کتاب شخصیت در روابط صمیمانه

کتاب شخصیت در روابط صمیمانه؛ اجتماعی شدن و آسیب‌شناسی روانی نوشتهٔ لوچیانو لبت و ترجمهٔ عابدین جواهری، نگین ناصری تفتی و مارال عسکری است و انتشارات ارجمند آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب شخصیت در روابط صمیمانه

کمک به مراجعان جهت بهبود روابط بین فردی، یکی از دغدغه‌های اصلی متخصصان حوزه روان‌درمانی و مشاوره است؛ در همین راستا امروزه بحث آسیب‌شناسی روانی و روان‌درمانی در چارچوب بین فردی مطرح می‌شود و نیاز به یک نظریه ارتباطی از این منظر قابل توجه خواهد بود. چهار دهه کار بر روی نظریه‌های شخصیت و خانواده، لوچیانو لبت را به یکی از معتبرترین متخصصان در این حیطه تبدیل کرده است. لبت در کتاب شخصیت در روابط صمیمانه، به بررسی پیوندهای بین شخصیت و روابط صمیمانه و تحول شخصیت در چنین روابطی می‌پردازد. همچنین، وی روابط را بر اساس محورهای اول و دوم DSM و در امتداد پیوستاری توضیح داده است که دامنه آن از کارآمدی بهینه تا آسیب شدید بوده و به آسانی هم قابل شناسایی است. نظریه لبت در تلاش برای فراهم‌آوردن یک چارچوب مفهومی برای طبقه‌بندی DSM است. این کتاب، همچنین چارچوب مفهومی نویسنده را به راهبردهای تشخیصی و برنامه‌های پیشگیری و مداخلات درمانی پیوند زده است. نظریه لبت، افراد را با روابط صمیمی‌شان و همین‌طور موقعیت‌هایی که در آن زندگی می‌کنند پیوند می‌دهد، بنابراین زوج‌درمانگران، خانواده‌درمانگران و درمانگران فردی می‌توانند از آن بهره ببرند.

ترجمهٔ این کتاب را عابدین جواهری، کارشناس ارشد روان‌شناسی عمومی، نگین ناصری تفتی، کارشناس ارشد روان‌شناسی عمومی و مارال عسکری، کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی انجام داده‌اند.

خواندن کتاب شخصیت در روابط صمیمانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ روان‌شناسان و پژوهشگران جامعه‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شخصیت در روابط صمیمانه

«در اوّلین مرحله، نظریه باید درخصوص رابطه باشد، با تأکید بر ماهیت روابط صمیمانه بعنوان کارکرد خصوصیات افراد در تعامل با خصوصیات سایر افراد صمیمی و موقعیت‌های مختلف بین نسل‌ها (برگمان و همکاران، ۲۰۰۳؛ گرین، ۱۹۹۴). این شرط به معنی آن است که بپذیریم هم روابط کارآمد و هم روابط ناکارآمد بین نسل‌ها انتقال می‌یابند. علاوه بر این، کسی نمی‌تواند نظریه‌ای درباره چگونگی رفتار افراد داشته باشد امّا چگونگی رفتار آنها با همسر، والدین، فرزندان، خواهر و برادرها، فامیل‌ها، دوستان، همکاران و فروشندگان را نادیده بگیرد. بنابراین، کسی نمی‌تواند نظریه‌ای درباره زوج‌ها، بدون در نظر گرفتن خانواده‌هایشان، داشته باشد. علاوه بر این، از بین رفتن خانواده سنتی (لبت، ۲۰۰۴ ج) خرده گروه‌ها و نسبت‌هایی ایجاد کرده است که در گذشته یا خیلی اندک بودند یا نادیده گرفته می‌شدند، از قبیل تک‌والدی، پدر ـ مادر خوانده، یا ناپدری ـ نامادری، گروه دو عضوی پدر ـ مادربزرگ و نوه، و مجردها. چگونه می‌توان برای هر کدام از این خرده گروه‌ها، نظریه‌های متفاوتی داشت؟ شاید مدل‌ها برای هر کدام از این خرده گروه‌ها پاسخ‌گو باشند. هرچند، هر تلاشی از این دست، با شکست و ناکامی مواجه خواهد شد، زیرا که اکنون نظریه‌ای وجود ندارد که همه آنها را در بر بگیرد.

بنابراین، این نظریه بر روابط بین افراد صمیمی تأکید دارد، به‌جای اینکه نظریه‌های (یا مدل‌های) جداگانه‌ای برای افراد، نظریه‌های جداگانه‌ای بر زوج‌ها یا نظریه‌های جداگانه‌ای برای خانواده‌ها داشته باشد. افراد، محصول و ایجادکننده روابط بسیاری هستند که در آن زندگی می‌کنند، در یک فرآیند مبادله پیوسته و دوسویه، یعنی دادن و گرفتن. امّا چه چیزی مبادله می‌شود؟ این سؤال بسیار مهمی است که در گذشته تلاش شده به روش نظریه سیستم‌ها بدان پاسخ داده شود امّا تاکنون پاسخ رضایت‌بخشی فراهم نشده است. افراد، چطور و چگونه، رفتار در روابط صمیمانه که متمایل به تعمیم آن به موقعیت‌های دیگر هستند را یاد می‌گیرند. این ارتباط بین روابط صمیمانه و موقعیت‌های دیگر، به‌خصوص در سبک‌های تبیینی خوش‌بینانه در برابر بدبینانه چشمگیر است (بوچانان و سلیگمن، ۱۹۹۵؛ سلیگمن و سیکزنتمیهالی، ۲۰۰۰) روابط صمیمانه کارآمد خوش‌بینانه هستند. روابط صمیمانه ناکارآمد بدبینانه هستند و نتیجه آن افرادی است که به احتمال زیاد این‌گونه رفتار خواهند کرد.»