کتاب سرنوشت انسان (جلد چهارم)

کتاب سرنوشت انسان؛ مواقف صراط، شهود قیامت، شفاعت (جلد چهارم) نوشتهٔ مسعود عالی و ویراستهٔ رامین بابازاده است و نشر معارف آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب سرنوشت انسان (جلد چهارم)

بحث و گفت‌وگو دربارهٔ عالم آخرت و زندگی پس از مرگ، تنها کنکاش از موضوعی دینی و اعتقادی نیست؛ بلکه علاوه بر آگاهی از بخش اصلی و عمیق زندگی و خارج‌ساختن آن از چهره‌ای مخوف و وحشت‌آور، می‌تواند بازدارندهٔ نفس از آلودگی‌ها و طغیان‌ها، کنترل‌کنندهٔ جامعه از ناهنجاری‌ها، نیروبخش انسان در تحمل مصائب و سختی‌ها و در یک کلام، مربّی و مهذّب فرد و جامعهٔ انسانی باشد و هدف یادشده وقتی عملی‌تر می‌گردد که این مباحث با رویکردی اخلاقی، با مستندات قرآنی و روایتی توأم شود.

به همین منظور گفتارهای پیش رو با عنوان «سرنوشت انسان» توسط حجت الاسلام و المسلمین، استاد مسعود عالی، تهیه و تدوین شده است.

این مجموعه، سلسله‌مباحثی است که طی حدود یک سال و نیم در روزهای یکشنبه در برنامهٔ سمت خدا در شبکهٔ سه سیمای جمهوری اسلامی با عنوان «یاد مرگ» مطرح شده و به درخواست بسیاری از بینندگان محترم به صورت کتاب به نگارش درآمده است.

این دوره که تمامی مباحث پس از مرگ، از هنگام احتضار و قبض روح تا عالم قبر و برزخ و مراحل قبل از قیامت (ظهور و رجعت) تا علائم قیامت و نفخ صور و مواقف و عقبات آن را شامل می‌شود، در عین عمق و اتقان با بیانی ساده و گویا و با استفادهٔ فراوان از آیات و خصوصاً روایات اهل‌بیت (ع) که تنها راه اطمینان‌بخش شناخت جزئیات زندگی اخروی است، مطرح شده و از گریزها و نکته‌های اخلاقی و خاطرات عالمان و عارفان نیز بهرهٔ فراوان برده است.

خواندن کتاب سرنوشت انسان (جلد چهارم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران برنامهٔ «سمت خدا» پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سرنوشت انسان (جلد چهارم)

«ان‌شاءالله آن‌قدر اعتقاداتمان محکم باشد که نلغزیم. در احادیث ما آمده است ایمان و اعتقادات برخی افراد عاریه‌ای است؛ یعنی تا دم مرگ بیشتر همراه آنان نیست. در قلبشان رسوخ نکرده و با جانشان عجین نشده است. فقط بر سر زبان است. وقتی این زبان با مرگ از کار بیفتد، ایمانشان هم از کار می‌افتد.

لذا به قول مرحوم فیض کاشانی پس از مرگ دیگر اسم پیامبر و امام یادشان نمی‌آید. حتی چه‌بسا این گونه افراد از همان هنگام سکرات و سختی‌های مرگ، کفرشان را اظهار کنند؛ چون باطن انسان از هنگام مرگ کم‌کم بروز و ظهور پیدا می‌کند و صفات و ملکات خودش را بیرون می‌ریزد؛ چنان‌که افراد در هنگام خواب ملاحظهٔ اشخاص پیرامون خود را نمی‌کنند و باطن‌های پنهان رو می‌آید و صفات و ملکات تا حدی ظهور پیدا می‌کند.

براین‌اساس بعضی اوقات روان‌کاوها برای اینکه واقعیت‌های درونی شخصی را به دست بیاورند، او را با هیپنوتیزم به خواب می‌برند تا از حقایق درونی‌اش بدون مقاومت و ملاحظه خبر دهد.

در هنگام مرگ هم شخص ملاحظهٔ اطرافیان را نمی‌کند و واقعیت‌های باطنی او کم‌کم ظهور پیدا می‌کند. اگر خدای‌نکرده ایمانش سطحی و زبانی بوده و اعتقادات در او رسوخ نکرده باشد، کفرش را بروز می‌دهد.»