بریده‌هایی از کتاب جشن فراموشی‌ ها

هر کس که در این زمانه درویش‌تر است در جادهٔ عشق، از همه پیش‌تر است

گر سر برود، ز سر هوایت نرود تأثیر طلسم چشم‌هایت نرود فرشی ز دل شکسته انداخته‌ایم آهسته بیا شیشه به پایت نرود

آرامش تسبیح شما بر هم خورد شرمنده‌ام ای درخت! ای گل! ای رود!

شرمنده‌ام از زمین که با آمدنم باری که به شانه داشت سنگین‌تر شد

عمری به هوای دل خود زیسته‌ایم جان دادن ما برای او باشد کاش

سرگرم مناجاتم و سرمست امشب از هرچه جز او کشیده‌ام دست امشب دیر آمدی ای رفیق! دیر آمده‌ای تنهایی من سرش شلوغ است امشب

آواره منم، غریب من، تنها من خسران‌زدهٔ آخرت و دنیا من ای حادثهٔ بزرگ! ای عشق! بیا در شهر نمانده هیچ کس الاّ من

ما را دم مرگ، آبرو باشد کاش با دوست مجال گفت‌وگو باشد کاش عمری به هوای دل خود زیسته‌ایم جان دادن ما برای او باشد کاش

خاموشم و فریاد، مرا می‌خواند غمهای مرا فقط خدا می‌داند ای چاه! کجایی که اگر آه کشم از کوفه تل سوخته‌ای می‌ماند

در شهر نمانده هیچ کس الاّ من

ماییم کسی که بی‌سبب می‌کوشد آن تشنه که از جوی عطش می‌نوشد خسران‌زده‌ایم و سرنوشتش این است آن‌کس که در آفتاب، یخ بفروشد

هرچیز شکست قیمتش نیز شکست جز دل که شکسته قیمتش بیشتر است

نه از لبهٔ تیغ شما می‌ترسیم نه از قَدَر و نه از قضا می‌ترسیم ماییم و دلی تنگ به دیدار خدا کی از د ل تنگ قبرها می‌ترسیم؟

داغ است رباعی‌ام، زبان می‌سوزد لب باز کنم، بای بیان می‌سوزد یا پنبه ز گوش خویش بیرون آور یا پنبه و گوش، توأمان می‌سوزد

در حنجره، های و هوی خاموشی‌هاست چشمم همه پردهٔ خطاپوشی‌هاست تا کینه به دل راه نیابد، هر شب در حافظه‌ام جشن فراموشی‌هاست

سرگرم مناجاتم و سرمست امشب از هرچه جز او کشیده‌ام دست امشب دیر آمدی ای رفیق! دیر آمده‌ای تنهایی من سرش شلوغ است امشب

در سجده هنوز با تو سرسنگین‌ایم دلبستهٔ این زندگی رنگین‌ایم دیوار وضوخانه پر از آیینه‌ست این است که در نماز هم خودبین‌ایم

در سجده هنوز با تو سرسنگین‌ایم دلبستهٔ این زندگی رنگین‌ایم دیوار وضوخانه پر از آیینه‌ست این است که در نماز هم خودبین‌ایم

هرچیز شکست قیمتش نیز شکست جز دل که شکسته قیمتش بیشتر است

آذین شده هر صفحهٔ تقویم به اشک ساعات شبانه‌روز تقدیم به اشک ای خواب! مکوب بر در پلک، بس است این منزل را اجاره دادیم به اشک

نه از لبهٔ تیغ شما می‌ترسیم نه از قَدَر و نه از قضا می‌ترسیم ماییم و دلی تنگ به دیدار خدا کی از د ل تنگ قبرها می‌ترسیم؟

ما را دم مرگ، آبرو باشد کاش با دوست مجال گفت‌وگو باشد کاش عمری به هوای دل خود زیسته‌ایم جان دادن ما برای او باشد کاش

عمری به هوای دل خود زیسته‌ایم جان دادن ما برای او باشد کاش

گفتم: همه جا میان ما دیوار است گفتی که هنوز بخت با ما یار است دیوار زیاد است ولی باکی نیست یک حرف فقط فاصله تا دیدار است

ای کنج لب تو خال هندوی سیاه چشمان تو زیر تیغ ابروی سیاه من بخت سیاه دارم و موی سپید تو بخت سپید داری و موی سیاه

آیا پس از امشب، طربی دیگر هست؟ خورشیدی و تابی و تبی دیگر هست؟ گیرم که به صبح دیگری هم برسیم آیا پس از آن صبح، شبی دیگر هست؟

ای کنج لب تو خال هندوی سیاه چشمان تو زیر تیغ ابروی سیاه من بخت سیاه دارم و موی سپید تو بخت سپید داری و موی سیاه

آذین شده هر صفحهٔ تقویم به اشک ساعات شبانه‌روز تقدیم به اشک ای خواب! مکوب بر در پلک، بس است این منزل را اجاره دادیم به اشک

اسفند شده، قرار و آرامت نیست غیر از کفن برف به اندامت نیست ای سال! خوشی که مثل ما آدم‌ها دلشورهٔ مرگ نابهنگامت نیست