویان و دوستداران روان‌شناسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب توصیف و درمان وسواس موکنی

«شیوع طول عمر وسواس موکنی حدود یک درصد برآورد شده است (کریستنسون، ۱۹۹۱). البته محققان به‌تازگی به این نتیجه رسیدند که شیوع وسواس موکنی رو به افزایش است و حتی حدود ۳ درصد نیز برآورد شده است (کتین و همکاران، ۲۰۰۱؛ انجمن روان‌پزشکی امریکا، ۲۰۱۳). در مقیاس بزرگ، بررسی‌های همه‌گیرشناسی کافی از اختلال وسواس موکنی در هر دو نمونه بزرگسال و کودک و نوجوان وجود ندارد. بااین‌حال، اطلاعات به‌دست‌آمده از بررسی‌های با مقیاس کوچک نشان می‌دهد که اختلال وسواس موکنی بسیار شایع‌تر از گزارش‌های گذشته (برای مثال، آدام و کاشانی ۱۹۹۰) است. دریک مطالعه شیوع شناسی مبتنی بر نمونه‌ای از ۲۱۸ بزرگسال، ۴% از افراد مورد بررسی، موکنی فعلی یا گذشته را گزارش کردند، اگرچه لزوماً معیارهای تشخیصی را برآورده نمی‌کرد (گرابر و آرنت، ۱۹۹۳). در ایران نیز مطالعه ربیعی و همکاران (۱۳۹۲) بر روی ۶۳۴ نفر از مراجع‌کنندگان به مراکز درمانی شهر اصفهان مشخص شد که حدود ۳ درصد از آنها در طول یک هفته گذشته موکنی داشتند. همچنین در مطالعه روتبام، شاو، موریس و نینان (۱۹۹۳) مشخص شد ۱۱% از نمونه دانشگاهی موکنی دارند که موکنی ۲% آنها قابل‌توجه و شدید بود. کینگ، زهر و همکاران (۱۹۹۵)، شیوع طول عمر موکنی را ۱% برآورد کرده است. تحقیقات جدید نشان می‌دهند که شیوع طول عمر اختلال موکنی می‌تواند در طیف ۱ تا ۴ درصد باشد (ربیعی و همکاران، ۲۰۱۴؛ جانسون و ال- الفر، ۲۰۱۵).

متوسط سن شروع اختلال موکنی را ۱۳ سالگی گزارش کرده‌اند (جانسون و ال- الفی، ۲۰۱۵). این اختلال بیشتر در سنین نوجوانی رخ می‌دهد. شیوع اختلال وسواس موکنی در جنس مؤنث بیشتر از جنس مذکر است. حدود ۹۰ درصد مبتلایان را خانم‌ها تشکیل می‌دهند ولی به نظر می‌رسد مردان به خاطر عدم مراجعه برای درمان در مطالعات حضور نداشته‌اند. کریستنسون پیله و میچل (۱۹۹۱) میزان شیوع طول عمر اختلال موکنی را ۱/۵% برای مردان و ۳/۴% برای زنان گزارش کرده‌اند. گزارش‌شده است که این بیماری در پسربچه‌ها شایع‌تر از دختربچه‌ها است، حال‌آنکه افراد بالغ جنس مؤنث بیش از جنس مذکر مبتلا می‌شوند. عادت کندن مو به‌طور تدریجی و ناآگاهانه در بیمار شروع می‌شود و ممکن است تا جایی که منجر به کندن تمام موهای سر مانند شکل زیر شود ادامه یابد.»