کتاب الف دختر و زاغ پسر (جلد ششم؛ غار‌های مرگبار)

کتاب الف دختر و زاغ پسر (جلد ششم؛ غار‌های مرگبار) نوشتهٔ مارکوس سجویک و ترجمهٔ شهره نورصالحی است و نشر پیدایش آن را منتشر کرده است. غارهای مرگبار ششمین جلد از مجموعهٔ ۶‌جلدی «الف دختر و زاغ پسر» است.

درباره کتاب الف دختر و زاغ پسر (جلد ششم؛ غار‌های مرگبار)

کتاب الف دختر و زاغ پسر (جلد ششم؛ غار‌های مرگبار) ۲ شخصیت اصلی دارد. «الف دختر» و «زاغ پسر». هرکدام از آن‌ها توانایی متفاوتی دارند. الف دختر خیلی زرنگ و باهوش است و زاغ پسر چشمان تیزی دارد که در شب خیلی خوب می‌بیند و می‌تواند با حیوانات حرف بزند. این مجموعه درباره‌ٔ ماجراجویی‌های الف دختر و زاغ پسر است.

در جلد ششم با نام غارهای مرگ، الفی و زاغی باید دیوشاه را شکست دهند و زندگی موجودات زیادی را نجات دهند، اما اوضاع دشوارتر از چیزی است که فکرش را می‌کنند. 

خواندن کتاب الف دختر و زاغ پسر (جلد ششم؛ غار‌های مرگبار) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌های ترسناک پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب الف دختر و زاغ پسر (جلد ششم؛ غار‌های مرگبار)

«زاغی گفت: «به نظر من قبلاً که فقط خودمون سه تا بودیم، خیلی بهتر بود.»

موش جیرجیر کرد، آخر او هم همین عقیده را داشت. اِلفی به زحمت از کنار سه غول پر سر و صدا و بوگندو رد شد و رفت لب قالیچهٔ پرنده‌ای که سوارش بودند، پیش زاغی.

زاغی روی شکم دراز کشیده بود، چانه‌اش را روی قالیچه گذاشته بود و به منظره‌هایی که ویژژژژی از زیرشان رد می‌شدند، نگاه می‌کرد. یک طرفش شمشیر روی فرش افتاده بود، موش روی سرش نشسته بود و اِلفی طرف دیگرش نشسته و پاهایش را از لب قالیچه آویزان کرده بود.

اِلفی گفت: «آره، می‌فهمم چی می‌گی.»

قالیچه که اسمش شونا بود، سعی می‌کرد نظم و ترتیب را در پروازش برقرار کند. از وقتی قالیچهٔ پرنده شده بود، این شلوغ‌ترین پروازش بود، روی هم، هشت تا مسافر داشت.

اولی و دومی، زاغی و اِلفی بودند که احتمالاً چیزهایی در موردشان می‌دانید.

زاغی همان پسر ژولیده‌ای است که لای موها و کت سیاه و پاره‌پوره‌اش پر از پَرِ پرنده‌ست. اِلفی همان دختری است که پوتین‌های نوک‌تیز و گوش‌های نوک‌تیزتری دارد که وقتی عصبانی می‌شود، قرمز می‌شوند؛ چیزی که زیاد هم اتفاق می‌افتد.

مسافر بعدی موش بود؛ رفیق و مونس همیشگی آن دو تا که معمولاً تو جیب زاغی قایم می‌شود، مگر اینکه از جایی بوی خوراکی بیاید. آن‌وقت است که فوری می‌رود دنبالش.

چهارم، پنجم و ششم، سه غول بوگندو به اسم برت، باب و سدریک بودند. برت کوچک‌ترین و کَله‌دارترین آنها بود، اما خب چه کله‌ای؟ در مقایسه با بابِ متوسط و سدریکِ گنده، که از دو تا حلزون خواب‌آلود هم خنگ‌تر بودند؟!»