کتاب برخورد با کودک و نوجوان ستیزه جو

چاپ اول کتاب برخورد با کودک و نوجوان ستیزه جو نوشتهٔ سوزان اپشتین، ترجمهٔ ساناز آقاخانی (کارشناس‌ارشد روان‌شناسی) و حاصل ویرایش «علی‌اصغر فرخزادیان» (دانشجوی دکتری روان‌شناسی) است. انتشارات ارجمند این کتاب را در شهریور ۱۳۹۶ روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی ۵۵ تکنیک و روش خلاقانه است.

درباره کتاب برخورد با کودک و نوجوان ستیزه جو

سوزان اپشتین که متخصص رفتارهای کودکان است، کتاب برخورد با کودک و نوجوان ستیزه جو را به رشتهٔ تحریر درآورده که شامل تکنیک‌ها، فعالیت‌ها و کاربرگ‌‌های بسیار مفید و مؤثر برای ارتباط با کودک و نوجوان ستیزه‌جو است. این کتاب ترکیبی خلاقانه از تکنیک‌های فرزندپروری و روان‌‌درمانی است و می‌تواند به واردکردن و درگیرساختن حتی سرسخت‌ترین مراجعان در فرایند درمان کمک کند.

رویکردهای خلاقانه و جالب نویسنده می‌تواند مشکلاتی نظیر اوتیسم، کم‌توجهی - بیش‌فعالی، اختلالات پردازش حسی و مشکلات جسمی، روانی و هیجانی دیگر را در هر سنی پوشش دهد. این کتاب پر از کاربرگ‌ها و ابزارهای ارزیابی گام‌‌به‌‌گام است. از ویژگی‌‌های بارز کتاب می‌توان به این موارد اشاره کرد: ایده‌‌هایی جدید برای کمک به خودتنظیمی، برقراری ارتباط و ایجاد صمیمیت؛ استفاده از توجه‌آگاهی برای درمان و پرورش کودک و نوجوان موفق و مسئولیت‌پذیر؛ مداخلاتی برای اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی و مشکلات درگیرکردن این کودکان در فرایند درمان و نیز طرح‌های درمانی برای جلسات درمان و منزل.

خواندن کتاب برخورد با کودک و نوجوان ستیزه جو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به پدرها و مادرها و معلم‌ها و مشاورها و مربی‌های کودک و نوجوان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب برخورد با کودک و نوجوان ستیزه جو

«هدف این است که به والدین آموزش دهیم چطور با کودکان‌شان بازی کنند و ارتباط‌شان را با آنها قوی کنند.

والدین/مراقبان را به اتاق بازی‌درمانی دعوت کنید و این ایده را پیاده کنید:

- به والدین یادآوری کنید که بازی کردن با کودکان لازم نیست طولانی بوده و وقت زیادی بگیرد. بازی می‌تواند ۵ تا ۱۰ دقیقه باشد.

- از والدین/مراقبان بخواهید یک شعر یا کتاب قصۀ کوتاه را با صدای بلند برای بچه‌ها بخوانند.

- به والدین/مراقبان بگویید از کودک‌شان بپرسند، «می‌توانم با تو بازی کنم؟»، این در زبان بچه‌ها به معنی این است که «دوستت دارم.»

- والدین را تشویق کنید به‌جای اینکه همیشه کودک‌شان برای بازی به سراغ آنها رود، خودشان به سراغ کودک‌شان بروند. این‌طور دیگر مجبور نیستید به بچه‌ها نه بگویید و این خیلی بهتر است چون در زبان بچه‌ها نه گفتن به آنها یعنی «دوستت ندارم.»

- کنار کودک بنشینید و بدون هیچ‌گونه صحبتی بازی کردن او را تماشا کنید. فقط تماشا کنید و گوش دهید- مطمئناً از داستان‌ها و اطلاعاتی که آنها در حین بازی بیان می‌کنند متعجب خواهید شد.

روی یک تکه کاغذ چیزی بکشید و آن را از او مخفی کنید. بچه‌ها کنجکاو هستند. آنها دست شما را به‌زور باز می‌کنند تا ببینند در دست‌تان چه چیزی دارید و وقتی این کار را انجام دادند می‌توانید از آنها بپرسید، «دوست داری این بار تو این کار را انجام دهی؟»»