کتاب لبنان

کتاب لبنان به روایت امام موسی صدر و شهید دکتر مصطفی چمران، نوشته و گردآوری علی حجتی کرمانی و ویراستهٔ مهدی موسی نژاد است و موسسه امام موسی صدر آن را منتشر کرده است. این کتاب، روایت امام موسی صدر و شهید دکتر چمران از جنگ‌های داخلی لبنان و نقش شیعیان، نیروهای بیگانه و احزاب داخلی لبنان، در آن است. اهمیت این دو روایت در این است که این دو بزرگ، هردو در متن حوادث بوده‌اند. از سوی دیگر، امام موسی صدر شخصیت مورد وثوق بیشتر احزاب لبنان و مقبول و محبوب لبنانی‌هاست. از این رو، روایت او از این حوادث، بسیار پراهمیت است. شاید نقش بی‌بدیل او در چنین حوادثی است که او را محبوب همه، گاه حتی دشمنانش، کرده است.

درباره کتاب لبنان

کتاب لبنان به روایت امام موسی صدر و شهید مصطفی چمران اثر ماندگار شادروان حجت الاسلام و المسلمین علی حجتی کرمانی درباره وضعیت شیعیان لبنان و نیز جنگ داخلی لبنان است. این کتاب از آن روی اثری ارزشمند برای پژوهشگران و محققان است که روایتی دسته اول از نقش شیعیان لبنان در تحولات لبنان در دههٔ ۷۰ میلادی و گزارشی مستقیم از اقدامات و فعالیت های امام موسی صدر و دکتر مصطفی چمران است.

خواندن کتاب لبنان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران اندیشه‌های امام موسی صدر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب لبنان

«شیعیان یک‌سوم مردم لبنان را به وجود می‌آورند. مناطق اصلی سکونتشان در جنوب، جبل‌عامل، و در شرق، بعلبک و هرمل و مشغره و در اطراف بیروت، شیاح و برج‌البراجنه، شویفات و نبعه و در کوهستان‌های شمال، منطقه جبیل است. فعلاً در بیروت و صیدا برای کار و تجارت عده زیادی از شیعیان سکونت دارند و در طرابلس هم رفته‌رفته تعدادشان زیاد می‌شود.

لبنان، تاریخ، فرهنگ و تمدن ثروتمندی دارد و بعد از گسترش اسلام در منطقهٔ خاورمیانه، فرهنگ و تمدن لبنان منحصراً به فعالیت‌های شیعیان جبل‌عامل اختصاص می‌یابد و تاریخِ کتب و دانشمندان و ادبای بزرگ و جهانی شیعه، درخشنده‌ترین صفحهٔ افتخاراتش است و به‌علاوه این منطقه را به سرچشمهٔ فرهنگ و اخلاق و دین‌داری تبدیل کرده است.

فشارهای هشت قرن ایوبیان و عثمانیان و تعصب‌های وحشیانهٔ حکمرانان متعصب، رفته‌رفته و علی‌رغم پایداری قهرمانانه شیعیان، اوضاع عمومی زندگی آنان را بحرانی و راکد ساخت، مدرسه‌های دینی و کتابخانه‌های فراوانی را خراب و دانشمندان و بزرگانشان را زندانی کرد و گاهی به قتل رسانید. مناطق آن‌ها را از جوانان و کشاورزان خالی ساخت و غالباً آن‌ها را به جنگ‌های فرساینده و بی‌نتیجه می‌فرستاد و زمین‌های آنان را تملّک می‌کرد. این فشارهای ظالمانه، به‌خصوص هنگامی که دولت عثمانی از دولت‌های شیعهٔ ایران شکست می‌خورد، شدت می‌یافت و حالت انتقام به خود می‌گرفت و با تهمت‌های ظالمانه توأم می‌شد.

با انقراض عثمانی‌ها، استعمار فرانسه دردی دوا نکرد و مصیبت را افزود، چه این استعمار سعی می‌کرد مسیحیان را در همهٔ مناطق مسلط کند و در جنوب انتقام‌های سنگینی از شیعه که داعیهٔ وحدت با سوریه را در سر داشتند، می‌گرفت.

فئودال‌های شیعه که مورد اعتماد و از همکاران استعمار ترکی و فرانسوی بودند نیز در همه وقت نقش منفی خود را بازی می‌کردند.»