کتاب جشن فراموشی‌ ها

کتاب جشن فراموشی‌ ها نوشتهٔ میلاد عرفان پور است. انتشارات سپیده باوران این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر مجموعه‌ای از رباعی‌های این شاعر معاصر ایرانی را در بر گرفته است.

درباره کتاب جشن فراموشی‌ ها

کتاب جشن فراموشی‌ ها حدود ۵۰ شعر در قالب رباعی را در بر دارد. این شعرها را میلاد عرفان پور سروده است. رباعی‌های این کتاب تنوع موضوعی دارند. مرگ در آثار این شاعر، به‌ویژه در این کتاب، جایگاه ویژه‌ای دارد؛ شاعر همچنین به موضوع شهر، توحید و موضوعات آیینی پرداخته است.

شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

رباعی یا چهارگانه نیز از قالب‌های شعر فارسی است که در فارسی به آن ترانه و چارانه نیز می‌گویند. رباعی در حقیقت تنها قالب کاملاً فارسی است و نوعی شعر است که در ۴ مصراع جز مصراع سوم دیگر مصراع‌ها هم‌قافیه و یا مترادف هستند. این قالب، یک قالب شعر فارسی است، که در زبان‌های دیگری (از جمله زبان‌های عربی و اردو) نیز مورد استفاده قرار گرفته است. بیشترین تعداد ابیات رباعی توسط «عطار نیشابوری» در کتاب مختارنامه سروده شده است؛ حدود ۴۷۰۰ بیت.

کتاب جشن فراموشی ها از تأملات اجتماعی و باطنی شاعر سرشار است؛ هرچند ردپای عشق و احساس را هم در آن می‌توان یافت.

کتاب‌های «پاییز بهاری است که عاشق شده است»، «پادشهر» و «از شرم برادرم» از دیگر آثار این شاعر هستند.

خواندن کتاب جشن فراموشی‌ ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر کلاسیک ایران و قالب رباعی پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب جشن فراموشی‌ ها

«آواره منم، غریب من، تنها من

خسران‌زدهٔ آخرت و دنیا من

ای حادثهٔ بزرگ! ای عشق! بیا

در شهر نمانده هیچ کس الاّ من»

*

«خاموش شدم؛ سکوتم از غم می‌گفت

در من کسی از آنچه نگفتم می‌گفت

راز دل خود به اشک اگر می‌گفتم

این طفل زبان‌بسته به عالم می‌گفت»